όχι για φωτισμό, αλλά για στήριγμα.
Εδώ και μήνες η αντιπολίτευση (και ο αντισυστημικός όχλος των κοινωνικών δικτύων) επαναλαμβάνει, σαν ρεφρέν σε κακό λαϊκό, ότι η Ελλάδα «έγινε Βουλγαρία» στους μισθούς.
Τι λένε τα νούμερα
Η Eurostat δημοσίευσε τους καθαρούς μέσους μισθούς του 2025 για τις 27 χώρες της ΕΕ. Η Ελλάδα βρίσκεται στη 17η θέση. Δεκαεφτά, όχι εικοσιεφτά. Πίσω μας η Πορτογαλία, πίσω μας η Τσεχία, πίσω μας συνολικά δέκα κράτη-μέλη.
Το 2019 ήμασταν 19οι, με μέσο καθαρό ετήσιο μισθό 11.900 ευρώ. Το 2025 ο ίδιος δείκτης πλησιάζει τα 21.500 ευρώ. Διαφορά 9.600 ευρώ, δηλαδή άνοδος πάνω από 80%. Σε έξι χρόνια.
Η σύγκριση που κανείς δεν τόλμησε να κάνει
Γιατί, βλέπετε, η Eurostat δεν μετράει μόνο τον «μέσο εργαζόμενο», αυτό το φάντασμα που κατοικεί στα δελτία Τύπου.
Το 2025 ο Βούλγαρος εργαζόμενος έπαιρνε καθαρά 7.000 ευρώ λιγότερα από τον Έλληνα, αν ήταν άγαμος. 8.000 λιγότερα, αν συντηρούσε τετραμελή οικογένεια μόνος του. 14.000 λιγότερα, αν ήταν ζευγάρι χωρίς παιδιά. Και 15.000 λιγότερα, αν ήταν τετραμελής οικογένεια με δύο εργαζομένους.
Δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Αυτό δεν είναι «απόκλιση». Αυτό είναι άλλη οικονομία.
Για να μην παρεξηγηθούμε...
Όχι, δεν φτάσαμε. Είμαστε κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, μαζί με άλλες 16 χώρες, ανάμεσά τους η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Κύπρος. Τα νοικοκυριά τσακίζονται από την ακρίβεια, όπως σε όλη την Ευρώπη.
Η αντιπολίτευση έχει κάθε δικαίωμα να λέει «λίγα είναι». Αντί για συνθήματα όμως περιμένουμε κοστολογημένα και ρεαλιστικά σχέδια περαιτέρω αύξησης. Όχι αναδιανομή από αυτούς που εργάζονται και προσπαθούν σε αυτούς που δεν προσπαθούν.
Το πρόβλημα είναι δικό μας
Οι μισθοί δεν ανεβαίνουν με διατάγματα, ούτε με συνθήματα. Ανεβαίνουν με παραγωγικότητα, με επενδύσεις, με λιγότερο κράτος στον δρόμο της επιχείρησης. Και όποια κυβέρνηση νομίζει ότι η 17η θέση είναι λόγος για πανηγύρι, θα ανακαλύψει σύντομα ότι η Πορτογαλία δεν σκοπεύει να μας κοιτάζει από πίσω για πάντα.
Εδώ και μήνες η αντιπολίτευση (και ο αντισυστημικός όχλος των κοινωνικών δικτύων) επαναλαμβάνει, σαν ρεφρέν σε κακό λαϊκό, ότι η Ελλάδα «έγινε Βουλγαρία» στους μισθούς.
Αν το 80% της αντιπολίτευσης έχει αριστερό πρόσημο, ισχύει το: Αυτοί που ήθελαν να μας κάνουν Βουλγαρία κατηγορούν τον Μητσοτάκη πως μας έκανε…
Από το «Προσεχώς Βουλγάρες της δεκαετίας του ’90», λοιπόν, γίναμε Βουλγαρία… Το σύνθημα είναι εξαιρετικό. Χωράει σε τίτλο, χωράει σε ανάρτηση, χωράει σε πάνελ δελτίου των οκτώ. Το μόνο μέρος στο οποίο δεν χωράει είναι οι πίνακες της Eurostat.
Από το «Προσεχώς Βουλγάρες της δεκαετίας του ’90», λοιπόν, γίναμε Βουλγαρία… Το σύνθημα είναι εξαιρετικό. Χωράει σε τίτλο, χωράει σε ανάρτηση, χωράει σε πάνελ δελτίου των οκτώ. Το μόνο μέρος στο οποίο δεν χωράει είναι οι πίνακες της Eurostat.
Τι λένε τα νούμερα
Η Eurostat δημοσίευσε τους καθαρούς μέσους μισθούς του 2025 για τις 27 χώρες της ΕΕ. Η Ελλάδα βρίσκεται στη 17η θέση. Δεκαεφτά, όχι εικοσιεφτά. Πίσω μας η Πορτογαλία, πίσω μας η Τσεχία, πίσω μας συνολικά δέκα κράτη-μέλη.
Το 2019 ήμασταν 19οι, με μέσο καθαρό ετήσιο μισθό 11.900 ευρώ. Το 2025 ο ίδιος δείκτης πλησιάζει τα 21.500 ευρώ. Διαφορά 9.600 ευρώ, δηλαδή άνοδος πάνω από 80%. Σε έξι χρόνια.
Η σύγκριση που κανείς δεν τόλμησε να κάνει
Γιατί, βλέπετε, η Eurostat δεν μετράει μόνο τον «μέσο εργαζόμενο», αυτό το φάντασμα που κατοικεί στα δελτία Τύπου.
Το 2025 ο Βούλγαρος εργαζόμενος έπαιρνε καθαρά 7.000 ευρώ λιγότερα από τον Έλληνα, αν ήταν άγαμος. 8.000 λιγότερα, αν συντηρούσε τετραμελή οικογένεια μόνος του. 14.000 λιγότερα, αν ήταν ζευγάρι χωρίς παιδιά. Και 15.000 λιγότερα, αν ήταν τετραμελής οικογένεια με δύο εργαζομένους.
Δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Αυτό δεν είναι «απόκλιση». Αυτό είναι άλλη οικονομία.
Για να μην παρεξηγηθούμε...
Όχι, δεν φτάσαμε. Είμαστε κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, μαζί με άλλες 16 χώρες, ανάμεσά τους η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Κύπρος. Τα νοικοκυριά τσακίζονται από την ακρίβεια, όπως σε όλη την Ευρώπη.
Η αντιπολίτευση έχει κάθε δικαίωμα να λέει «λίγα είναι». Αντί για συνθήματα όμως περιμένουμε κοστολογημένα και ρεαλιστικά σχέδια περαιτέρω αύξησης. Όχι αναδιανομή από αυτούς που εργάζονται και προσπαθούν σε αυτούς που δεν προσπαθούν.
Το πρόβλημα είναι δικό μας
Οι μισθοί δεν ανεβαίνουν με διατάγματα, ούτε με συνθήματα. Ανεβαίνουν με παραγωγικότητα, με επενδύσεις, με λιγότερο κράτος στον δρόμο της επιχείρησης. Και όποια κυβέρνηση νομίζει ότι η 17η θέση είναι λόγος για πανηγύρι, θα ανακαλύψει σύντομα ότι η Πορτογαλία δεν σκοπεύει να μας κοιτάζει από πίσω για πάντα.
Πηγή: Eurostat, Wages and labour costs, 9/9/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου