Εκεί που περίμεναν εκλογές τώρα, το φθινόπωρο, ξαφνικά βρίσκονται μπροστά στο ενδεχόμενο αυτές να διεξαχθούν ακριβώς στο τέλος της κυβερνητικής θητείας. Το ερώτημα που τους απασχολεί είναι τι θα λένε και τι θα κάνουν μέχρι τότε. Η κυβέρνηση θα έχει να παράγει έργο, αλλά και… λάθη. Η αντιπολίτευση;
Θα μου πει ο αναγνώστης μια κουβέντα είπε ένας υπουργός, μην την παίρνεις τοις μετρητοίς. Σωστό, αλλά είναι προκλητικό αυτό το ενδεχόμενο και πολιτικά έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό. Ό,τι αποτέλεσμα και να έρθει θα πρέπει από αυτές τις εκλογές να σχηματιστεί κυβέρνηση διότι την 1η Ιουλίου 2027 η Ελλάδα αναλαμβάνει, ως γνωστόν, την προεδρία της ΕΕ.
Θα μου πει ο αναγνώστης μια κουβέντα είπε ένας υπουργός, μην την παίρνεις τοις μετρητοίς. Σωστό, αλλά είναι προκλητικό αυτό το ενδεχόμενο και πολιτικά έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό. Ό,τι αποτέλεσμα και να έρθει θα πρέπει από αυτές τις εκλογές να σχηματιστεί κυβέρνηση διότι την 1η Ιουλίου 2027 η Ελλάδα αναλαμβάνει, ως γνωστόν, την προεδρία της ΕΕ.
Με βάση όλες τις δημοσκοπήσεις ο κορμός της κυβέρνησης θα είναι η Νέα Δημοκρατία και πρωθυπουργός ο αρχηγός του πρώτου κόμματος, όπως αποδέχθηκε και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Αυτός ο πρωθυπουργός θα προεδρεύει και στην ΕΕ. Συνεπώς, δε θα μπορεί να είναι ένας ανώτατος δικαστικός ή κάτι παρεμφερές...
Φυσικά, αν δεν υπάρξουν έκτακτα γεγονότα, η προεδρία της ΕΕ θα αποτελέσει ένα ακόμη όπλο στην κυβερνητική φαρέτρα. Τα γνωστά πλέον διλήμματα θα εμπλουτιστούν και με αυτό: «ποιος έχει το κύρος και τις ικανότητες να προεδρεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» Ενώ οι ψηφοφόροι θα γνωρίζουν πως, εκ των χρονικών περιορισμών, νέες εκλογές δε θα μπορεί να διεξαχθούν.
Όταν άκουσα πριν από λίγες μέρες τον υπουργό να μιλά για εκλογές τον Ιούνιο, το προσπέρασα. Θεώρησα πως τρολάρει την αντιπολίτευση. Μετά όμως διαπίστωσα πως αυτό το ενδεχόμενο έχει μια πολιτική βάση και ο συγκεκριμένος υπουργός έριξε μια ιδέα δημοσίως για να την ακούσει το Μέγαρο Μαξίμου.
Και γιατί η αντιπολίτευση δε θεωρεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο πως είναι καλοδεχούμενο; Όσο πιο πολύ κυβερνά αυτή η κυβέρνηση τόσο πιο πολύ θα φθείρεται. Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης είναι λογικό να κουβαλούν και γκρίνιες και δυσαρέσκειες και αλαζονικές συμπεριφορές. Αυτά λέει η λογική. Η ζωή όμως δείχνει πως τόσο ο πρωθυπουργός όσο και η κυβέρνησή του αντέχουν. Αυτό μας λένε όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις οι οποίες συγχρόνως καταγράφουν και την ανεπάρκεια των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ουδείς μπορεί να διαφωνήσει με αυτές τις διαπιστώσεις.
Τι θέλω να πω: πως η φυσιολογική κυβερνητική φθορά δεν αποτελεί καθοριστικής σημασίας πολιτικό γεγονός από τη στιγμή που δε συνοδεύεται από μια αύξηση της δύναμης των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Μέχρι σήμερα, αθροιστικά, οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ υπολείπονται της δύναμης της Νέας Δημοκρατίας. Το πολιτικό πρόβλημα θα προκύψει μόνον αν το πρώτο κόμμα κινηθεί κάτω από το 25%, οπότε για να σχηματιστεί κυβέρνηση θα πρέπει να συμπράξουν τουλάχιστον τέσσερα κόμματα. Ένα ακραίο ενδεχόμενο, το οποίο δεν προκύπτει από πουθενά, με δεδομένο πως στις εκλογές αναποφάσιστοι δεν υπάρχουν.
Για αυτό όσοι σχολιαστές και δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ προγραμματίζετε καλοκαιρινές διακοπές τον Ιούνιο, ξανασκεφτείτε το. Λέω, τώρα εγώ.
Φυσικά, αν δεν υπάρξουν έκτακτα γεγονότα, η προεδρία της ΕΕ θα αποτελέσει ένα ακόμη όπλο στην κυβερνητική φαρέτρα. Τα γνωστά πλέον διλήμματα θα εμπλουτιστούν και με αυτό: «ποιος έχει το κύρος και τις ικανότητες να προεδρεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» Ενώ οι ψηφοφόροι θα γνωρίζουν πως, εκ των χρονικών περιορισμών, νέες εκλογές δε θα μπορεί να διεξαχθούν.
Όταν άκουσα πριν από λίγες μέρες τον υπουργό να μιλά για εκλογές τον Ιούνιο, το προσπέρασα. Θεώρησα πως τρολάρει την αντιπολίτευση. Μετά όμως διαπίστωσα πως αυτό το ενδεχόμενο έχει μια πολιτική βάση και ο συγκεκριμένος υπουργός έριξε μια ιδέα δημοσίως για να την ακούσει το Μέγαρο Μαξίμου.
Και γιατί η αντιπολίτευση δε θεωρεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο πως είναι καλοδεχούμενο; Όσο πιο πολύ κυβερνά αυτή η κυβέρνηση τόσο πιο πολύ θα φθείρεται. Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης είναι λογικό να κουβαλούν και γκρίνιες και δυσαρέσκειες και αλαζονικές συμπεριφορές. Αυτά λέει η λογική. Η ζωή όμως δείχνει πως τόσο ο πρωθυπουργός όσο και η κυβέρνησή του αντέχουν. Αυτό μας λένε όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις οι οποίες συγχρόνως καταγράφουν και την ανεπάρκεια των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ουδείς μπορεί να διαφωνήσει με αυτές τις διαπιστώσεις.
Τι θέλω να πω: πως η φυσιολογική κυβερνητική φθορά δεν αποτελεί καθοριστικής σημασίας πολιτικό γεγονός από τη στιγμή που δε συνοδεύεται από μια αύξηση της δύναμης των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Μέχρι σήμερα, αθροιστικά, οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ υπολείπονται της δύναμης της Νέας Δημοκρατίας. Το πολιτικό πρόβλημα θα προκύψει μόνον αν το πρώτο κόμμα κινηθεί κάτω από το 25%, οπότε για να σχηματιστεί κυβέρνηση θα πρέπει να συμπράξουν τουλάχιστον τέσσερα κόμματα. Ένα ακραίο ενδεχόμενο, το οποίο δεν προκύπτει από πουθενά, με δεδομένο πως στις εκλογές αναποφάσιστοι δεν υπάρχουν.
Για αυτό όσοι σχολιαστές και δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ προγραμματίζετε καλοκαιρινές διακοπές τον Ιούνιο, ξανασκεφτείτε το. Λέω, τώρα εγώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου