θέτει ως προτεραιότητα τώρα η Άγκυρα, μετά τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η μεγάλη και σημαντική Συμφωνία Ελλάδας - Ισραήλ για αγορά εξελιγμένων ισραηλινών αντιαεροπορικών συστημάτων, που αποτελούν τη βάση της «Ασπίδας του Αχιλλέα».
Μετά από ένα μπαράζ δημοσιευμάτων και δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν ανέλαβε προσωπικά να θέσει ατύπως ένα νέο casus belli, καλώντας την Ελλάδα να ανακαλέσει τις επιλογές για ενίσχυση της άμυνας των νησιών, υπενθυμίζοντας ότι το Καστελόριζο είναι τόσο κοντά στο Κας, που αν φωνάξει κάποιος από την τουρκική ακτή ακούγεται στο νησί, και παραπέμποντας στα… διδάγματα της Ιστορίας.
Τα ελληνοτουρκικά, μετά από μια περίοδο όξυνσης λόγω των αντιδράσεων της Τουρκίας στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας μέσω πρωτοβουλιών με τα Θαλάσσια Πάρκα, τους Θαλάσσιους Χωροταξικούς Σχεδιασμούς και τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια, περνούν σε μια διαφορετική φάση, όπου πλέον εμπλέκεται και ο ευρύτερος περιφερειακός ανταγωνισμός ισχύος, με πρωταγωνιστές την Τουρκία και το Ισραήλ.
Η Άγκυρα είναι προφανές ότι θέλει να ενοχοποιήσει κάθε συνεργασία με το «γενοκτόνο» Ισραήλ, που αποτελεί τον πιο σημαντικό περιφερειακό αντίπαλό της, τον μοναδικό που, με την επίθεση στη συριακή αεροπορική βάση, έδειξε ότι δεν θα διστάσει να βάλει φρένο στην τουρκική επιρροή στην περιοχή, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, σε μικρότερο βαθμό, αποκτούν ένα στρατηγικό πλεονέκτημα με την εξασφάλιση προηγμένων αντιαεροπορικών, αντιπυραυλικών και anti-drone συστημάτων από το Ισραήλ και, μάλιστα, σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη σύγχρονου και με ισραηλινό know-how αμυντικού οικοσυστήματος, είναι κάτι που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία.
Δεν είναι μόνο η ενίσχυση της ελληνικής άμυνας που ενοχλεί την Άγκυρα, αλλά το γεγονός ότι, εκτός του μετώπου στη Συρία και στον Λίβανο, εκτιμούν ότι μέσω της συνεργασίας αυτής θα βρεθεί ξαφνικά το Ισραήλ να έχει πρόσβαση και στα δυτικά σύνορά της, μέσω των προηγμένων συστημάτων ραντάρ που προμηθεύεται η Ελλάδα. Και αυτό «δένει» με το γνωστό σύνδρομο περικύκλωσης που κυριαρχεί ως μείζονα απειλή στα δυσμενή σενάρια της τουρκικής ηγεσίας...
Ο Τ. Ερντογάν προσπάθησε να θέσει μέσω των απειλών του μια ακόμη «κόκκινη γραμμή»: την εξαίρεση, δηλαδή, των ελληνικών νησιών από τους σχεδιασμούς για την αμυντική διάταξη της χώρας, επικαλούμενος και πάλι τις «διεθνείς Συμφωνίες».
Μετά από ένα μπαράζ δημοσιευμάτων και δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν ανέλαβε προσωπικά να θέσει ατύπως ένα νέο casus belli, καλώντας την Ελλάδα να ανακαλέσει τις επιλογές για ενίσχυση της άμυνας των νησιών, υπενθυμίζοντας ότι το Καστελόριζο είναι τόσο κοντά στο Κας, που αν φωνάξει κάποιος από την τουρκική ακτή ακούγεται στο νησί, και παραπέμποντας στα… διδάγματα της Ιστορίας.
Τα ελληνοτουρκικά, μετά από μια περίοδο όξυνσης λόγω των αντιδράσεων της Τουρκίας στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας μέσω πρωτοβουλιών με τα Θαλάσσια Πάρκα, τους Θαλάσσιους Χωροταξικούς Σχεδιασμούς και τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια, περνούν σε μια διαφορετική φάση, όπου πλέον εμπλέκεται και ο ευρύτερος περιφερειακός ανταγωνισμός ισχύος, με πρωταγωνιστές την Τουρκία και το Ισραήλ.
Η Άγκυρα είναι προφανές ότι θέλει να ενοχοποιήσει κάθε συνεργασία με το «γενοκτόνο» Ισραήλ, που αποτελεί τον πιο σημαντικό περιφερειακό αντίπαλό της, τον μοναδικό που, με την επίθεση στη συριακή αεροπορική βάση, έδειξε ότι δεν θα διστάσει να βάλει φρένο στην τουρκική επιρροή στην περιοχή, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, σε μικρότερο βαθμό, αποκτούν ένα στρατηγικό πλεονέκτημα με την εξασφάλιση προηγμένων αντιαεροπορικών, αντιπυραυλικών και anti-drone συστημάτων από το Ισραήλ και, μάλιστα, σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη σύγχρονου και με ισραηλινό know-how αμυντικού οικοσυστήματος, είναι κάτι που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία.
Δεν είναι μόνο η ενίσχυση της ελληνικής άμυνας που ενοχλεί την Άγκυρα, αλλά το γεγονός ότι, εκτός του μετώπου στη Συρία και στον Λίβανο, εκτιμούν ότι μέσω της συνεργασίας αυτής θα βρεθεί ξαφνικά το Ισραήλ να έχει πρόσβαση και στα δυτικά σύνορά της, μέσω των προηγμένων συστημάτων ραντάρ που προμηθεύεται η Ελλάδα. Και αυτό «δένει» με το γνωστό σύνδρομο περικύκλωσης που κυριαρχεί ως μείζονα απειλή στα δυσμενή σενάρια της τουρκικής ηγεσίας...
Ο Τ. Ερντογάν προσπάθησε να θέσει μέσω των απειλών του μια ακόμη «κόκκινη γραμμή»: την εξαίρεση, δηλαδή, των ελληνικών νησιών από τους σχεδιασμούς για την αμυντική διάταξη της χώρας, επικαλούμενος και πάλι τις «διεθνείς Συμφωνίες».
Με την Αθήνα να απορρίπτει άμεσα και κατηγορηματικά τις απαιτήσεις αυτές και με τον ίδιο τον πρωθυπουργό Κυρ. Μητσοτάκη να δηλώνει ενώπιον του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Α. Κόστα ότι η Ελλάδα «είναι μια ειρηνική χώρα η οποία δεν συνιστά απειλή για κανέναν. Δεν θα δεχτεί όμως υποδείξεις από κανέναν για το πώς θα ενισχύσει την αμυντική της θωράκιση…».
Όλο το επόμενο διάστημα, και ενώ θα αρχίσει να υλοποιείται το πρόγραμμα της Συμφωνίας Ελλάδας - Ισραήλ, οι εντάσεις, ακόμη και οι προκλητικές ενέργειες εκ μέρους της Τουρκίας, θα ενταθούν, προκειμένου, έστω και με προβοκάτσιες, να επιχειρήσει να εμφανίσει αυτή τη Συμφωνία ως αποσταθεροποιητική για την περιοχή και να αποτρέψει έτσι την εγκατάσταση ισραηλινών και άλλων συστημάτων και στα ελληνικά νησιά.
Η κλιμάκωση αυτή από την Τουρκία, η οποία θέλει να επιβάλει όρους για την αμυντική θωράκιση και αμυντική διάταξη της χώρας μας, συνδέεται όμως ευθέως και με τη συστηματική πλέον προτεραιοποίηση, και στον επίσημο λόγο της, της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών».
Με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό και την υλοποίησή του με τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια, αλλά και τα Θαλάσσια Πάρκα, η Τουρκία στις αντιδράσεις της δεν εστιάζει πλέον μόνο σε θέματα οριοθετήσεων, αλλά πηγαίνει ένα βήμα παραπάνω, θέτοντας θέμα «γκρίζων ζωνών» ή, όπως το ονομάζει, «γεωγραφικών σχηματισμών που δεν αποκτήθηκαν από την Ελλάδα βάσει διεθνών συμφωνιών».
Όλες οι τελευταίες ανακοινώσεις της Άγκυρας και η ρηματική διακοίνωσή της εστιάζουν ακριβώς στο θέμα των «γκρίζων ζωνών» και αυτό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το κλίμα στα ελληνοτουρκικά, καθώς συνιστά ευθεία αμφισβήτηση όχι απλώς κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων, αλλά εθνικής κυριαρχίας.
Όλο το επόμενο διάστημα, και ενώ θα αρχίσει να υλοποιείται το πρόγραμμα της Συμφωνίας Ελλάδας - Ισραήλ, οι εντάσεις, ακόμη και οι προκλητικές ενέργειες εκ μέρους της Τουρκίας, θα ενταθούν, προκειμένου, έστω και με προβοκάτσιες, να επιχειρήσει να εμφανίσει αυτή τη Συμφωνία ως αποσταθεροποιητική για την περιοχή και να αποτρέψει έτσι την εγκατάσταση ισραηλινών και άλλων συστημάτων και στα ελληνικά νησιά.
Η κλιμάκωση αυτή από την Τουρκία, η οποία θέλει να επιβάλει όρους για την αμυντική θωράκιση και αμυντική διάταξη της χώρας μας, συνδέεται όμως ευθέως και με τη συστηματική πλέον προτεραιοποίηση, και στον επίσημο λόγο της, της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών».
Με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό και την υλοποίησή του με τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια, αλλά και τα Θαλάσσια Πάρκα, η Τουρκία στις αντιδράσεις της δεν εστιάζει πλέον μόνο σε θέματα οριοθετήσεων, αλλά πηγαίνει ένα βήμα παραπάνω, θέτοντας θέμα «γκρίζων ζωνών» ή, όπως το ονομάζει, «γεωγραφικών σχηματισμών που δεν αποκτήθηκαν από την Ελλάδα βάσει διεθνών συμφωνιών».
Όλες οι τελευταίες ανακοινώσεις της Άγκυρας και η ρηματική διακοίνωσή της εστιάζουν ακριβώς στο θέμα των «γκρίζων ζωνών» και αυτό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το κλίμα στα ελληνοτουρκικά, καθώς συνιστά ευθεία αμφισβήτηση όχι απλώς κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων, αλλά εθνικής κυριαρχίας.
Για μεγάλο διάστημα επικρατούσε σε Έλληνες συνομιλητές της τουρκικής πλευράς η λανθασμένη αντίληψη ότι η Τουρκία θέτει τις γκρίζες ζώνες απλώς για διαπραγματευτικούς λόγους και είναι κάτι στο οποίο δεν θα επιμείνει μέχρι τέλους.
Τώρα πλέον είναι σαφές ότι η Τουρκία θα θέτει σε πρώτη μοίρα τόσο το ζήτημα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας όσο και το συνδεόμενο με αυτή την αμφισβήτηση δικαίωμα της Ελλάδας να λάβει μέτρα για την άμυνα των νησιών. Ένας συνδυασμός εξαιρετικά επικίνδυνος.
Συγχρόνως, όμως, η τακτική αυτή περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια μιας συνεννόησης των δύο χωρών, αλλά ακόμη και διαχείρισης θεμάτων που ανακύπτουν. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να απορρίψει κάθε συζήτηση, είτε αφορά τη συνεργασία στον τουρισμό, στην ενέργεια, στην αλιεία, στην ασφάλεια κ.ά., όταν από την Τουρκία υπάρχει η απαίτηση να εξαιρεθούν τμήματα της ελληνικής επικράτειας, των οποίων αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία.
Και το επόμενο διάστημα θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, εφόσον η Τουρκία επιχειρήσει να επιβάλει όρους και περιορισμούς επί του πεδίου στην άσκηση των νόμιμων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Διότι αυτό ακριβώς επιχειρεί σήμερα.
Τώρα πλέον είναι σαφές ότι η Τουρκία θα θέτει σε πρώτη μοίρα τόσο το ζήτημα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας όσο και το συνδεόμενο με αυτή την αμφισβήτηση δικαίωμα της Ελλάδας να λάβει μέτρα για την άμυνα των νησιών. Ένας συνδυασμός εξαιρετικά επικίνδυνος.
Συγχρόνως, όμως, η τακτική αυτή περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια μιας συνεννόησης των δύο χωρών, αλλά ακόμη και διαχείρισης θεμάτων που ανακύπτουν. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να απορρίψει κάθε συζήτηση, είτε αφορά τη συνεργασία στον τουρισμό, στην ενέργεια, στην αλιεία, στην ασφάλεια κ.ά., όταν από την Τουρκία υπάρχει η απαίτηση να εξαιρεθούν τμήματα της ελληνικής επικράτειας, των οποίων αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία.
Και το επόμενο διάστημα θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, εφόσον η Τουρκία επιχειρήσει να επιβάλει όρους και περιορισμούς επί του πεδίου στην άσκηση των νόμιμων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Διότι αυτό ακριβώς επιχειρεί σήμερα.
Νίκος Μελέτης
05/09/2026
05/09/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου