Η τοξικότητα δεν είναι πολιτική – είναι υποκατάστατο της αλήθειας

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέδειξε, για ακόμη μία φορά, μια παθογένεια της ελληνικής πολιτικής ζωής: 

την ευκολία με την οποία η αντιπολίτευση μετατρέπει κάθε καταγγελία σε «τελεσίδικη καταδίκη». 

Χωρίς αποφάσεις της Δικαιοσύνης, χωρίς αποδείξεις που να έχουν αξιολογηθεί από τα αρμόδια όργανα, χωρίς καν να ολοκληρωθεί η έρευνα, κάποιοι στήνουν δικαστήρια στα τηλεοπτικά πάνελ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Για αυτούς, η ετυμηγορία είναι ήδη γραμμένη. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι η επιλεκτική τους ευαισθησία. 

Το τεκμήριο της αθωότητας, μια θεμελιώδης αρχή κάθε δημοκρατικού κράτους, φαίνεται ότι ισχύει μόνο όταν τους εξυπηρετεί πολιτικά. Όταν στο στόχαστρο βρίσκονται πρόσωπα του δικού τους χώρου, ζητούν ψυχραιμία, σεβασμό στη Δικαιοσύνη και αποφυγή πρόωρων συμπερασμάτων.
Όταν, όμως, πρόκειται για κυβερνητικά στελέχη ή ανθρώπους που θεωρούν ότι μπορούν να πλήξουν την κυβέρνηση, το τεκμήριο της αθωότητας εξαφανίζεται ως διά μαγείας. 

Η καταδίκη προηγείται της δίκης και η πολιτική σκοπιμότητα βαφτίζεται «αγώνας για τη διαφάνεια». Αυτή η τακτική δεν αποκαλύπτει σκάνδαλα. Αποκαλύπτει... πολιτικό αδιέξοδο. Όταν δεν υπάρχουν προτάσεις, όταν δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική, τότε η λάσπη γίνεται στρατηγική. Η τοξικότητα μετατρέπεται σε εργαλείο αντιπολίτευσης και η προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την αναζήτηση της αλήθειας. 

Η κυβέρνηση δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τη διερεύνηση οποιασδήποτε υπόθεσης.
Αντίθετα, έχει κάθε συμφέρον να αποδοθούν ευθύνες όπου πραγματικά υπάρχουν και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. 

Όμως η απόδοση ευθυνών είναι έργο της Δικαιοσύνης, όχι των κομματικών επιτελείων ούτε των τηλεοπτικών «εισαγγελέων». Σε μια ευνομούμενη πολιτεία δεν αρκούν οι υποψίες, οι διαρροές και οι κραυγές για να στοιχειοθετηθεί ενοχή. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από περισσότερο διχασμό.

Έχει ανάγκη από θεσμική σοβαρότητα. Και αυτή προϋποθέτει έναν απαράβατο κανόνα: όλοι κρίνονται με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά. 

Αν προκύψουν ευθύνες, να αποδοθούν χωρίς εκπτώσεις. 

Αν όχι, όσοι έσπευσαν να καταδικάσουν οφείλουν να αναλάβουν την πολιτική και ηθική ευθύνη της συκοφάντησης. 

Το κράτος δικαίου δεν μπορεί να λειτουργεί à la carte. 

Το τεκμήριο της αθωότητας δεν είναι κομματικό προνόμιο ούτε εργαλείο επικοινωνίας. Είναι θεμελιώδης δημοκρατική αρχή. Όποιος το επικαλείται μόνο όταν τον βολεύει, δεν υπερασπίζεται τη Δικαιοσύνη. Υπερασπίζεται απλώς τις πολιτικές του σκοπιμότητες.

Γεώργιος Χρ. Τάσσης
22/07/2026

* O Γεώργιος Χρ. Τάσσης είναι Σύμβουλος επικοινωνίας.