Αν συνυπολογίσει κανείς και τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» που προβλέπεται να γίνει σύντομα νόμος του τουρκικού κράτους, οι εξελίξεις είναι προφανώς δυσάρεστες.
Αλλά αντί αυτό να οδηγήσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε μια σοβαρή συζήτηση για την αναζήτηση μιας νέας ίσως εθνικής στρατηγικής, γίνεται αφορμή για μια κακόγουστη αντιπολιτευτική καμπάνια που ως συνήθως δεν απαντά καθόλου στο «δια ταύτα».
Αν εξαιρέσει κανείς το ΠΑΣΟΚ που οι ανακοινώσεις του για το θέμα ήταν πράγματι υπεύθυνες και προσεκτικές, όλοι οι άλλοι κινήθηκαν στο γνωστό μοτίβο των εντυπώσεων.
Ο τουρκοφάγος Σαμαράς μιλάει για «ξέπλυμα» της Τουρκίας, «φιλίες και κατευνασμούς που φέρνουν νέα τετελεσμένα” και “κατά φαντασία ήρεμα νερά…»
Ο Σύριζα- ή ό,τι τουλάχιστον έχει απομείνει απ’ αυτόν - μιλάει για «απουσία μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής που εξακολουθεί να επαναπαύεται στα ήρεμα δήθεν νερά του Αιγαίου…»
Ο Νατσιός της Νίκης μιλάει για «διπλωματική αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη που επένδυσε στην τακτική του κατευνασμού…»
Ο Βελόπουλος τονίζει ότι «είχε προειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή ότι η πολιτική των "ήρεμων νερών" απέναντι στη φασιστική Τουρκία, συνιστά πράξη εθνικής μειοδοσίας…».
Και η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για «αύξηση των εντάσεων από την Τουρκία που συνιστά έμπρακτη απόδειξη της αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη…».
Κοινή συνισταμένη όλων η καταδίκη μεν των «ήρεμων νερών» αλλά και η προφανής αδυναμία διατύπωσης μιας στοιχειωδώς σοβαρής και ρεαλιστικής εναλλακτικής.
Διότι τα «ήρεμα νερά» που όλοι αυτοί καταγγέλλουν ή ειρωνεύονται, μηδένισαν σχεδόν τις παραβάσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο για μια σχεδόν τριετία και έδωσαν στην Ελλάδα κρίσιμο χρόνο για να αναβαθμίσει τις ένοπλες δυνάμεις της κατά τρόπο που δεν είχε συμβεί ποτέ μεταπολιτευτικά σε τέτοια επίπεδα.
Αν δεν συμφωνούν όμως μ’ αυτό, ας μας πουν τι ακριβώς προτείνουν...
Μήπως να μπουκάρουμε και να πάρουμε την Πόλη; Θαυμάσια ιδέα αν και φοβάμαι ελαφρώς ανεφάρμοστη.
Μήπως να ζωστούμε τα φυσεκλίκια και να εκστρατεύσουμε στο Εσκί Σεχίρ, το Αφιόν Καραχισάρ και τον Σαγγάριο; Κι αυτό εξαιρετικό αλλά να περιμένουμε πρώτα να δούμε πώς θα πάει η ΑΕΚ στο Τσάμπιονς Λιγκ; Για να μην πέσουν όλα μαζεμένα το λέω.
Μήπως να συλλάβουμε και να δέσουμε τον Ερντογάν χειροπόδαρα μόλις ξεμυτίσει λίγο απ’το Λευκό Παλάτι; Κι αυτό σούπερ ουαου αλλά να ρωτήσουμε πρώτα τον Βελόπουλο αν ευκαιρεί από την εκπομπή με τις κηραλοιφές, για να συντονίσει την επιχείρηση;
Για να σοβαρευτούμε τώρα, μερικά ερωτήματα κυρίως για τον Σαμαρά και τον Τσίπρα που κυβέρνησαν στο παρελθόν.
Το casus belli υπήρχε ήδη από το 1995. Αμφότεροι όταν κυβερνούσαν, συναντήθηκαν αρκετές φορές με τον Ερντογάν. Πώς και δεν έθεσαν ποτέ θέμα άρσης;
Και πώς γίνεται να λοιδορείται τώρα ως υποχωρητικός ή ακόμα και μειοδότης ο Μητσοτάκης που το έθεσε αντίθετα μετ’ επιτάσεως, αποκλείοντας μάλιστα την Τουρκία από το πρόγραμμα SAFE;
Παραβάσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο υπήρξαν πάμπολλες και στο παρελθόν. Τι διαφορετικό έκαναν τότε οι ίδιοι για να αποτρέψουν αυτό που τώρα καταγγέλλουν;
Ειδικότερα ο πολυπράγμων Τσίπρας που συνιστά «άμεση αλλαγή πλεύσης στα ελληνοτουρκικά ώστε να δεσμευτεί η Τουρκία για διάλογο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου», δεν πρέπει να μας εξηγήσει πώς μπορεί κανείς να δεσμεύσει κάποιον για διάλογο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, όταν αυτός ο κάποιος εννοεί να το ερμηνεύει κατά το δοκούν και άλα τούρκα;
Αλλά διερωτάται κανείς τι θα’λεγαν οι κύριοι αυτοί αν ο Μητσοτάκης συμφωνούσε ποτέ ένα Πρακτικό της Βέρνης όπως ο Καραμανλής με τον Ντεμιρέλ το 1976, με το οποίο θα πάγωναν οι έρευνες στο Αιγαίο μέχρι να γίνει η τελική οριοθέτηση;
Τι θα’λεγαν αν ο Μητσοτάκης συμφωνούσε στο Νταβός όπως ο Α. Παπανδρέου με τον Οζάλ το 1988, ότι υπάρχουν και άλλες διαφορές μεταξύ των δύο χωρών πλην της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών; Γι’ αυτόν τον λόγο δεν ειπώθηκε άλλωστε και το mea culpa;
Και τι θα’ λεγαν αν ο Μητσοτάκης έκανε κι αυτός μια συμφωνία της Μαδρίτης όπως ο Σημίτης το 1997, αναγνωρίζοντας ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο;
Προδότες ήταν άραγε όλοι αυτοί και οι μόνοι πατριώτες είναι ο Σαμαράς, ο Τσίπρας, η Δούρου, ο Νατσιός και ο Βελόπουλος;
Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι δεν πάσχουμε από ήρεμα νερά αλλά μάλλον από ήρεμα μυαλά που στη χώρα μας είναι είδος εν ανεπαρκεία.
Παραβάσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο υπήρξαν πάμπολλες και στο παρελθόν. Τι διαφορετικό έκαναν τότε οι ίδιοι για να αποτρέψουν αυτό που τώρα καταγγέλλουν;
Ειδικότερα ο πολυπράγμων Τσίπρας που συνιστά «άμεση αλλαγή πλεύσης στα ελληνοτουρκικά ώστε να δεσμευτεί η Τουρκία για διάλογο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου», δεν πρέπει να μας εξηγήσει πώς μπορεί κανείς να δεσμεύσει κάποιον για διάλογο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, όταν αυτός ο κάποιος εννοεί να το ερμηνεύει κατά το δοκούν και άλα τούρκα;
Αλλά διερωτάται κανείς τι θα’λεγαν οι κύριοι αυτοί αν ο Μητσοτάκης συμφωνούσε ποτέ ένα Πρακτικό της Βέρνης όπως ο Καραμανλής με τον Ντεμιρέλ το 1976, με το οποίο θα πάγωναν οι έρευνες στο Αιγαίο μέχρι να γίνει η τελική οριοθέτηση;
Τι θα’λεγαν αν ο Μητσοτάκης συμφωνούσε στο Νταβός όπως ο Α. Παπανδρέου με τον Οζάλ το 1988, ότι υπάρχουν και άλλες διαφορές μεταξύ των δύο χωρών πλην της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών; Γι’ αυτόν τον λόγο δεν ειπώθηκε άλλωστε και το mea culpa;
Και τι θα’ λεγαν αν ο Μητσοτάκης έκανε κι αυτός μια συμφωνία της Μαδρίτης όπως ο Σημίτης το 1997, αναγνωρίζοντας ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο;
Προδότες ήταν άραγε όλοι αυτοί και οι μόνοι πατριώτες είναι ο Σαμαράς, ο Τσίπρας, η Δούρου, ο Νατσιός και ο Βελόπουλος;
Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι δεν πάσχουμε από ήρεμα νερά αλλά μάλλον από ήρεμα μυαλά που στη χώρα μας είναι είδος εν ανεπαρκεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου