Ήταν ένα δίμηνο έκρηξης θυμού της κοινωνίας, κυριαρχίας μιας καθολικής καχυποψίας προς όλους (Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση, Δικαιοσύνη κ.λ.π) , κομματικού ανταγωνισμού δίχως όρια και φτάνοντας τα όρια της εχθροπάθειας με την Αντιπολίτευση να δείχνει να πιστεύει, ότι «όπου νάναι ο Μητσοτάκης πέφτει».
Ήταν ένα δίμηνο απουσίας της Πολιτικής αφού τα κόμματα θύμιζαν περισσότερο εισαγγελείς, επιθεωρητές , πραγματογνώμονες παρά κόμματα με πολιτικό λόγο, εναλλακτικές προτάσεις...





