Ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά, με απλή αριθμητική, γιατί η αριθμητική δεν έχει ιδεολογία.
Οι βόρειοι τρέμουν τη Ρωσία και δεν διστάζουν να κάνουν τα στραβά μάτια για την Τουρκία η οποία απειλεί την Ελλάδα.
Η Τουρκία διατηρεί casus belli κατά της Ελλάδας από το 1995. Τριάντα ένα χρόνια. Επίσημη απειλή πολέμου από τρίτη χώρα κατά κράτους - μέλους της Ένωσης, καταχωρημένη σε απόφαση κοινοβουλίου. Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μετριούνται σε εκατοντάδες ετησίως. Οι παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ έγιναν μπροστά στις κάμερες. Η μισή Κύπρος -κράτος-μέλος της ΕΕ, να το θυμίσω στους αφηρημένους- τελεί υπό στρατιωτική κατοχή από το 1974.
Η ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα αυτά;
«Διάλογος». «Αυτοσυγκράτηση». «Αποφυγή κλιμάκωσης».
Και τώρα, ξαφνικά, οι Βρυξέλλες ανακάλυψαν την πυγμή τους. Όχι, απέναντι στον Ερντογάν. Απέναντι στην Αθήνα.
Και τώρα, ξαφνικά, οι Βρυξέλλες ανακάλυψαν την πυγμή τους. Όχι, απέναντι στον Ερντογάν. Απέναντι στην Αθήνα.
Επειδή τόλμησε να βάλει ενστάσεις στο 21ο πακέτο κυρώσεων, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της ναυτιλίας της, ενός κλάδου που ελέγχει πάνω από το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας και αποτελεί το μοναδικό πεδίο όπου η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη και όχι επαρχία της περιφέρειας...
Να συνεννοηθούμε: δεν γράφω συνηγορία υπέρ κανενός εφοπλιστή. Αν κάποιος παραβιάζει κυρώσεις, υπάρχουν θεσμοί, έρευνες, δικαστήρια. Ας αποδειχθεί.
Να συνεννοηθούμε: δεν γράφω συνηγορία υπέρ κανενός εφοπλιστή. Αν κάποιος παραβιάζει κυρώσεις, υπάρχουν θεσμοί, έρευνες, δικαστήρια. Ας αποδειχθεί.
Το πρόβλημά μου είναι αλλού: στο ότι η ευρωπαϊκή αυστηρότητα λειτουργεί με δυο μέτρα και δυο σταθμά.
Γιατί όταν η Γερμανία έχτιζε επί δεκαπέντε χρόνια τους Nord Stream 1 και 2 και δενόταν χειροπόδαρα στο ρωσικό αέριο, αυτό δεν λεγόταν «υπονόμευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας». Λεγόταν «ενεργειακή πολιτική».
Γιατί όταν η Γερμανία έχτιζε επί δεκαπέντε χρόνια τους Nord Stream 1 και 2 και δενόταν χειροπόδαρα στο ρωσικό αέριο, αυτό δεν λεγόταν «υπονόμευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας». Λεγόταν «ενεργειακή πολιτική».
Όταν η Ουγγαρία και η Σλοβακία εξαιρούνται μονίμως από το εμπάργκο πετρελαίου, αυτό λέγεται «ρεαλισμός».
Όταν η Ελλάδα ζητάει να μη χαρίσει το μερίδιο αγοράς της ναυτιλίας της σε στόλους τρίτων χωρών, λέγεται «παραβίαση».
Αλληλεγγύη δύο ταχυτήτων. Στην πρώτη ταχύτητα τα σύνορα της Βαλτικής. Στη δεύτερη τα σύνορα του Αιγαίου.
Και εδώ είναι το ζουμί. Οι συμμαχίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, είναι εταιρείες αμοιβαίων συμφερόντων. Αν η ΕΕ απαιτεί από τον Έλληνα φορολογούμενο να χρηματοδοτεί την άμυνα της Ανατολικής Ευρώπης και από τον Έλληνα εφοπλιστή να χαρίζει ναύλα στους Κινέζους, οφείλει να αποδείξει έμπρακτα ότι θεωρεί εξίσου ευρωπαϊκό το FIR Αθηνών με τον εναέριο χώρο της Εσθονίας. Αλλιώς, ας μην απορεί όταν οι «παραμελημένοι» εταίροι αρχίσουν να κάνουν ταμείο μόνοι τους.
Το «μαγαζί» δεν το διαλύουν μόνο οι απ έξω. Το διαλύουν και οι συνεταίροι, όταν πάψουν να πιστεύουν ότι μετράνε ισότιμα στη μοιρασιά.
Θα μου πείτε: φταίνε μόνο οι Βρυξέλλες; Όχι βέβαια. Φταίμε κι εμείς. Επί δεκαετίες στέλναμε στην Ευρώπη κυβερνήσεις που πήγαιναν στα Συμβούλια Κορυφής όπως ο κακομαθημένος ανιψιός στον πλούσιο θείο: με το χέρι απλωμένο και το κεφάλι σκυμμένο. Ζητούσαμε πακέτα, ΕΣΠΑ, εξαιρέσεις και ανοχή στα ελλείμματα και σε αντάλλαγμα υπογράφαμε ό,τι μας σέρβιραν, χωρίς να διαπραγματευτούμε ποτέ σοβαρά τα στρατηγικά μας.
Η αξιοπιστία στις συμμαχίες, όπως και στις αγορές, χτίζεται με ισολογισμούς, όχι με επαιτεία. Όποιος εμφανίζεται μονίμως ως ζητιάνος, δεν πρέπει να παραπονιέται όταν τον αντιμετωπίζουν ως τέτοιο.
Αλληλεγγύη δύο ταχυτήτων. Στην πρώτη ταχύτητα τα σύνορα της Βαλτικής. Στη δεύτερη τα σύνορα του Αιγαίου.
Και εδώ είναι το ζουμί. Οι συμμαχίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, είναι εταιρείες αμοιβαίων συμφερόντων. Αν η ΕΕ απαιτεί από τον Έλληνα φορολογούμενο να χρηματοδοτεί την άμυνα της Ανατολικής Ευρώπης και από τον Έλληνα εφοπλιστή να χαρίζει ναύλα στους Κινέζους, οφείλει να αποδείξει έμπρακτα ότι θεωρεί εξίσου ευρωπαϊκό το FIR Αθηνών με τον εναέριο χώρο της Εσθονίας. Αλλιώς, ας μην απορεί όταν οι «παραμελημένοι» εταίροι αρχίσουν να κάνουν ταμείο μόνοι τους.
Το «μαγαζί» δεν το διαλύουν μόνο οι απ έξω. Το διαλύουν και οι συνεταίροι, όταν πάψουν να πιστεύουν ότι μετράνε ισότιμα στη μοιρασιά.
Θα μου πείτε: φταίνε μόνο οι Βρυξέλλες; Όχι βέβαια. Φταίμε κι εμείς. Επί δεκαετίες στέλναμε στην Ευρώπη κυβερνήσεις που πήγαιναν στα Συμβούλια Κορυφής όπως ο κακομαθημένος ανιψιός στον πλούσιο θείο: με το χέρι απλωμένο και το κεφάλι σκυμμένο. Ζητούσαμε πακέτα, ΕΣΠΑ, εξαιρέσεις και ανοχή στα ελλείμματα και σε αντάλλαγμα υπογράφαμε ό,τι μας σέρβιραν, χωρίς να διαπραγματευτούμε ποτέ σοβαρά τα στρατηγικά μας.
Η αξιοπιστία στις συμμαχίες, όπως και στις αγορές, χτίζεται με ισολογισμούς, όχι με επαιτεία. Όποιος εμφανίζεται μονίμως ως ζητιάνος, δεν πρέπει να παραπονιέται όταν τον αντιμετωπίζουν ως τέτοιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου