Τον κοιτούσα και τον ζήλευα.
Εγώ ασχολούμαι τριάντα χρόνια με τις αγορές και ακόμη δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα γιατί ανέβηκε χθες η ΔΕΗ ή αν σε ένα χρόνο θα είναι στα 10 ή τα 40 Ευρώ.
Εκείνος γνωρίζει ποιος κυβερνά τον πλανήτη. Εγώ διαβάζω ισολογισμούς, εκθέσεις της Fed, πρακτικά νομισματικών επιτροπών, και στο τέλος καταλήγω σε ένα δειλό «πιθανόν». Εκείνος έχει δει δύο βίντεο στο YouTube και έχει καταλήξει σε συμπεράσματα που θα ζήλευε ο Κίσινγκερ.
Τα ψέκια είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας.
Είναι ευτυχισμένοι διότι διαθέτουν αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αναζητά μάταια από την εποχή των σπηλαίων: απαντήσεις.
Εύκολες απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα.
Γιατί υπάρχει φτώχεια; Οι τραπεζίτες.
Γιατί αρρωσταίνουμε; Τα εμβόλια.
Γιατί βρέχει τον Αύγουστο; Οι ψεκασμοί.
Η ζωή τους είναι ένα σταυρόλεξο όπου όλες οι λύσεις είναι γραμμένες σε κάποια κρυφή σελίδα που οι ίδιοι γνωρίζουν που είναι.
Ο ορθολογιστής, αντιθέτως, είναι καταδικασμένος να ζει με την αβεβαιότητα.
Ο ορθολογιστής, αντιθέτως, είναι καταδικασμένος να ζει με την αβεβαιότητα.
Να λέει «τα δεδομένα δείχνουν», «η πιθανότητα είναι», «δεν επαρκούν τα στοιχεία». Να αναθεωρεί. Να διαψεύδεται.
Η επιστήμη είναι ένα ατελείωτο «κάτσε να το ξαναδούμε».
Ποιος αντέχει να ζει έτσι;
Ο άνθρωπος δεν διψά για αλήθεια. Διψά για σιγουριά. Και η σιγουριά πωλείται πολύ φθηνότερα από την αλήθεια, συνήθως με δωρεάν μεταφορικά...
Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο, που μου πήρε χρόνια να το καταλάβω.
Ο συνωμοσιολόγος, κατά βάθος, είναι βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ακόμη κι όταν δηλώνει άθεος. Πιστεύει ακράδαντα ότι κάποιος κυβερνά. Ότι υπάρχει σχέδιο. Ότι πίσω από το χάος κρύβεται μια βούληση, έστω σατανική, έστω των Rothschild ή των Σαυρανθρώπων. Και μια βούληση, οσοδήποτε μοχθηρή, είναι απείρως πιο καθησυχαστική από την αλήθεια: ότι δεν κυβερνά κανείς. Ότι ο κόσμος είναι ένα σύστημα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που παίρνουν καθημερινά αποφάσεις - άλλες ιδιοφυείς, οι περισσότερες μέτριες, αρκετές πανηλίθιες - και το αποτέλεσμα το βλέπουμε στις ειδήσεις των οκτώ.
Πίσω από κάθε «μας ψεκάζουν» κρύβεται μια παιδική προσευχή: κάποιος μας προσέχει. Έστω για να μας βλάψει αλλά μας προσέχει.
Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο, που μου πήρε χρόνια να το καταλάβω.
Ο συνωμοσιολόγος, κατά βάθος, είναι βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ακόμη κι όταν δηλώνει άθεος. Πιστεύει ακράδαντα ότι κάποιος κυβερνά. Ότι υπάρχει σχέδιο. Ότι πίσω από το χάος κρύβεται μια βούληση, έστω σατανική, έστω των Rothschild ή των Σαυρανθρώπων. Και μια βούληση, οσοδήποτε μοχθηρή, είναι απείρως πιο καθησυχαστική από την αλήθεια: ότι δεν κυβερνά κανείς. Ότι ο κόσμος είναι ένα σύστημα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που παίρνουν καθημερινά αποφάσεις - άλλες ιδιοφυείς, οι περισσότερες μέτριες, αρκετές πανηλίθιες - και το αποτέλεσμα το βλέπουμε στις ειδήσεις των οκτώ.
Πίσω από κάθε «μας ψεκάζουν» κρύβεται μια παιδική προσευχή: κάποιος μας προσέχει. Έστω για να μας βλάψει αλλά μας προσέχει.
Υπάρχει, πιστεύουν, μια θεία πρόνοια που μας προφυλάσσει από οποιαδήποτε βλακώδη απόφαση κι αν πάρουμε.
Δεν φταίμε εμείς που χρεοκοπήσαμε, φταίει η Μέρκελ.
Δεν φταίμε εμείς που ψηφίσαμε ό,τι ψηφίσαμε φταίνε οι δημοσκοπήσεις.
Δεν φταίμε εμείς που το παιδί δεν διαβάζει, φταίει το 5G.
Η συνωμοσιολογία είναι η μόνη θρησκεία στην ιστορία που υπόσχεται άφεση αμαρτιών χωρίς καν μετάνοια.
Και εδώ ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο. Διότι μια κοινωνία που πιστεύει ότι το τιμόνι το κρατούν πάντα «άλλοι», είναι μια κοινωνία που δεν πιάνει ποτέ το τιμόνι.
Και εδώ ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο. Διότι μια κοινωνία που πιστεύει ότι το τιμόνι το κρατούν πάντα «άλλοι», είναι μια κοινωνία που δεν πιάνει ποτέ το τιμόνι.
Γιατί να αποταμιεύσεις, αφού «θα μας τα πάρουν»;
Γιατί να επενδύσεις, αφού «είναι όλα στημένα»;
Γιατί να ψηφίσεις με το μυαλό, αφού «αυτοί αποφασίζουν»;
Η μοιρολατρία είναι το ακριβότερο προϊόν που καταναλώνει αυτός ο τόπος και το καταναλώνει αφορολόγητο.
Οι αγορές, που τόσο μισούν τα ψέκια, είναι το ακριβώς αντίθετο θέαμα: εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς κεντρικό σχέδιο, χωρίς αόρατο διευθυντή ορχήστρας, που παράγουν τάξη μέσα από το χάος.
Οι αγορές, που τόσο μισούν τα ψέκια, είναι το ακριβώς αντίθετο θέαμα: εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς κεντρικό σχέδιο, χωρίς αόρατο διευθυντή ορχήστρας, που παράγουν τάξη μέσα από το χάος.
Καμία Λέσχη Μπίλντερμπεργκ δεν αποφάσισε την τιμή του καφέ. Την αποφάσισε η ξηρασία στη Βραζιλία και η δίψα για καφεΐνη δύο δισεκατομμυρίων Ασιατών. Αλλά αυτό είναι βαρετό. Δεν κάνει για βίντεο.
Θα μου πείτε: και τι πειράζει; Ας είναι ευτυχισμένοι.
Πειράζει. Διότι οι ευτυχισμένοι αυτοί άνθρωποι ψηφίζουν. Και ψηφίζουν όποιον τους υποσχεθεί ότι θα τιμωρήσει τους «αόρατους» που φταίνε για όλα, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.
Το ψέκι δεν είναι γραφική εξαίρεση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ο πιστότερος καθρέφτης της: μιας κοινωνίας που επί δεκαετίες προτιμά την παρηγορητική συνωμοσία από τη δυσάρεστη ευθύνη.
Θα μου πείτε: και τι πειράζει; Ας είναι ευτυχισμένοι.
Πειράζει. Διότι οι ευτυχισμένοι αυτοί άνθρωποι ψηφίζουν. Και ψηφίζουν όποιον τους υποσχεθεί ότι θα τιμωρήσει τους «αόρατους» που φταίνε για όλα, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.
Το ψέκι δεν είναι γραφική εξαίρεση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ο πιστότερος καθρέφτης της: μιας κοινωνίας που επί δεκαετίες προτιμά την παρηγορητική συνωμοσία από τη δυσάρεστη ευθύνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου