Τα ξημερώματα της Δευτέρας τυλίχτηκε στις φλόγες ο κεντρικός καθεδρικός ναός στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, καθώς έγινε στόχος των βαλλιστικών πυραύλων της Ρωσίας.
Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Ορθοδοξίας και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, με ζωή χιλίων χρόνων. Το 2007 ανακηρύχθηκε ένα από τα Επτά Θαύματα της Ουκρανίας μέσω ψηφοφορίας ειδικών και του κοινού.
Το μοναστήρι βρέθηκε στο στόχαστρο των ρωσικών δυνάμεων για δεύτερη φορά από την έναρξη του πολέμου το 2022, και για τρίτη φορά συνολικά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαρακτήρισε την επίθεση ως έγκλημα κατά του χριστιανικού πολιτισμού, ενώ Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν Μπαρό - για να κάνει κατανοητό το μέγεθος της πολιτισμικής και θρησκευτικής ύβρεως - το παρομοίωσε ως ίδιας σημασίας με έναν ενδεχόμενο βομβαρδισμό του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων ή της βασιλικής του Σεν Ντενί.
Το χτύπημα ήταν στρατηγικό και εσκεμμένο. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι διακρίνονται από ακρίβεια στόχων, ή έστω δεν ξεστρατίζουν πολύ μακριά από τους στόχους τους.
Γι’ αυτό και πέραν της αγανάκτησης αποτελεί ειρωνεία το ότι το χτύπημα έγινε από έναν ηγέτη που παρουσιάζεται ως ο υπερασπιστής της Χριστιανοσύνης και των παραδοσιακών αξιών της. Στην ουσία εκμεταλλεύεται το θρησκευτικό συναίσθημα ως εργαλείο προσωπικής επιβολής, εθνικιστικής συσπείρωσης στο εσωτερικό της χώρας του, και γεωπολιτικής επιρροής.
Αυτά δεν αγγίζουν τον ελληνορθόδοξο λαό μας, που τον αναδεικνύει ως τον δημοφιλέστερο ξένο ηγέτη (31, 8%, MRB Δεκέμβριος του 2024)... Και το 2025 αύξησαν κατά 6% τη δημοφιλία του σε σχέση με το 2024 (Pew Research).
Η δημοφιλία του Πούτιν ανάγεται σαφώς σε ιστορικούς λόγους. Συνδέεται με τον ορθόδοξο αντιδυτικισμό («Κάλλιο σαρίκι τούρκικο παρά τιάρα παπική»), με τους μηδέποτε εκπληρωθέντες πόθους των σκλαβωμένων για απελευθέρωση από τους Τούρκους («Όσο να ‘ρθει ο Μόσκοβος, ραγιάδες, ραγιάδες, να φέρει το σεφέρι»).
Μπολιάστηκε στην συνέχεια με τη σοβιετολατρεία της κομμουνιστικής Αριστεράς αλλά και με θετική γνώμη του δημοκρατικού κόσμου, που εξέφραζε την αντίθεσή του στις αμερικανικές επεμβάσεις, μεταξύ των οποίων θεωρήθηκε και η επιβολή της ελληνικής χούντας.
Ο Πούτιν χρησιμοποιεί την θρησκεία ως «soft power» της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής του. Παρουσιάζεται υπερασπιστής της «Αγίας Ρωσίας» και προστάτης των χριστιανικών αξιών όπως η οικογένεια και ο πατριωτισμός, με αντίθεση στη διεφθαρμένη και έκφυλη Δύση των gay pride, της κρίσης του θεσμού της οικογένειας, της φυγόμαχης διάθεσης για την υπεράσπιση των πατρίδας, κ.α.
Δίπλα του ως εργαλείο επιβολής διά μέσου της θρησκείας, ο Πατριάρχης Κύριλλος.
Ενισχυτής της εξουσιαστικής εικόνας του Προέδρου ως… «θαύμα του Θεού», όπως την έχει χαρακτηρίσει! Συμβάλει στην έννοια τη δημιουργίας του «ρωσικού κόσμου» (Ουκρανίας, Λευκορωσίας κ.α.), όπου θα έχουν θρησκευτικό κέντρο (και κέντρο πολιτικής προπαγάνδας βεβαίως) την «Τρίτη Ρώμη».
Σημείωση: Η πρώτη Ρώμη διατείνονται ότι έπεσε λόγω των αιρέσεων, η δεύτερη Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Οθωμανούς, και έρχεται η σειρά της Νέας Ρώμης, της Μόσχας, όπου θα λάμψει άσπιλη η φλόγα της Χριστιανοσύνης (και η επεκτατική πολιτική Πούτιν).
Άλλωστε ο Πούτιν φιλοτεχνεί μεθοδικά την εικόνα του ως πιστού, χτίζοντας νέες εκκλησίες, κάνοντας δωρεές εικόνων, παρέχοντας προνόμια στους αξιωματούχους της ρωσικής εκκλησίας, συμμετέχοντας σε βαπτίσεις, και κάνοντας «ευλαβείς» επισκέψεις σε θρησκευτικά σημεία ιδιαίτερης ακτινοβολίας και συμβολισμού, όπως το Άγιο Όρος (το επισκέφθηκε δις, το 2005 και το 2016).
Ρωσικές Μονές (π.χ. Αγίου Παντελεήμονα) λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακή της Πουτινικής προπαγάνδας, και με τα χρήματα φιλικών του Ολιγαρχών που έχουν ευνοηθεί από τη διακυβέρνησή του, παρεμβαίνει στην ελληνική πολιτική ζωή.
Έτσι δημιουργούνται ανθρώπινα και πολιτικά δίκτυα, που γίνονται υποδοχείς και διοχετευτικοί αγωγοί της θέλησης Πούτιν.
Σημείωση: Η πρώτη Ρώμη διατείνονται ότι έπεσε λόγω των αιρέσεων, η δεύτερη Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Οθωμανούς, και έρχεται η σειρά της Νέας Ρώμης, της Μόσχας, όπου θα λάμψει άσπιλη η φλόγα της Χριστιανοσύνης (και η επεκτατική πολιτική Πούτιν).
Άλλωστε ο Πούτιν φιλοτεχνεί μεθοδικά την εικόνα του ως πιστού, χτίζοντας νέες εκκλησίες, κάνοντας δωρεές εικόνων, παρέχοντας προνόμια στους αξιωματούχους της ρωσικής εκκλησίας, συμμετέχοντας σε βαπτίσεις, και κάνοντας «ευλαβείς» επισκέψεις σε θρησκευτικά σημεία ιδιαίτερης ακτινοβολίας και συμβολισμού, όπως το Άγιο Όρος (το επισκέφθηκε δις, το 2005 και το 2016).
Ρωσικές Μονές (π.χ. Αγίου Παντελεήμονα) λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακή της Πουτινικής προπαγάνδας, και με τα χρήματα φιλικών του Ολιγαρχών που έχουν ευνοηθεί από τη διακυβέρνησή του, παρεμβαίνει στην ελληνική πολιτική ζωή.
Έτσι δημιουργούνται ανθρώπινα και πολιτικά δίκτυα, που γίνονται υποδοχείς και διοχετευτικοί αγωγοί της θέλησης Πούτιν.
Εξ αυτού δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα ρωσόφιλα κόμματα στη Βόρεια Ελλάδα λαμβάνουν υπερβολικά μεγαλύτερα ποσοστά ψήφων σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα. Ούτως ή άλλως τα Βαλκάνια αποτελούν προνομιακό πεδίο της ρωσικής διείσδυσης μέσω της Ορθοδοξίας
Εν τέλει, το πόσο… Θεοσεβούμενος και ορθόδοξος είναι ο Ρώσος Πρόεδρος, το απέδειξε με τον βομβαρδισμό της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου…
Εν τέλει, το πόσο… Θεοσεβούμενος και ορθόδοξος είναι ο Ρώσος Πρόεδρος, το απέδειξε με τον βομβαρδισμό της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου…
1 σχόλιο:
To Οικουμενικό Πατριαρχείο καταδίκασε τη ρωσική επίθεση στη Λαύρα των Σπηλαίων ως «πράξη βαρβαρότητας και ασέβειας»
Πηγή Άρθρου ΑΠΕ - ΜΠΕ
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο με βαθύτατη θλίψη και απογοήτευση πληροφορήθηκε την απαράδεκτη και βέβηλη πυραυλική επίθεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας εναντίον της ιστορικής Λαύρας του Κιέβου (Pecerska), την οποία και καταδικάζει, όπως και κάθε άλλη παρόμοια επίθεση εναντίον ιερών και εμβληματικών μνημείων της κοινής θρησκευτικής και πολιτισμικής κληρονομιάς του Χριστιανισμού.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κανείς λογικός άνθρωπος και κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτή τη βάρβαρη καταστροφική επίθεση σε βάρος ιερού προσκυνηματικού χώρου, όπως είναι η περιώνυμος Λαύρα του Κιέβου με τη μακρά ιστορία και παράδοση που αποτελεί μνημείο εθνικής κληρονομιάς της UNESCO.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο, στον οποίο εξέφρασε τον αποτροπιασμό του για τη ρωσική επίθεση και την ολόθυμη συμπαράσταση της Μητρός Εκκλησίας και του ιδίου προσωπικώς προς τον πολύπαθο Ουκρανικό λαό. Επίσης, εξέφρασε τη συμπάθειά του προς τους συγγενείς των θυμάτων και τους τραυματίες της επιθέσεως.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επικοινώνησε επίσης τηλεφωνικώς το απόγευμα της Δευτέρας, 15 Ιουνίου 2026 και με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, καταδικάζοντας τη ρωσική πυραυλική επίθεση εναντίον της ιστορικής Λαύρας του Κιέβου.
Ο Παναγιώτατος έκανε λόγο για πράξη βαρβαρότητας και ασέβειας, και ζήτησε από τον πρόεδρο της Ουκρανίας να μεταφέρει τη συμπαράστασή του προς τον δοκιμαζόμενο από τον πόλεμο Ουκρανικό λαό.
Επίθεση στο μοναστήρι της Λαύρας στο Κίεβο
Υπενθυμίζεται ότι, στις φλόγες τυλίχθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας ο κεντρικός καθεδρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Ορθοδοξίας και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, μετά από νυχτερινές επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους που εξαπολύθηκαν από ρωσικές δυνάμεις κατά του Κιέβου και του Χαρκόβου.
Η Λαύρα των Σπηλαίων, ένα εκτεταμένο και λαβυρινθώδες μοναστηριακό συγκρότημα που φιλοξενεί μερικά από τα πιο σεβαστά ιερά και λείψανα της Ουκρανίας, βρέθηκε για δεύτερη φορά στο στόχαστρο από την έναρξη του πολέμου το 2022 και για τρίτη φορά συνολικά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο καθεδρικός ναός, που ανεγέρθηκε τον 11ο αιώνα ως μέρος του μοναστηριακού συνόλου, υπέστη σοβαρές ζημιές, με τον Μητροπολίτη Επιφάνιο, επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, να αναφέρει μέσω της πλατφόρμας Χ ότι «η στέγη ενός από τα ιερότερα μέρη του χριστιανικού κόσμου - του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Λαύρας - καίγεται».
Το μοναστήρι, που ιδρύθηκε το 1051, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και πολιτιστικά μνημεία της Ουκρανίας. Ανήκει στο ουκρανικό κράτος ως εθνικό πολιτιστικό απόθεμα και αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, με μεγάλο μέρος του να είναι επισκέψιμο από το κοινό.
Από το 2013, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία – Πατριαρχείο Μόσχας διατηρεί συμφωνία μίσθωσης για τη χρήση τμήματος του χώρου ως μοναστηριού και κατοικίας ανώτερων κληρικών, ενώ στο παρελθόν φιλοξενούσε έως και 100 μοναχούς.
Το συγκρότημα είναι χτισμένο σε λόφο στις όχθες του ποταμού Δνείπερου και έδωσε το όνομά του στην περιοχή Πετσέρσκι του Κιέβου. Από την ίδρυσή του, το 1051, αποτελεί κεντρικό σημείο αναφοράς της Ορθοδοξίας στην ανατολική Ευρώπη, ενώ μαζί με τον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας του Κιέβου έχει ενταχθεί στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1990.
Το μοναστηριακό συγκρότημα έχει χαρακτηριστεί εθνικό ιστορικό και πολιτιστικό μνημείο από το 1996, ενώ το 2007 ανακηρύχθηκε ένα από τα Επτά Θαύματα της Ουκρανίας μέσω ψηφοφορίας ειδικών και του κοινού.
Δημοσίευση σχολίου