Κι όμως το Κίεβο δεν έπεσε!

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την ημέρα που τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουκρανία. 

Επρόκειτο για μια στρατιωτική επιχείρηση - εξπρές που απέβλεπε στην αλλαγή καθεστώτος και στην εγκαθίδρυση κυβέρνησης Κουίσλιγκ, κατά τα πρότυπα των πάλαι ποτέ λαϊκών δημοκρατιών. 

Προφανώς, κάτι δεν πήγε καλά και οι Ρώσοι ακόμα πολεμάνε. Μάλιστα, όπως πληροφορούμαι, το τελευταίο διάστημα έχασαν σημαντικά εδάφη από τις αντεπιθέσεις των ουκρανικών δυνάμεων.
Θυμάμαι, υπομειδιώντας, τους εγχώριους αναλυτές να προεξοφλούν πτώση του Κιέβου εντός ολίγων ημερών. Η βεβαιότητα της πρόβλεψής τους εμφανώς έκρυβε και την επιθυμία τους. Δεν κράτησαν τις στοιχειώδεις επιφυλάξεις που οφείλουν να κρατούν οι σχολιαστές και εκτέθηκαν. Όταν κάποιος προσεγγίζει την πραγματικότητα προκατειλημμένος, είναι επόμενο να ρισκάρει το κύρος του...

Βέβαια, από την άλλη πλευρά, ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν τόσο συντριπτικός υπέρ του ρωσικού στρατού ώστε η πρόβλεψη ότι θα πετύχει τον στόχο του τάχιστα, με ελάχιστες απώλειες, ήταν ρεαλιστική. 

Σε αυτές τις περιπτώσεις υπεισέρχεται ένας κρίσιμος παράγοντας: το ηθικό των αμυνομένων. 

Σε αυτό ακριβώς το σημείο έπεσαν τραγικά έξω όλοι αυτοί οι αναλυτές είτε ήταν καθηγητές πανεπιστημίων είτε απόστρατοι. Δεν υπολόγισαν το φρόνημα των Ουκρανών. Διότι τις πρώτες κρίσιμες εβδομάδες οι Ουκρανοί στρατιώτες πολεμούσαν μόνοι τους απέναντι στη ρωσική στρατιωτική μηχανή. Η βοήθεια από τη Δύση φάνηκε αρκετά αργότερα στα πεδία των μαχών. 

Θα έπρεπε όλοι αυτοί, πριν διακινδυνεύσουν την πρόβλεψή τους για την Ουκρανία, να έκαναν ένα ταξίδι στον χρόνο και να πήγαιναν στο αλβανικό μέτωπο. Ποιος θα πίστευε ότι η μικρή Ελλάδα όχι μόνον θα άντεχε στην ιταλική επίθεση, αλλά και θα προωθείτο ο στρατός μας βαθιά μέσα στο αλβανικό έδαφος; Και ποιος θα πίστευε ότι θα κρατούσε αυτές τις θέσεις μέχρι τη γερμανική εισβολή; 

Όποιος στην ανάλυσή του δεν συνεκτιμά τον παράγοντα «φρόνημα» και αρκείται απλώς στη σύγκριση των οπλικών συστημάτων και της παρατακτής δύναμης των αντιμαχομένων, με κάθε βεβαιότητα θα καταλήξει σε λάθος συμπέρασμα. Σήμερα, τέσσερα χρόνια ακριβώς μετά την εισβολή η Ρωσία, εκτός από παρίας της διεθνούς κοινότητας, αρχίζει πλέον να αντιμετωπίζει και σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Η ανάπτυξη μέσω της Οικονομίας του πολέμου έχει φτάσει στα όρια της, γεγονός συνεπικουρούμενο και από την πτώση της τιμής του πετρελαίου. Ο πόλεμος στην Ουκρανία κατέστησε τη Ρωσία των 145.000.000 κατοίκων και ενός ΑΕΠ αισθητά κάτω από τα 3 τρισεκατομμύρια δολάρια, χώρα πλήρως εξαρτημένη από την Κίνα των 1,5 δισεκατομμυρίων κατοίκων και ενός ΑΕΠ κοντά στα 19 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η Κίνα είναι ο αναπνευστήρας της Ρωσίας. 

Η πατρίδα μας ως όφειλε, από την πρώτη στιγμή, στάθηκε στο πλευρό της αμυνόμενης Ουκρανίας, συμπαρατασσόμενη με όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Από τη Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσία, η Ελλάδα, στις κρίσιμες ιστορικές περιόδους, μόνον πλήγματα δέχθηκε. 

Σήμερα, με ρόλο αναβαθμισμένο, σε πείσμα των ρωσόφιλων υπερ - πατριωτών, ανταμείβεται για αυτήν τη στάση της. Και οι Ουκρανοί αγέρωχοι συνεχίζουν τον αγώνα τους. 

Σάκης Μουμτζής