Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε και διαβάζουμε τα οικονομικά προγράμματα και τις θέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Το περιεχόμενο των περισσοτέρων προγραμμάτων ακόμα και αυτών που χαρακτηρίζονται ως κυβερνητικά, είναι είτε γενικόλογα, είτε μοιάζουν με ευχολόγια, είτε είναι πλήρως ατεκμηρίωτα.
Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι στην κριτική που ασκούν οι αντιπολιτευτικοί κύκλοι στα νέα μέτρα της κυβέρνησης, δεν εστιάζουν στο οικονομικό αποτύπωμα που αφήνουν στην εθνική οικονομία, αλλά στο κοινωνικό αποτέλεσμα το οποίο θεωρούν ανύπαρκτο έως μηδαμινό.
Εθισμένοι στις πολιτικές των επιδομάτων που διαχέονταν για δεκαετίες δίχως μέτρο και προγραμματισμό, με οριζόντιο τρόπο, απαξιώνουν από την πρώτη στιγμή την διαφορετική φιλοσοφία της κυβέρνησης. Η οποία προσφέρει φορολογικές ελαφρύνσεις, αντί για επιδόματα. Προσφέρει στήριξη των πολιτών, αντί για εξάρτηση από το κράτος. Και μόνιμη εφαρμογή, αντί για περιστασιακή και πολλές φορές προεκλογική αντιμετώπιση.
Έτσι διαβάσαμε σε ανακοινώσεις κομμάτων της αντιπολίτευσης ότι ορισμένα από τα μέτρα σχετικά με την μείωση των φορολογικών συντελεστών που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, αφορούν ελάχιστους πολίτες και ότι κάποια άλλα μέτρα ουσιαστικά δεν αφορούν κανέναν.
Την οριζόντια και μόνιμη μείωση των φορολογικών συντελεστών κατά -2% σε κάθε κλιμάκιο εισοδήματος από 10.000 έως και 40.000, την προέβαλαν σχεδόν ως μη γενόμενη...