Πρωθυπουργός της χώρας είχε στο μεταξύ αναλάβει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και το κράτος χορήγησε τότε χαμηλότοκα δάνεια στους σεισμόπληκτους. Δάνεια που οι πολιτικοί αντίπαλοι του Καραμανλή, ενόψει των εκλογών του 1958, υπόσχονταν να διαγράψουν.
Όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος στο βιβλίο του «ο άγνωστος Καραμανλής», ο ίδιος ο Καραμανλής εκφώνησε έναν προεκλογικό λόγο στο Βόλο που προκάλεσε φρενίτιδα ενθουσιασμού. Όταν ωστόσο τελείωσε, οι βουλευτές και υποψήφιοι της περιοχής τον παρακάλεσαν να πει κάτι ενθαρρυντικό για τη ρύθμιση των δανείων. Τότε ο Καραμανλής βγήκε ξανά στο μπαλκόνι και είπε:
«Οι πολιτευταί σας, μου ζήτησαν να σας πω κάτι για τα δάνεια των σεισμοπαθών. Λοιπόν, τα δάνεια αυτά θα τα πληρώσετε εξ ολοκλήρου. Γιατί αν μετά από 2-3 χρόνια έχουμε καινούργιες θεομηνίες, πού θα βρω τα χρήματα να τις αντιμετωπίσω;».
Ο κόσμος άκουγε σιωπηλός και μάλλον αποσβολωμένος. Αλλά μετά ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Εκτός του πολιτικού ήθους του Καραμανλή, το περιστατικό είναι ενδεικτικό και μιας άλλης Ελλάδας, μιας άλλης εποχής.
68 χρόνια μετά, και αφού στο μεταξύ περάσαμε πάμπολλες πολιτικές κρίσεις, αποστασίες, πραξικοπήματα, και δικτατορίες και αφού βιώσαμε το δράμα της Κύπρου, τη Μεταπολίτευση, την επιστροφή στη Δημοκρατία, την ένταξη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, τα χρόνια ευμάρειας και καλοπέρασης αλλά και μια χρεοκοπία που οδήγησε σε μια δεκαετία επώδυνων μέτρων και στερήσεων, θα περίμενε κανείς ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας, θα έδειχνε μεγαλύτερη ωριμότητα και θα απέστρεφε το βλέμμα από το αμαρτωλό παρελθόν της ανευθυνότητας και της αμεριμνησίας.
Βλέπουμε ωστόσο τα τελευταία χρόνια, μια ΔΕΘ να έχει μετατραπεί σε πασαρέλα μιας απροκάλυπτης και ακατάσχετης παροχολογίας που δείχνει μεταξύ άλλων κι έναν αξιοθρήνητο επαρχιωτισμό κάποιων που τίποτα δεν φαίνεται να διδάχθηκαν από τα χρόνια της κρίσης.
Γιατί τι άλλο να σημαίνουν οι εξαγγελίες για 13η σύνταξη και 13ο μισθό στο... Δημόσιο που αμέσως αμέσως σημαίνουν 4,5 με 5 δισ.; Και τι άλλο να σημαίνουν οι υποσχέσεις για επαναφορά του ΕΚΑΣ και για μείωση ΦΠΑ όταν ακόμα κι αυτοί που το εφάρμοσαν σε άλλες χώρες το μετάνιωσαν;
Μόνο το λεγόμενο «πρόγραμμα» της ΕΛΑΣ του Τσίπρα, κοστολογήθηκε περίπου στα 7,5 δισ. και σε ετήσια βάση παρακαλώ. Ήτοι 30 δισ. σε βάθος τετραετίας.
Ενώ αυτό του Σύριζα παραμένει προσώρας ακοστολόγητο καθώς ο αρμόδιος για τα οικονομικά αλλά και γραμματέας του κόμματος, Νίκος Παππάς, είναι αντίθετος σε κάθε υποψία εγκαθίδρυσης «αστυνομίας οικονομικής σκέψης…». Οι άνθρωποι δεν γουστάρουν κοστολογήσεις και τέτοιες περιττές διαδικασίες και μας το λένε ξεκάθαρα. Αλλά αυτό που δεν λένε, είναι το πού θα βρουν τα λεφτά γι’ αυτά που υπόσχονται.
Και αφήνουμε κατά μέρος τις εξαγγελίες Βελόπουλου για πλουσιοπάροχες συντάξεις που θα καλυφθούν από τα έσοδα… των εξορύξεων όταν δεν ξέρουμε ακόμα αν τα όποια κοιτάσματα θα είναι εκμεταλλεύσιμα, σε τι βαθμό και πότε.
Αλλά και το ΠΑΣΟΚ, παρ’ότι μακράν πιο θεσμικό, δεν έμεινε δυστυχώς ανεπηρέαστο από τις σειρήνες του λαϊκισμού και της ανεύθυνης πλειοδοσίας. Ένα ΠΑΣΟΚ που βαρύνεται επίσης και με την απόρριψη της πρότασης για τη συνταγματική κατοχύρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, πράγμα εντελώς ακατανόητο.
Κι όλα αυτά όταν σε όλη σχεδόν την υπόλοιπη Ευρώπη παίρνονται μέτρα συγκράτησης των δαπανών για να περιοριστούν τα ελλείμματα. Κι όλα αυτά όταν η Ελλάδα δανείζεται πλέον φτηνότερα από τη Γαλλία και την Ιταλία.
Θα προσέξατε επίσης ότι μιλούν οι περισσότεροι, για «ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο».
Κανείς όμως δεν εξηγεί πώς ακριβώς φαντάζεται ότι θα είναι αυτό το μοντέλο. Πιθανότατα γιατί ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν. Και απλά πετάνε μπαρούφες για να εντυπωσιάσουν τους αφελείς, για να γίνεται χαβαλές και να περνάει η ώρα ευχάριστα.
Είμαστε όμως τουλάχιστον μια ωραία ατμόσφαιρα. Κάτι είναι κι αυτό στους καιρούς που ζούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου