Μάλιστα, γνωστός καθηγητής υποστήριζε πως οι Ρώσοι φαντάροι θα έμπαιναν στο Κίεβο σε τρεις μέρες και οι Ουκρανοί «αδερφοί» τους θα τους υποδεχόντουσαν με τριαντάφυλλα.
Όσοι αντιστρατεύονταν μία τέτοια κατάφωρη εισβολή σε μια ανεξάρτητη χώρα, ανάλογη με εκείνη των Τούρκων στην Κύπρο, εισπράτταμε από τους οπαδούς της εισβολής την ταμπέλα του «αφελούς» διότι δεν λαμβάνουμε υπόψη μας «τη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα». Άλλωστε, όπως είπε και ο Μερσχάιμερ, η εισβολή στην Ουκρανία ήταν μία πράξη αντίστασης ενάντια στο ΝΑΤΟ.
Όταν μάλιστα, σε όλη την προηγούμενη χρονική περίοδο, είχε πραγματοποιηθεί μια έντονη ιδεολογική προπαγάνδα που πρόβαλλε την αξία της γεωπολιτικής του Mackinder και της Ευρασίας, στα αχνάρια των ναζί θεωρητικών.
Όταν μάλιστα, σε όλη την προηγούμενη χρονική περίοδο, είχε πραγματοποιηθεί μια έντονη ιδεολογική προπαγάνδα που πρόβαλλε την αξία της γεωπολιτικής του Mackinder και της Ευρασίας, στα αχνάρια των ναζί θεωρητικών.
Τους στόχους αυτών των ιδεολογημάτων τους κατανοήσαμε πλήρως μετά την εισβολή: Η πολιτική πραγματικότητα της Ευρασίας επιτάσσει την κυριαρχία της Ρωσίας στην Ευρώπη, τουλάχιστον την ανατολική και νοτιοανατολική – η δε εισβολή στην Ουκρανία δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη υλοποίησης αυτού του σχεδίου...
Όταν τα μηχανοκίνητα και η αεροπορία του Πούτιν συνέθλιβαν την ηρωική ελληνική Μαριούπολη, ο αριθμός των ψευδοπατριωτών έθεσε ως προνομιακό του στόχο το δήθεν «ναζιστικό τάγμα Αζόφ» που αποτελούσε τον κορμό της αντίστασης στην πόλη. Χαρακτηριστική ήταν η λυσσαλέα αντίδραση της Αριστεράς και της πουτινόφιλης Δεξιάς στη Βουλή των Ελλήνων όταν, μαζί με τον Ζελένσκι, εμφανίστηκε σε βιντεο-γουώλ ο Έλληνας αγωνιστής του τάγματος του Αζόφ, Μιχαήλ από τη Μαριούπολη και ο οποίος ερευνάται αν ακόμα κρατείται αιχμάλωτος από τον ρωσικό στρατό. Και μάλιστα με είχε εκπλήξει τότε η συμπαράταξη του Αντώνη Σαμαρά με τους υλακτούντες «δημοκράτες» – σήμερα έχει πάψει να με εκπλήσσει.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Κατ’ αρχάς, η Ρωσία όχι μόνο δεν κατόρθωσε να κάμψει την ουκρανική αντίσταση αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο: μετέβαλε τους Ουκρανούς σε ένα πρότυπο αντίστασης στο σημερινό κόσμο, ανάλογο με την Ελληνική Επανάσταση του ’21. Επιπλέον, κατέστησε τους Ουκρανούς ένα έθνος αγωνιστών της ελευθερίας χωρίς ταίρι στο σημερινό κόσμο.
Παράλληλα, αυτή η ηρωική αντίσταση και η απειλή της επεκτατικής «Ευρασίας» υποχρέωσε την Ευρώπη να αποκολληθεί από τη Ρωσία και τους ενεργειακούς της εκβιασμούς και να αποφασίσει επιτέλους να αναλάβει την άμυνά της ως ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος.
Το μόνο που κατάφερε ο Πούτιν ήταν να αποκόψει τη Ρωσία από τον ιστορικό της χώρο, την Ευρώπη, και να την στρέψει αποκλειστικά προς την Κίνα και το ισλάμ – ο Ντούγκιν από φιλορθόδοξος έγινε φιλοϊσλαμιστής. Ταυτόχρονα, η οικονομία της μεταβλήθηκε σε καταρρέουσα πλέον πολεμική οικονομία.
Η τελευταία ελπίδα των Ελλήνων πουτινιστών, αμειβόμενων ή όχι, υπήρξε ο Τραμπ. Ο Τραμπ θα υποχρέωνε τους Ουκρανούς, αλλά και τους Ευρωπαίους, να παραδώσουν με τον ένα ή άλλο τρόπο την Ουκρανία στον Πούτιν· γι’ αυτό και, για ορισμένα χρόνια, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς τους τραμπικούς από τους πουτινικούς.
Όμως 1,5 χρόνο μετά και αυτή η ελπίδα αποδείχτηκε φρούδα. Αντίθετα, ο αποκλεισμός από την αμερικανική βοήθεια έκανε τους Ουκρανούς να γίνουν πρωτοπόροι στον νέο τεχνολογικό πόλεμο και τους Ευρωπαίους να ταχθούν ακόμα πιο αποφασιστικά στο πλευρό της Ουκρανίας.
Έτσι, το πολυπλόκαμο ρωσικό στρατόπεδο βρέθηκε σε αμηχανία. Ένα τμήμα του, το μαζικότερο, συνδεδεμένο με εφοπλιστές και επιχειρηματίες που κάνουν χρυσές δουλειές με τη Ρωσία, καθώς και το σύνολο σχεδόν των κομμάτων της Αριστεράς και της Άκρας Δεξιάς, ακόμα και νεότευκτων, καθώς και κανάλια, ραδιόφωνα, σάιτ και εφημερίδες καλύπτονται πίσω από τη ακόλουθη λογική:
«Τι δουλειά έχουμε εμείς με την Ουκρανία, ας έχουμε μια πολυδιάστατη πολιτική και, επιτέλους, ας λάβει τέλος αυτός ο πόλεμος, που γίνεται για τα συμφέροντα των Ευρωπαίων - πλέον, λόγω Τραμπ, δεν συμπεριλαμβάνονται οι Αμερικανοί. Αυτό το τμήμα και ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα ή οι επιχειρηματίες είναι με τη Ρωσία όσο έχουν απολαβές ή τους βολεύει πολιτικά, αλλά, αν ο Πούτιν χάσει τον πόλεμο, θα υποστούν μεν μια ήττα αλλά «υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια».
Ωστόσο, ένα δεύτερο τμήμα των σκληρών υποστηρικτών της Ρωσίας, πλέον δεν προπαγανδίζει την «ειρήνη» αλλά τον ολοκληρωτικό πόλεμο, καθώς έχει συνδέσει τη μοίρα του με την επικράτηση του Πούτιν. Διαφορετικά, σε περίπτωση ήττας ή υποχώρησης, για τους αμειβόμενους θα χαθεί η πηγή των εισοδημάτων τους ενώ οι «ιδεολόγοι», αμειβόμενοι ή μη, θα δουν το κύρος τους να καταρρακώνεται δραματικά, μια και επί χρόνια πόνταραν σε μια χαμένη υπόθεση ξοδεύοντας το όποιο κεφάλαιο αξιοπιστίας διέθεταν.
Συναφώς, ο Πούτιν θα πρέπει να νικήσει με κάθε τίμημα, ισοπεδώνοντας κυριολεκτικά την Ουκρανία, επεκτείνοντας τον πόλεμο στην Ευρώπη και, αν χρειαστεί, κραδαίνοντας και το πυρηνικό «επιχείρημα».
Αυτά γράφει και ο Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που με έβγαλε από τα ρούχα μου και με υποχρέωσε να το σχολιάσω. Τρομοκρατημένος από τον πόλεμο που χάνεται, υπερέβη τα εσκαμμένα.
Pro domo sua
Καθόλου τυχαία, ο Λυγερός, στη συκοφαντική του απάντηση-λίβελλο, δεν τόλμησε να μιλήσει επί της ουσίας των γραφομένων μου, αλλά προσπάθησε να το αποφύγει με τη γνωστή σταλινική μέθοδο της συκοφαντίας ad hominem.
Εγώ, στο άρθρο μου, δεν αναφέρθηκα ποτέ στο γεγονός ότι χρημάτισε επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ ή για το ότι στήριξε τον Χριστόφια στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου – για να σταχυολογήσω ορισμένα από τα πεπραγμένα του. Αντίθετα, αυτός προβαίνει σε μια άκρως συκοφαντική σκιαγράφησή μου. Με κατηγορεί πως στα νιάτα μου υπήρξα μαοϊκός και υποστηρικτής του προλεταριάτου.
Εγώ ο ίδιος, σε πολλά κείμενά μου, έχω τοποθετηθεί αυτοκριτικά απέναντι στη μαρξιστική ουτοπία μιας ολοκληρωτικής αλλαγής, την οποία συμμεριζόμουν και την οποία έχω εγκαταλείψει από το 1985. Από τότε, δίπλα στις οικολογικές και κοινωνικές μου ευαισθησίες, επένδυσα σε μια άλλη ουτοπία, ίσως, το ελληνικό έθνος και την επιβίωσή του, και σε αυτή παραμένω αταλάντευτος μέχρι σήμερα. Σε αυτή τη διαδρομή των τουλάχιστον τριανταπέντε χρόνων, με αυτή τη μέριμνα ως επίκεντρο της δραστηριότητάς μου, θεωρητικά (με τα βιβλία μου) και πρακτικά, συνεργάστηκα με ανθρώπους όλων των τάσεων και παρατάξεων, από τον Σταύρο Λυγερό (αναρίθμητες φορές), τον Αλέκο Αλαβάνο, ή τον Μανόλη Γλέζο και τον Μίκη Θεοδωράκη, όσο η Αριστερά διέθετε και πατριωτική πτέρυγα, μέχρι τον Χρήστο Γιανναρά ή τον Κώστα Ζουράρι, ακόμα και τον Δημήτρη Νατσιό, όταν ακόμα ήταν ένας πατριώτης δάσκαλος του Κιλκίς. Με τους μόνους που δεν συνεργάστηκα ποτέ ήταν οι φασίστες.
Ποτέ όμως δεν ταυτίστηκα με κάποιον από αυτούς, εγώ και οι στενοί μου φίλοι. Γι’ αυτό και δεν δίστασα να προβώ και σε οδυνηρές ρήξεις με το περιβάλλον μου, τόσο με αφορμή το Δημοψήφισμα του 2015, το οποίο είχα καταγγείλει ως απάτη, όσο και κυρίως μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Σε σχέση με τη Ρωσία, είναι γνωστό τοις πάσι πως, από το 1965 και μετά, βρίσκομαι απέναντι στο καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης (άλλωστε, το πρώτο μου θεωρητικό κείμενο, το 1966, αφορούσε τη ΣΕ ως «κρατικό καπιταλισμό»). Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας, ήλπιζα σε μια διαφορετική εξέλιξη της Ρωσίας στα πλαίσια της Ευρώπης. Όσο μάλιστα η Ρωσία βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία –όπως είχε φανεί και στο Σχέδιο Ανάν–, εκ των πραγμάτων, η Ελλάδα έπρεπε να διατηρεί φιλικές σχέσεις μαζί της. Ωστόσο, μετά το 2016, όταν θα δημιουργηθεί ο άξονας Ερντογάν-Πούτιν, με S-400, πυρηνικά εργοστάσια κ.λ.π., εκλείπει πλέον κάθε λόγος να αντιμετωπίζουμε συγκαταβατικά τη Ρωσία. Και σε εκτενές άρθρο μου με τον τίτλο «Εμείς και η Ρωσία» (Άρδην, τχ. 111, Ιανουάριος-Μάρτιος 2018), αρχίζω τη μετακίνηση που θα με οδηγήσει στην καταγγελία του ρωσικού επεκτατισμού το 2022.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τις ανασυρμένες από τον διαδικτυακό βόθρο των ρωσικών τρολ συκοφαντίες επί μητσοτακισμώ, ο Λυγερός την «πάτησε» και μάλλον θα αντιμετωπίσει σύντομα τα «αστικά δικαστήρια». Αναφέρει λοιπόν στο δημοσιευμένο στο Liberal άρθρο του, στις 29/7/2026, πως:
«Η ευκαιρία (για την προσέγγιση με το κατεστημένο) του δόθηκε όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ήρθε σε επαφή με τον υιό της Ντόρας, Κώστα Μπακογιάννη. Όταν, λοιπόν, κινδύνευε να του κάνουν έξωση από τα γραφεία στην Ξενοφώντος, από ό,τι έμαθα η οικογένεια βοήθησε κι από τότε έπεσε στην… “αγκαλιά” της!»
Η μακρά δικαστική διαμάχη για τον πολιτικό-πολιτιστικό χώρο της Ξενοφώντος έληξε με την υπογραφή νέου συμβολαίου την 1η Δεκεμβρίου του 2018. Η θητεία του νέου δημοτικού συμβουλίου άρχισε το Φθινόπωρο του 2019! Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη…
ΥΓ. Και πάντως με γεμίζει βαθιά θλίψη το γεγονός πως κάποιοι παλιοί συναγωνιστές έφτασαν σε τέτοια κατάντια.
Όταν τα μηχανοκίνητα και η αεροπορία του Πούτιν συνέθλιβαν την ηρωική ελληνική Μαριούπολη, ο αριθμός των ψευδοπατριωτών έθεσε ως προνομιακό του στόχο το δήθεν «ναζιστικό τάγμα Αζόφ» που αποτελούσε τον κορμό της αντίστασης στην πόλη. Χαρακτηριστική ήταν η λυσσαλέα αντίδραση της Αριστεράς και της πουτινόφιλης Δεξιάς στη Βουλή των Ελλήνων όταν, μαζί με τον Ζελένσκι, εμφανίστηκε σε βιντεο-γουώλ ο Έλληνας αγωνιστής του τάγματος του Αζόφ, Μιχαήλ από τη Μαριούπολη και ο οποίος ερευνάται αν ακόμα κρατείται αιχμάλωτος από τον ρωσικό στρατό. Και μάλιστα με είχε εκπλήξει τότε η συμπαράταξη του Αντώνη Σαμαρά με τους υλακτούντες «δημοκράτες» – σήμερα έχει πάψει να με εκπλήσσει.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Κατ’ αρχάς, η Ρωσία όχι μόνο δεν κατόρθωσε να κάμψει την ουκρανική αντίσταση αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο: μετέβαλε τους Ουκρανούς σε ένα πρότυπο αντίστασης στο σημερινό κόσμο, ανάλογο με την Ελληνική Επανάσταση του ’21. Επιπλέον, κατέστησε τους Ουκρανούς ένα έθνος αγωνιστών της ελευθερίας χωρίς ταίρι στο σημερινό κόσμο.
Παράλληλα, αυτή η ηρωική αντίσταση και η απειλή της επεκτατικής «Ευρασίας» υποχρέωσε την Ευρώπη να αποκολληθεί από τη Ρωσία και τους ενεργειακούς της εκβιασμούς και να αποφασίσει επιτέλους να αναλάβει την άμυνά της ως ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος.
Το μόνο που κατάφερε ο Πούτιν ήταν να αποκόψει τη Ρωσία από τον ιστορικό της χώρο, την Ευρώπη, και να την στρέψει αποκλειστικά προς την Κίνα και το ισλάμ – ο Ντούγκιν από φιλορθόδοξος έγινε φιλοϊσλαμιστής. Ταυτόχρονα, η οικονομία της μεταβλήθηκε σε καταρρέουσα πλέον πολεμική οικονομία.
Η τελευταία ελπίδα των Ελλήνων πουτινιστών, αμειβόμενων ή όχι, υπήρξε ο Τραμπ. Ο Τραμπ θα υποχρέωνε τους Ουκρανούς, αλλά και τους Ευρωπαίους, να παραδώσουν με τον ένα ή άλλο τρόπο την Ουκρανία στον Πούτιν· γι’ αυτό και, για ορισμένα χρόνια, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς τους τραμπικούς από τους πουτινικούς.
Όμως 1,5 χρόνο μετά και αυτή η ελπίδα αποδείχτηκε φρούδα. Αντίθετα, ο αποκλεισμός από την αμερικανική βοήθεια έκανε τους Ουκρανούς να γίνουν πρωτοπόροι στον νέο τεχνολογικό πόλεμο και τους Ευρωπαίους να ταχθούν ακόμα πιο αποφασιστικά στο πλευρό της Ουκρανίας.
Έτσι, το πολυπλόκαμο ρωσικό στρατόπεδο βρέθηκε σε αμηχανία. Ένα τμήμα του, το μαζικότερο, συνδεδεμένο με εφοπλιστές και επιχειρηματίες που κάνουν χρυσές δουλειές με τη Ρωσία, καθώς και το σύνολο σχεδόν των κομμάτων της Αριστεράς και της Άκρας Δεξιάς, ακόμα και νεότευκτων, καθώς και κανάλια, ραδιόφωνα, σάιτ και εφημερίδες καλύπτονται πίσω από τη ακόλουθη λογική:
«Τι δουλειά έχουμε εμείς με την Ουκρανία, ας έχουμε μια πολυδιάστατη πολιτική και, επιτέλους, ας λάβει τέλος αυτός ο πόλεμος, που γίνεται για τα συμφέροντα των Ευρωπαίων - πλέον, λόγω Τραμπ, δεν συμπεριλαμβάνονται οι Αμερικανοί. Αυτό το τμήμα και ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα ή οι επιχειρηματίες είναι με τη Ρωσία όσο έχουν απολαβές ή τους βολεύει πολιτικά, αλλά, αν ο Πούτιν χάσει τον πόλεμο, θα υποστούν μεν μια ήττα αλλά «υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια».
Ωστόσο, ένα δεύτερο τμήμα των σκληρών υποστηρικτών της Ρωσίας, πλέον δεν προπαγανδίζει την «ειρήνη» αλλά τον ολοκληρωτικό πόλεμο, καθώς έχει συνδέσει τη μοίρα του με την επικράτηση του Πούτιν. Διαφορετικά, σε περίπτωση ήττας ή υποχώρησης, για τους αμειβόμενους θα χαθεί η πηγή των εισοδημάτων τους ενώ οι «ιδεολόγοι», αμειβόμενοι ή μη, θα δουν το κύρος τους να καταρρακώνεται δραματικά, μια και επί χρόνια πόνταραν σε μια χαμένη υπόθεση ξοδεύοντας το όποιο κεφάλαιο αξιοπιστίας διέθεταν.
Συναφώς, ο Πούτιν θα πρέπει να νικήσει με κάθε τίμημα, ισοπεδώνοντας κυριολεκτικά την Ουκρανία, επεκτείνοντας τον πόλεμο στην Ευρώπη και, αν χρειαστεί, κραδαίνοντας και το πυρηνικό «επιχείρημα».
Αυτά γράφει και ο Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που με έβγαλε από τα ρούχα μου και με υποχρέωσε να το σχολιάσω. Τρομοκρατημένος από τον πόλεμο που χάνεται, υπερέβη τα εσκαμμένα.
Pro domo sua
Καθόλου τυχαία, ο Λυγερός, στη συκοφαντική του απάντηση-λίβελλο, δεν τόλμησε να μιλήσει επί της ουσίας των γραφομένων μου, αλλά προσπάθησε να το αποφύγει με τη γνωστή σταλινική μέθοδο της συκοφαντίας ad hominem.
Εγώ, στο άρθρο μου, δεν αναφέρθηκα ποτέ στο γεγονός ότι χρημάτισε επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ ή για το ότι στήριξε τον Χριστόφια στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου – για να σταχυολογήσω ορισμένα από τα πεπραγμένα του. Αντίθετα, αυτός προβαίνει σε μια άκρως συκοφαντική σκιαγράφησή μου. Με κατηγορεί πως στα νιάτα μου υπήρξα μαοϊκός και υποστηρικτής του προλεταριάτου.
Εγώ ο ίδιος, σε πολλά κείμενά μου, έχω τοποθετηθεί αυτοκριτικά απέναντι στη μαρξιστική ουτοπία μιας ολοκληρωτικής αλλαγής, την οποία συμμεριζόμουν και την οποία έχω εγκαταλείψει από το 1985. Από τότε, δίπλα στις οικολογικές και κοινωνικές μου ευαισθησίες, επένδυσα σε μια άλλη ουτοπία, ίσως, το ελληνικό έθνος και την επιβίωσή του, και σε αυτή παραμένω αταλάντευτος μέχρι σήμερα. Σε αυτή τη διαδρομή των τουλάχιστον τριανταπέντε χρόνων, με αυτή τη μέριμνα ως επίκεντρο της δραστηριότητάς μου, θεωρητικά (με τα βιβλία μου) και πρακτικά, συνεργάστηκα με ανθρώπους όλων των τάσεων και παρατάξεων, από τον Σταύρο Λυγερό (αναρίθμητες φορές), τον Αλέκο Αλαβάνο, ή τον Μανόλη Γλέζο και τον Μίκη Θεοδωράκη, όσο η Αριστερά διέθετε και πατριωτική πτέρυγα, μέχρι τον Χρήστο Γιανναρά ή τον Κώστα Ζουράρι, ακόμα και τον Δημήτρη Νατσιό, όταν ακόμα ήταν ένας πατριώτης δάσκαλος του Κιλκίς. Με τους μόνους που δεν συνεργάστηκα ποτέ ήταν οι φασίστες.
Ποτέ όμως δεν ταυτίστηκα με κάποιον από αυτούς, εγώ και οι στενοί μου φίλοι. Γι’ αυτό και δεν δίστασα να προβώ και σε οδυνηρές ρήξεις με το περιβάλλον μου, τόσο με αφορμή το Δημοψήφισμα του 2015, το οποίο είχα καταγγείλει ως απάτη, όσο και κυρίως μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Σε σχέση με τη Ρωσία, είναι γνωστό τοις πάσι πως, από το 1965 και μετά, βρίσκομαι απέναντι στο καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης (άλλωστε, το πρώτο μου θεωρητικό κείμενο, το 1966, αφορούσε τη ΣΕ ως «κρατικό καπιταλισμό»). Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας, ήλπιζα σε μια διαφορετική εξέλιξη της Ρωσίας στα πλαίσια της Ευρώπης. Όσο μάλιστα η Ρωσία βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία –όπως είχε φανεί και στο Σχέδιο Ανάν–, εκ των πραγμάτων, η Ελλάδα έπρεπε να διατηρεί φιλικές σχέσεις μαζί της. Ωστόσο, μετά το 2016, όταν θα δημιουργηθεί ο άξονας Ερντογάν-Πούτιν, με S-400, πυρηνικά εργοστάσια κ.λ.π., εκλείπει πλέον κάθε λόγος να αντιμετωπίζουμε συγκαταβατικά τη Ρωσία. Και σε εκτενές άρθρο μου με τον τίτλο «Εμείς και η Ρωσία» (Άρδην, τχ. 111, Ιανουάριος-Μάρτιος 2018), αρχίζω τη μετακίνηση που θα με οδηγήσει στην καταγγελία του ρωσικού επεκτατισμού το 2022.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τις ανασυρμένες από τον διαδικτυακό βόθρο των ρωσικών τρολ συκοφαντίες επί μητσοτακισμώ, ο Λυγερός την «πάτησε» και μάλλον θα αντιμετωπίσει σύντομα τα «αστικά δικαστήρια». Αναφέρει λοιπόν στο δημοσιευμένο στο Liberal άρθρο του, στις 29/7/2026, πως:
«Η ευκαιρία (για την προσέγγιση με το κατεστημένο) του δόθηκε όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ήρθε σε επαφή με τον υιό της Ντόρας, Κώστα Μπακογιάννη. Όταν, λοιπόν, κινδύνευε να του κάνουν έξωση από τα γραφεία στην Ξενοφώντος, από ό,τι έμαθα η οικογένεια βοήθησε κι από τότε έπεσε στην… “αγκαλιά” της!»
Η μακρά δικαστική διαμάχη για τον πολιτικό-πολιτιστικό χώρο της Ξενοφώντος έληξε με την υπογραφή νέου συμβολαίου την 1η Δεκεμβρίου του 2018. Η θητεία του νέου δημοτικού συμβουλίου άρχισε το Φθινόπωρο του 2019! Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη…
ΥΓ. Και πάντως με γεμίζει βαθιά θλίψη το γεγονός πως κάποιοι παλιοί συναγωνιστές έφτασαν σε τέτοια κατάντια.
Γιώργος Καραμπελιάς
31/07/2026
31/07/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου