Όταν έκανε την έφοδο του προς την εξουσία ο Αλέξης, τότε ανάμεσα στο 2012 και το 2015, περιστοιχιζόταν από άγνωστους ανθρώπους. Κάποιοι «συντηρητικοί» είπαν τότε υποψιασμένοι
«μα ποιοι είναι όλοι τούτοι οι τυχάρπαστοι;»,
πλην οι περισσότεροι –προοδευτικοί και αντισυστημικοί γαρ- φώναξαν
«επιτέλους καινούρια πρόσωπα, καθαρά, έντιμα, μακριά από τις διαπλοκές».
Ο Αλέξης έκατσε στην πολυθρόνα του Μαξίμου και μοίρασε στα φρέσκα αστέρια του την εξουσία.
Κι έτσι έλαμψαν μπροστά μας
ο Γιάνης που μαγνητοφωνούσε τα Eurogroup,
η Ζωή με τις παραφορές της,
ο Παυλής με τα «θα σε χώσω δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη»,
ο Λαφαζάνης με τις εφόδους στο νομισματοκοπείο,
ο Καμένος που φώναζε «εσείς στα τέσσερα»,
η Θεανώ με τα γεμιστά,
ο Χαϊκάλης ως εξπέρ του ασφαλιστικού μας,
ο Μπαλτάς με τη σιχασιά για την αριστεία,
η Χριστοδουλοπούλου με τους μετανάστες που λιάζονται,
ο Σκουρλέτης με τους δωρεάν λογαριασμούς της ΔΕΗ,
ο Σπίρτζης με το τσάμπα πρωινό εισιτήριο στα τρόλει…
και άλλοι και άλλοι.
Κι όσο περνούσε ο καιρός, αποκαθηλώθηκαν όλοι τους μπροστά στα μάτια μας.
Οι «διανοούμενοι» αποδείχθηκαν άσχετοι,
οι «γνώστες» επικίνδυνοι,
οι «αγωνιστές» απλώς φανατικοί,
οι «έμπειροι» ανίκανοι,
οι «στελεχάρες» φαφλατάδες,
οι «τεχνοκράτες» ανίκανοι να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα,
τα «παιδιά της δρακογενιάς» μαμόθρεφτα...
