Φυσικά και είναι συνένοχος ο Καραμανλής !

Θα συμφωνήσουμε απόλυτα με τον Πέτρο Τατούλη.

Πράγματι, ο Πρωθυπουργός είναι «συνένοχος», όπως υποστηρίζει με συνέντευξή του ο νυν bloger και πρώην υφυπουργός Πολιτισμού.

Με την ειδοποιό διαφορά ως προς το περιεχόμενο της «συνενοχής».

Σύμφωνα με τον Αρκά πολιτικό, ο Κώστας Καραμανλής είναι συνένοχος στα σκάνδαλα στα οποία κατηγορούνται ότι πρωταγωνίστησαν στελέχη που εκείνος επέλεξε.

Η αλήθεια ότι ο Κώστας Καραμανλής είναι συνένοχος στην προσβολή της κοινής λογικής, η οποία δέχεται βάναυσες επιθέσεις από τον κ. Τατούλη.

Γιατί, αν ο Πρωθυπουργός δεν είχε κάνει το μοιραίο λάθος να «μαζέψει» τον Πέτρο Τατούλη στο κόμμα από το οποίο τον έδιωξε, και δεν του έδινε στη συνέχεια υπουργικό θώκο, δεν θα διαβάζαμε ούτε θα ακούγαμε όλα αυτά τα απερίγραπτα που κατά καιρούς υποστηρίζει ο κ. Τατούλης.

Φταίει λοιπόν ο Καραμανλής που δεν διέκρινε νωρίς... τι εστί Τατούλης.

«Ψίθυροι» για την παρέμβαση Μανιτάκη

Σε μια δύσκολη στιγμή για το ΠΑΣΟΚ, ο συνταγματολόγος Αντώνης Μανιτάκης ανέλαβε να στηρίξει δημοσίως τις πρακτικές που ακολουθεί ο Γιώργος Παπανδρέου, αναφορικά με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ο γνωστός και διαπρεπής καθηγητής συνηθίζει να υιοθετεί απόψεις που διαχρονικά εκφράζουν την Κεντροαριστερά, αυτή τη φορά ωστόσο η παρέμβασή του μέσω δηλώσεων στην «Ελευθεροτυπία» προκάλεσε πλήθος σχολίων και συζητήσεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «parapolitika.gr», στις τάξεις των συνταγματολόγων μαίνεται πόλεμος ανάμεσα στους υποστηρικτές των απόψεων του Αριστόβουλου Μάνεση, στους οποίους περιλαμβάνεται ο Αντώνης Μανιτάκης, και στη σχολή σκέψης που εκπροσωπούν ο Δημήτρης Τσάτσος και ο Γιώργος Κασιμάτης.

Τα σενάρια μάλιστα φτάνουν μέχρι και τη διατύπωση «θεωριών συνομωσίας», για ανταμοιβή του κ. Μανιτάκη για τη βοήθεια που προσέφερε στον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, με μια θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Κινήματος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.
Προοπτική που διαψεύδεται από το περιβάλλον του καθηγητή και συνταγματολόγου.

Κατηγορούν για «αποστασία» τον Κουβέλη!

Η δημόσια τοποθέτηση του Φώτη Κουβέλη υπέρ της στάσης του ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, φαίνεται πως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στο εσωτερικό του Συνασπισμού.

Ο κορυφαίος εκπρόσωπος της Ανανεωτικής Πτέρυγας βιάστηκε να καταδικάσει τις απόψεις Τσάτσου-Κασιμάτη περί αντισυνταγματικών πρακτικών του ΠΑΣΟΚ, καίτοι ο ίδιος δεν είναι συνταγματολόγος αλλά νομικός, λένε στελέχη του Αριστερού Ρεύματος, της κυρίαρχης τάσης στο εσωτερικό του Συνασπισμού, από την οποία προέρχονται τόσο ο Αλέκος Αλαβάνος όσο και ο Αλέξης Τσίπρας.

Τα ίδια στελέχη συνδέουν τη φιλο-ΠΑΣΟΚική στάση Κουβέλη με τα σενάρια που είδαν το φως της δημοσιότητας σε κυριακάτικα έντυπα, και εμφάνιζαν την Ανανεωτική Πτέρυγα έτοιμη να διασπάσει τον Συνασπισμό.
Σύμφωνα με τα ίδια στελέχη, το επόμενο βήμα μιας τέτοιας διάσπασης θα είναι η προεκλογική συμπόρευση των Ανανεωτών με το ΠΑΣΟΚ, γι' αυτό και κατηγορούν τον Φώτη Κουβέλη ότι έσπευσε να προσφέρει χείρα βοηθείας στο Κίνημα, σε μια δύσκολη συγκυρία.

Η τέχνη της ατάκας και πώς θα σας βοηθήσει να ξεχωρίσετε

Της Αναστασίας Δουκάκη
Συμβούλου Επικοινωνίας της Think Politics


Ο στόχος της ατάκας
Η ατάκα ή αν προχωρήσουμε λίγο παραπέρα το σύνθημα αποτελεί ένα πολιτικό μήνυμα ή απλό επικοινωνιακό τέχνασμα κατά άλλους που στόχο έχει να αποτυπωθεί στη μνήμη των ψηφοφόρων. Η ατάκα είναι η γρήγορη ή ακόμα και στιγμιαία, επίκαιρη και -φαινομενικά τουλάχιστον- αυθόρμητη απάντηση σε μια φράση που προηγήθηκε, το καλύτερο χαρτί μας που το φυλάμε για το τέλος ή που θα μας βγάλει από τη δύσκολη θέση με κομψό και χιουμοριστικό τρόπο. Το σύνθημα από την άλλη είναι συνήθως ένα μήνυμα διαχρονικό και κατά το δυνατόν ουσιαστικό που μπορεί να αποτελέσει ακόμα και τη βάση μιας ολόκληρης προεκλογικής εκστρατείας. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πολιτικό λόγο σε περιόδους κρίσεων, ο πολιτικός λόγος, όπως αυτός εκφέρεται μέσα από τα συνθήματα, συμπυκνώνει όλη την ιδεολογική και πολιτική ένταση, σκιαγραφώντας με χαρακτηριστικά έντονο τρόπο την πολιτική συγκυρία.

Ατάκες και συνθήματα
Το σύνθημα είναι η έκφραση των πολιτικών του κόμματος ή των θέσεων ενός πολιτικού προσώπου, με τρόπο κατανοητό και προσιτό προς τον πολίτη. Στην Ελλάδα έχουν ξεχωρίσει συνθήματα που έχουν επιτυχώς χαραχθεί στη μνήμη μας όπως: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», «Παρέλαβε χάος, έφτιαξε κράτος», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Καραμανλής ή χάος».
Από την άλλη πλευρά, η ατάκα αποτελεί κατά μία έννοια μέρος της «ενημερω-διασκέδασης» που σκοπό έχει την αποφόρτιση του βομβαρδισμένου και μπλοκαρισμένου τηλεοπτικού κυρίως κοινού από την πληθώρα πηγών ενημέρωσης που έρχεται καθημερινά αντιμέτωπο. Ο χαρισματικός πολιτικός έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στο κοινό μια διαφορετική νότα, πέρα από τον συνηθισμένο πλέον ξύλινο λόγο, χρησιμοποιώντας ατάκες όπως: «Νίπτω τας χείρας μου», «Κάθε φλερτ δεν οδηγεί σε γάμο», «Ακολουθεί την πολιτική Όσα παίρνει ο άνεμος ή Όπου φυσάει ο άνεμος», «Άλλαξε ο Μανωλιός …», «Μαζί με τον βασιλικό …», «Καθαρός ουρανός …», «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά», «Μνήσθητί ημών όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου», «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» και η λίστα μπορεί να μετατραπεί σε ολόκληρο κατεβατό.

Κριτική στην ατάκα
Ρήσεις με πολιτική διάσταση που πυροδοτούσαν πολιτικές αντιδράσεις. Ήταν έννοιες ουσιαστικές και όχι απλό διαφημιστικό προϊόν, όπως πολλοί φοβούνται ότι είναι πλέον η ατάκα. Συχνά υποστηρίζεται ότι η ατάκα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτηριστικού λαϊκισμού της ελληνικής πολιτικής σκηνής και ότι η πολιτική έχει περιοριστεί σε μια απλή ανταλλαγή ατάκας.
Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η λογική της τηλεθέασης προωθείται το φαντασμαγορικό θέαμα που καθηλώνει γρήγορα τον μέσο τηλεθεατή. Η τηλεόραση ευνοεί την εικόνα εις βάρος του λόγου, την ατάκα εις βάρος της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ποικίλες πολιτικές εκπομπές στις οποίες οι φιλοξενούμενοι καταφεύγουν σε εύηχες ατάκες παρακάμπτοντας την ουσιαστική επιχειρηματολογία.

Ατάκα στην Ελλάδα του σήμερα
Εν πάση περιπτώσει, το φαινόμενο της ατάκας ως εύστοχος και συμπυκνωμένος πολιτικός λόγος έχει εδραιωθεί από την αρχαία Αθήνα και την άμεση πολιτική αντιπαράθεση. Στην Ελλάδα λίγοι είναι οι πολιτικοί εκείνοι που χρησιμοποιούν την ατάκα στην καθημερινή τους δράση για να απευθυνθούν πιο άμεσα στον απλό πολίτη. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι από τις μαχητικές ομιλίες και συγκεντρώσεις έχουμε περάσει στα προεκλογικά παράθυρα και στα debates. Εκεί που μεγάλο μέρος των συνθημάτων και της ατάκας εφευρίσκονταν αυθόρμητα στα γήπεδα, στις πλατείες και τα καφενεία ως αποτέλεσμα της άμεσης επαφής πολίτη- πολιτικού, σήμερα η ατάκα έχει αναχθεί σε τέχνη που παράγεται (σχεδόν) αποκλειστικά στα γραφεία των απανταχού επικοινωνιολόγων.

Η σωστή χρήση της ατάκας
Η πολιτική των μπαλκονιών έχει μεταφερθεί στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλά ατάκα και πολιτική συνεχίζουν να περπατούν χέρι- χέρι. Ασφαλώς ο σωστός και πραγματικά χαρισματικός πολιτικός δεν περιορίζεται μόνο στο ατακαδόρικο ταλέντο του αλλά φροντίζει για την εικόνα του τόσο με την συμμετοχή του στα κοινά όσο και με την ενεργή πολιτική του δράση. Η ήδη διαμορφωμένη εικόνα του πολιτικού προσώπου προσδιορίζει στην αντίληψη του κοινού από ποιον μπορεί ή όχι να περιμένει την επιτυχημένη, αυθόρμητη ατάκα. Για το λόγο αυτό η ατάκα πρέπει να χρησιμοποιείται με σύνεση από τα πολιτικά πρόσωπα ανάλογα με την εικόνα τους, ώστε να είναι σε θέση να την υποστηρίξουν.
Η ατάκα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα ελκυστικό περιτύλιγμα του συνόλου των δραστηριοτήτων ενός πολιτικού προσώπου. Εάν η ατάκα ξεφύγει από τα όρια της προσωπικής επίθεσης και της απουσίας ουσιαστικών προτάσεων και αναχθεί σε εύστοχο πολιτικό λόγο ουσίας, είναι όχι μόνο καλοδεχούμενη αλλά μάλιστα μπορεί να παρουσιασθεί ως εύληπτος, συμπυκνωμένος πολιτικός λόγος.
Αναμφισβήτητα, η ατάκα σήμερα είναι μέρος της «κοινωνίας του θεάματος» και ο πολιτικός που ξέρει να την χειρίζεται σωστά έχει στα χέρια του –στη γλώσσα του δηλαδή- ένα πολύ ισχυρό προβάδισμα έναντι της ξύλινης γλώσσας των αντιπάλων του: Είναι προσιτός στο ευρύ κοινό!

Κινδυνεύουν άραγε τα Blogs ;

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή μία γνωμοδότηση του άρτι αφυπηρετήσαντος Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για την ανωνυμία των ιστολογίων αλλά και τις μηνύσεις που υποβλήθηκαν εναντίον συγκεκριμένων ιστολογίων από άτομα τα οποία αφορούσαν κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων, έχει αναπτυχθεί ένας ιδιαίτερα διευρυμένος δημόσιος διάλογος γύρω από το μέλλον των blogs και τον τρόπο λειτουργίας τους.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι:

α) Βρίσκονται άραγε υπό διωγμό τα blogs;
β) Θα νομοθετηθούν ρυθμίσεις που θα περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης;
γ) Κάθε ιστολόγιο και οι διαχειριστές του θα έχουν πρόβλημα;
δ) Τι θα πρέπει να γίνει ώστε κανένας blogger να μη φοβάται και να μην φτάνει στις δικαστικές αίθουσες;

Πιστεύω ότι η ανησυχία που έχει προκληθεί αυτές τις μέρες είναι υπερβολική. Δεν προκύπτει ότι υπάρχει σκοπός της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης και της επικοινωνίας μέσω αυτού του νέου αγαθού της τεχνολογίας, των ιστολογίων.
Το γεγονός ότι υποβλήθηκαν κάποιες μηνύσεις από μεμονωμένα πρόσωπα εναντίον ιστολογίων δεν συνηγορεί σε κάτι τέτοιο.
Τα μεγάλα αθηναϊκά εκδοτικά και ραδιοτηλεοπτικά συγκροτήματα είναι αυτά που έχουν εκνευριστεί από τη λειτουργία των blogs επειδή χάνουν ένα μέρος του κοινού τους και τα ανάλογα διαφημιστικά έσοδα. Ούτε χρειάζεται, ούτε μπορεί να ισχύσει για τα ιστολόγια κάποιο διαφορετικό νομικό καθεστώς από αυτό που ισχύει για τα παραδοσιακά ΜΜΕ.
Από την άλλη πλευρά, σε κανέναν πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό παράγοντα δεν αρέσει να δέχεται σφοδρή κριτική. Αλλά αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το μέσο από το οποίο του ασκείται, είτε πρόκειται για τον Τύπο, είτε για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, είτε για τα blogs.

Το δεύτερο ζήτημα που θα πρέπει να προσεχθεί είναι ότι δεν είναι δυνατό να θεωρείται πως όλα τα blogs θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα. Γιατί απλούστατα δεν έχουν όλα τα blogs τον ίδιο τρόπο λειτουργίας, δεν δείχνουν την ίδια μέριμνα επαλήθευσης των πληροφοριών που δημοσιεύουν, δεν έχουν την ίδια θεματολογία, δεν χρησιμοποιούν το ίδιο ύφος και το ίδιο λεξιλόγιο.

Ο καλύτερος τρόπος για να μη χρειαστεί καμία περαιτέρω νομοθετική παρέμβαση και καμία υπόθεση να μην οδηγείται στις δικαστικές αίθουσες, είναι να τηρήσουν όλοι οι bloggers όλες τις λεγόμενες συναλλακτικές υποχρεώσεις του Τύπου καθώς και τους κανόνες δεοντολογίας και αυτοδέσμευσης που ισχύουν για τη δημοσιογραφία και που μπορούν να οδηγήσουν στην επιτυχή αυτορύθμιση και του χώρου των blogs.

Ποια είναι λοιπόν τα περιθώρια της ελευθερίας της έκφρασης;
Ποιες είναι οι δυνατότητες αλλά και οι υποχρεώσεις ενός blogger;
Καταρχήν, όπως σε όλα τα ΜΜΕ, και οι συντελεστές των ιστολογίων μπορούν να ασκούν κριτική, ακόμα και σκληρή, στα πρόσωπα που έχουν εξέχοντα ρόλο στους διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής, για πράξεις ή παραλείψεις τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Η διεισδυτική και ερευνητική δημοσιογραφία είναι κάτι που προστατεύεται από την έννομη τάξη μας, αρκεί να μην προκύπτει από το κείμενο σκοπός εξύβρισης ή δυσφήμισης.
Όσον αφορά, τώρα, τον ιδιωτικό βίο, ενώ για τους απλούς πολίτες υπάρχει απόλυτη προστασία, ως προς τα δημόσια πρόσωπα γίνεται δεκτό ότι η ενασχόληση με πτυχές του ιδιωτικού τους βίου μπορεί να λάβει χώρα αν κριθεί ότι κάποιο στοιχείο του ιδιωτικού τους βίου επηρεάζει την άσκηση των καθηκόντων τους ή έρχεται σε αντίθεση με αυτήν ή δείχνει αναξιοπιστία ανάμεσα σε αυτά που το πρόσωπο διακηρύσσει και σε αυτά που πιστεύει στην πραγματικότητα.
Μόνος περιορισμός εδώ είναι ότι τα δημοσιευόμενα στοιχεία δεν πρέπει να αφορούν την οικογενειακή ζωή, που ανήκει στον πυρήνα του ιδιωτικού βίου και του δικαιώματος της προσωπικότητας ακόμα και για τα δημόσια πρόσωπα.

Αν λοιπόν κάθε blogger σέβεται το δικαίωμα της προσωπικότητας των ατόμων για τα οποία γράφει, αν διασταυρώνει-επαληθεύει τις διάφορες πληροφορίες πριν τις δημοσιεύσει, αν παρουσιάζει τις απόψεις του με τρόπο που δεν εξυβρίζει ή δυσφημεί, τότε δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, δεν έχει να κινδυνεύσει από τίποτα. Υπάρχει βέβαια ο τυπικός κίνδυνος, ακόμα και αν έχουν τηρηθεί όλοι οι ανωτέρω κανόνες επιμέλειας και δεοντολογίας, κάποιο δημοσίευμα να ξεφύγει, κάποια λανθασμένη πληροφορία να βγει στον αέρα.
Για τις περιπτώσεις αυτές υπάρχει το δικαίωμα απάντησης του θιγομένου αλλά και απευθείας η δυνατότητα στο φορέα του ιστολογίου να επανορθώσει και να αποκαταστήσει την αλήθεια και την τρωθείσα τιμή του θιγομένου, διορθώνοντας το δημοσίευμα.

Αν όλα τα παραπάνω τηρούνται, τότε δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τα blogs.
Η ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης μπορεί να λειτουργήσει σε αρμονία με το δικαίωμα της προσωπικότητας. Είναι λοιπόν στο χέρι των bloggers να δημιουργήσουν ιστολόγια με πλούσια και ποιοτική ύλη που θα χαίρεσαι να διαβάζεις.
Ιστολόγια που θα βλέπουν τα γεγονότα με μια άλλη ματιά, χωρίς τα φίλτρα των επίσημων μέσων ενημέρωσης και που θα δίνουν τη δυνατότητα σε ένα ευρύ τμήμα του λαού να εκφράσει τις σκέψεις, τις απόψεις, τις προτάσεις του για το καλό της κοινωνίας και της πατρίδας.
Η διατύπωση δημόσιας γνώμης δεν είναι μόνο δυνατότητα αλλά και ευθύνη. Ας κερδίσουμε λοιπόν όλοι μαζί αυτό το στοίχημα!

Μια επιστολή με αλήθειες για την Μακεδονία

Στο αμερικανικό περιοδικό "Αρχαιολογία" φιλοξενήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2009 επιστολή του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπέρκλευ της Καλιφόρνια, κ. Stephen G. Miller.

Η επιστολή αυτή που μεταφράσαμε και την δημοσιεύουμε αυτούσια, εστάλη ως απάντηση σε δημοσίευμα του ίδιου περιοδικού με τίτλο "Γράμμα από την Μακεδονία" του κ. Matthew Brunwasser.

Να σημειώσουμε εδώ πως η παρακάτω επιστολή έχει σημαίνουσα βαρύτητα, δεδομένου ότι, το περιοδικό "Αρχαιολογία", είναι έκδοση του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας των ΗΠΑ. Προς τον Δ/ντή Σύνταξης του Περιοδικού Αρχαιολογία 6-36 33rd Street Long Island City, NY 11106 ΗΠΑ


Κύριε Διευθυντά,

Διάβασα στην έκδοση του περιοδικού Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου Αρχαιολογία, μια "Επιστολή από τη Μακεδονία", για να διαπιστώσω ότι αυτή ήταν γραμμένη από την Αρχαία Παιονία, την περιοχή βόρεια των Ορέων Βάρμους και Όρβηλο. Οι υπολογισμοί του Livy για τη δημιουργία της Ρωμαϊκής Επαρχίας της Μακεδονίας, ξεκαθαρίζουν ότι οι Παίονες, ζούσαν βορείως αυτών των ορέων (τα οποία αποτελούν σήμερα και τα γεωγραφικά σύνορα με την Ελλάδα) και νοτίως των Δαρδάνων, οι οποίοι κατοικούσαν στο σημερινό Κόσσοβο.

Ο Στράβων γίνεται πιο συγκεκριμένος λέγοντας ότι, η Παιονία ήταν βορείως της Μακεδονίας και ότι ο μόνος σύνδεσμος από τη μια πλευρά στην άλλη ήταν και παραμένει η κοιλάδα του Αξιού ποταμού. Με άλλα λόγια, η περιοχή η οποία προσδιορίζεται από τον επιστολογράφο σας Matthew Brunwasser στην αναφορά του Owning Alexander, ήταν η αρχαία Παιονία. Ενώ θεωρείται αληθές ότι αυτός ο λαός ήταν υποτελής του Φιλίππου του Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 359 π. Χ., δεν υπήρξε ποτέ μακεδονικό φύλο και ποτέ δεν έζησε στη Μακεδονία.

Ο Δημοσθένης μας λέει ότι είχαν υποδουλωθεί από τον Φίλιππο τον Μακεδόνα, και γι' αυτόν τον λόγο είναι σαφές ότι δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης υποστηρίζει το ίδιο επιχείρημα. Όπως για παράδειγμα οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποδουλώθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο, μπορεί να κυβερνήθηκαν από τους Μακεδόνες, συμπεριλαμβανόμενης και της περίφημης Κλεοπάτρας, ποτέ δεν αποδέχθηκαν τον εαυτό τους ως Μακεδόνα και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομάστηκε Μακεδονία (και μέχρι σήμερα υποθέτω πως δεν έχει τεθεί από την πλευρά των Αιγυπτίων τέτοιο ζήτημα).

Σίγουρα όπως μας λέει ο Θουκυδίδης, οι Μακεδόνες είχαν καταλάβει μια στενή λωρίδα της Παιονίας, που περικλείονταν από την κοιλάδα του Αξιού Ποταμού, μέχρι το εσωτερικό της Μακεδονίας, την Πέλλα και την θάλασσα. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να δεχθεί ως λογική προσέγγιση, εάν οι λαοί που κατοικούν στην σημερινή Δημοκρατία με κέντρο τα Σκόπια, επιθυμούσαν να ονομάζονται Παίονες και διεκδικούσαν την περιοχή που περιγράφει ο Θουκυδίδης.

Αλλά γιατί θα έπρεπε οι σημερινοί κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας να αποκαλούν τον εαυτόν τους Μακεδόνες; Ο κ. Brunwasser αναφέρεται στα επιχειρήματα των Ελλήνων, πως "αυτή η εμμονή των σκοπιανών καλλιεργεί την επιθυμία τους για ελληνικά εδάφη" επισημαίνοντας ότι "η βόρεια επαρχία της Ελλάδας ονομάζεται επίσης Μακεδονία".

Πέρα από το γεγονός ότι αυτή η βόρεια επαρχία της Ελλάδας ονομάζεται για 2.500 χρόνια Μακεδονία, διαπιστώνει κανείς ότι οι ελληνικοί ισχυρισμοί είναι θεμιτοί. Για παράδειγμα, ένας χάρτης που χαράχθηκε στα Σκόπια το 1992, δείχνει καθαρά τις αξιώσεις των σκοπιανών ότι, η Μακεδονία εκτείνεται έως νοτίως του όρους Όλυμπος.

Συνενώνει δηλαδή τις περιοχές της αρχαίας Παιονίας και της αρχαίας Μακεδονίας σε μια μοναδική γεωγραφική οντότητα. Η ίδια αξίωση διαπιστώνει κανείς ότι γίνεται σαφέστερη από ένα χαρτονόμισμα της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας" το οποίο δείχνει ως ένα από τα μνημεία της χώρας, τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης. Και υπάρχουν εδώ να αναφέρουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα τυπωμένα σε χριστουγεννιάτικες κάρτες, διαφημιστικά κλπ που δηλώνουν τις ίδιες αξιώσεις.

Ακόμη παραπέρα ο κ. Brunwasser αναφέρει με την έγκρισή του "Μακεδονικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Ερευνών" (International Herald Tribune 10/1/08), το όνομα στο οποίο αναφέρεται στις πράξεις των Αποστόλων, μια ρήση στην Καινή Διαθήκη, στην οποία ένας Μακεδόνας εμφανίζεται στον Απόστολων Παύλο και τον παρακαλεί:

"Έλα στην Μακεδονία και βοήθησέ μας". Αλλά σε ποιά Μακεδονία πήγε ο Απόστολος Παύλος;

Στη Νεάπολη της Καβάλας, στους Φίλιππους, την Αμφίπολη, στην Απολλωνία, στη Θεσσαλονίκη και στην Βέροια. Τι αξίωση είναι αυτή που προβάλει ένα σκοπιανό ινστιτούτο που έχει την έδρα του στα Σκόπια, το οποίο αναφέρεται σε ένα ταξίδι σε αυτήν την περιοχή που ήταν η αρχαία Μακεδονία και είναι η βόρεια επαρχία της Ελλάδας; Αναρωτιέμαι τι θα γίνονταν εάν ένα συγκεκριμένο μεγάλο νησί (σ.σ. Κούβα) στη νοτιοανατολική ακτή των ΗΠΑ, άρχιζε να αποκαλεί τον εαυτό του Φλώριδα, εμφάνιζε στα χαρτονομίσματά του εικόνες από την Disney World και τύπωνε χάρτες που έδειχναν να συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς η Μεγάλη Φλώριδα. Οπωσδήποτε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Edward Stettinius ήξερε τι έλεγε τον Δεκέμβρη του 1944, όταν έγραφε:

"Το Υπουργείο Εξωτερικών, έχει διαπιστώσει σοβαρότατη ανάπτυξη προπαγάνδας και ημιεπίσημες δηλώσεις προς την κατεύθυνση της δημιουργίας αυτόνομης Μακεδονίας, προερχόμενης από την Βουλγαρία αλλά και από τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους, με υπονοούμενα ότι, ελληνικά εδάφη θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στο κρατίδιο αυτό.
Αυτή η κυβέρνηση θεωρεί τις συζητήσεις για "Μακεδονικό έθνος" "Μακεδονικό Πατρικό Έδαφος" και "Μακεδονική εθνική συνείδηση" ως απαράδεκτη δημαγωγία
που δεν αντιπροσωπεύει εθνικό ή πολιτικό ρεαλισμό ενώ διαβλέπει σε αυτές την πιθανότητα να κρύβονται επιθετικές διαθέσεις εναντίον της Ελλάδας".

Ο κ. Brunwasser (κάτοικος Βουλγαρίας) εντούτοις, τονίζει με έμφαση πως η Ελλάδα διεκδικεί τον Αλέξανδρο τον Γ' ως ...Έλληνα. Αυτή η συμπεριφορά με κάνει να αισθάνομαι αμήχανος. Τι έχουμε εδώ ως διεκδίκηση; Ο προπροπάππους του Αλέξανδρου, ο Αλέξανδρος ο Α', ήταν διαπιστευμένος ως Έλληνας στην Ολυμπία, όπως γράφτηκε από τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο: "Τυχαίνει να γνωρίζω πως οι πρόγονοι του Αλέξανδρου είναι Έλληνες". Ο πατέρας του Αλέξανδρου ο Φίλιππος, κέρδισε διάφορους ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και στους Δελφούς (Πλούταρχος), στα δύο πιο Ελληνικά Ιερά της αρχαίας Ελλάδας, όπου οι μη Έλληνες, δεν
επιτρέπονταν να συμμετέχουν. Εάν λοιπόν ο Φίλιππος ήταν Έλληνας, ο γιός του δεν ήταν Έλληνας; Όταν ο Ευριπίδης - ο οποίος πέθανε και ετάφη στην Μακεδονία- έγραψε το έργο του "Αρχέλαος" προς τιμή του θείου του Αλέξανδρου, το έγραψε στην σλαβική γλώσσα;

Όταν έγραψε τις "Βάκχες" όντας στην αυλή του Αρχέλαου δεν έγραψε στα ελληνικά; Ή πρέπει να φανταστούμε ότι ο Ευριπίδης ήταν "Μακεδόνας" ο οποίος έγραψε στα Σλαβικά (μια γλώσσα που εκείνη την εποχή δεν υπήρχε) και μεταφράστηκε στη συνέχεια στα ελληνικά;

Σε ποιά γλώσσα δίδαξε τον Αλέξανδρο ο Αριστοτέλης;

Ποιά γλώσσα χρησιμοποιήθηκε στις εκστρατείες του στην ανατολή από τον Αλέξανδρο;

Γιατί έχουμε αρχαίες επιγραφές στα ελληνικά σε αποικίες έως το μακρινό Αφγανιστάν και δεν τις έχουμε στα σλάβικα;

Γιατί η ελληνική ήταν η επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου εάν αυτός ήταν "Μακεδόνας".

Γιατί η Καινή Διαθήκη γράφηκε στα ελληνικά και όχι στα σλαβικά;

Στην σελίδα 57 του λεγομένου "Γράμματος από την Μακεδονία" υπάρχει μια φωτογραφία του συγγραφέα που κάθεται "μπροστά από ένα μπρούτζινο άγαλμα του Αλέξανδρου στην πόλη Πρίλεπ. Το άγαλμα είναι σύγχρονο, αλλά το ερώτημα είναι εάν ο πραγματικός Αλέξανδρος θα είχε σλαβική επιγραφή κάτω από τα πόδια του. Με δεδομένη την ιστορία της μετοίκησης των σλάβων από το 600 μ. Χ. και εντεύθεν στην περιοχή, η απάντηση είναι αυτονόητη.

Αν και η αρχαιολογική δουλειά του κ. Brunwasser είναι καλοδεχούμενη στην Παιονία, η αποδοχή από την πλευρά του και η προώθηση των σημερινών πολιτικών σχεδιασμών που γίνονται στην περιοχή για το όνομα Μακεδονία, όχι μόνο δεν είναι καλοδεχούμενη, αλλά και κακή υπηρεσία στους αναγνώστες του περιοδικού Αρχαιολογία, οι οποίοι φαντάζομαι πως ενδιαφέρονται για την ιστορική αλήθεια.

Και επίσης, η απόφαση να φιλοξενηθεί από το περιοδικό αυτή η ιστορική ανοησία, σε μια έκδοση του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας των ΗΠΑ δηλαδή, είναι κακή υπηρεσία για την αξιοπιστία του ίδιου του περιοδικού.

Ας ειπωθεί για μια ακόμη φορά: Η περιοχή της αρχαίας Παιονίας, ήταν τμήμα της Μακεδονικής αυτοκρατορίας. Όπως ήταν η Έφεσος, η Τύρος, η Παλαιστίνη, η Μέμφις, η Βαβυλώνα και πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί να γίνανε προσωρινά "Μακεδονικές" δεν έγιναν ποτέ όμως "Μακεδονία".

Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω την εξήγηση αυτή, με μια πρόταση για να λυθεί το ερώτημα της χρησιμοποίησης του ονόματος Μακεδονία σήμερα.

Η Ελλάδα θα πρέπει να προσαρτήσει την Παιονία, όπως έκανε ο Φίλιππος ο Β΄το 359 π.Χ. Και αυτό φαίνεται πως θα γίνει αποδεκτό και από τους σύγχρονους κατοίκους της περιοχής, αφού κατ' ουσία αποδέχονται πως είναι Έλληνες, αποδεχόμενοι το όνομα Μακεδονία και του διάσημου στρατηλάτη της. Αμέσως μετά οι σύγχρονοι κάτοικοι αυτής της νέας ελληνικής επαρχίας θα έπρεπε να εργασθούν σκληρά για να μάθουν να ομιλούν, διαβάζουν, γράφουν στην Ελληνική, με την ευχή να μάθουν να το κάνουν όπως ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ειλικρινά δικός σας

Stephen G. Miller
Professor Emeritus, University of California, Berkeley

Read more...

O ισλαμικός φονταμενταλισμός εδρεύει στην καρδιά των Bαλκανίων!

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Eνώ στην "φιλόξενη" και ανοχύρωτη χώρα μας συρρέουν ανεξέλεγκτα χιλιάδες μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες, στην Eυρώπη έχει ανάψει το κόκκινο φως του συναγερμού για ενδεχόμενη μεταφορά του "πολέμου των πολιτισμών" στο έδαφος της Eυρωπαϊκής Ένωσης.



Για το πώς "το ριζοσπαστικό Iσλάμ βρίσκει έδαφος" στα Bαλκάνια, και δη στην Bοσνία, κάνει λόγο η τελευταία διεθνής έκδοση του online newsletter του γερμανικού Spiegel.

Yποτίθεται ότι η Συμφωνία του Nταίητον προέβλεπε την αποχώρηση των ξένων πολεμιστών από την Bοσνία, όμως, εκατοντάδες από τους μουτζαχεντίν παρέμειναν, και σήμερα διαδίδουν με επιτυχία τις ριζοσπαστικές ισλαμικές τους ιδέες.

O Aμπού Xάμζα, ένας 42χρονος γενειοφόρος Συριακής καταγωγής, κάθεται στο κατάστημά του ανάμεσα σε χρωματιστά υφάσματα και χρυσοκεντημένες κελεμπίες και μιλά με ευγενική φωνή για την μοίρα της Bοσνίας. Πιστεύει ότι είτε θα εξελιχθεί σε μια πραγματική Iσλαμική Δημοκρατία είτε θα γίνει επανάσταση.

O Aμπού Xάμζα είναι ένας από τους "ιεραπόστολους" που θέλουν να διαδώσουν την αυστηρή ερμηνεία του Iσλάμ στην Bοσνία. Πήγε εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ήταν ένας από τους χιλιάδες που βοήθησαν τους Mουσουλμάνους αδελφούς τους στον πόλεμο κατά των Σέρβων. Ως ανταμοιβή, έλαβαν την Bοσνιακή υπηκοότητα.

Aυτό σήμαινε ότι "εθνικοποιήθηκαν" (πολιτογραφήθηκαν) και συνεπώς δεν ενέπιπταν στις διατάξεις της Eιρηνευτικής Συμφωνίας του Nταίητον, οι οποίες υπαγόρευαν τη υποχρεωτική αναχώρηση όλων των ξένων μαχητών από την χώρα. Oι HΠA ενοχλήθηκαν ιδιαίτερα από το "τέχνασμα" αυτό της Βοσνίας και, υπό την πίεση της Oυάσιγκτον, μια κυβερνητική επιτροπή της Bοσνίας ακύρωσε την Bοσνιακή υπηκοότητα σχεδόν 400 "ύποπτων μουτζαχεντίν ξένης καταγωγής", περιλαμβανομένου και του Aμπού Xάμζα. Oι ύποπτοι θεωρείται ότι έχουν δεσμούς με την διεθνή ισλαμική τρομοκρατία.

O Aμερικανός διπλωμάτης Raffi Gregorian, αναπληρωτής Yψηλός Eκπρόσωπος στην Bοσνία, μιλά για έναν αυξανόμενο αριθμό οπαδών της Aλ-Kάϊντα στην χώρα. O Gregorian εργάζεται για το Γραφείο Yψηλού Eκπροσώπου της Διεθνούς Kοινότητας για την εφαρμογή της ειρήνης στην Bοσνία και την Eρζεγοβίνη.

Eιδικοί σε θέματα τρομοκρατίας φοβούνται ότι η Bοσνία μπορεί να αποτελέσει βάση για φονταμενταλιστές, αφού πολλοί Bόσνιοι Mουσουλμάνοι έχουν ασπαστεί το ριζοσπαστικό Iσλάμ μέσω της επιρροής των ξένων μαχητών καθώς και μέσω των ισλαμικών φιλανθρωπικών οργανώσεων που προπαγανδίζουν τα πιστεύω τους με τα χρήματα που διαθέτουν.

Πριν από τον πόλεμο της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, σπάνια έβλεπε κανείς γυναίκες σκεπασμένες από πάνω μέχρι κάτω και άνδρες με μακριές γενειάδες. Σήμερα, το θέαμα αυτό είναι πολύ συνηθισμένο.

O Oυαχαμπισμός κερδίζει γρήγορα έδαφος στην χώρα. Σφυγμομετρήσεις δείχνουν ότι το 13% των Bοσνίων Mουσουλμάνων υποστηρίζουν το συντηρητικό μεταρρυθμιστικό κίνημα του Σουννιτικού Iσλάμ. Tο κίνημα χρηματοδοτείται κυρίως από κύκλους της Σαουδικής Aραβίας, που έχουν επενδύσει πάνω από 500 εκ. ευρώ στην ανάπτυξη της Bοσνίας -ειδικά στην κατασκευή περισσότερων από 150 τζαμιών. Tο Tζαμί King Fahd (Bασιλιάς Φαχντ) στο Σεράγεβο, έκτασης 8.187 m2, κόστισε μόνο του 20 εκ. ευρώ.

Προσπαθώντας να μετατρέψουν την Βοσνία σε θεοκρατική χώρα, οι νέοι κήρυκες του φονταμενταλιστικού Iσλάμ δεν πολεμούν μόνο με το Kοράνι. Στην Kalesija, μαχητικοί Oυαχαμπίτες πέταξαν έξω τον τοπικό ιμάμη μετά από έναν καβγά μεταξύ ντόπιων Mουσουλμάνων και Oυαχαμπιτών. Στο χωριό του Dedici, οι κάτοικοι πήραν τις καραμπίνες τους για να υπερασπισθούν το τζαμί τους από τους επιτιθέμενους φανατικούς. Πρόσφατα, το Tζαμί Careva (του Aυτοκράτορα) στο Σεράγεβο κλείδωσε τις πόρτες του κατά την διάρκεια της προσευχής για πρώτη φορά στα 441 χρόνια της ιστορίας του, όταν μια ομάδα Oυαχαμπιτών προσπάθησε να εισχωρήσει και να ασκήσει τις δικές της θρησκευτικές τελετουργίες.

Mια περιβόητη κοινότητα μουτζαχεντίν στο απομακρυσμένο χωριό του Bocinje, 50 χιλιόμετρα δυτικά της Tούζλα στην BA Bοσνία, θεωρείται ότι είναι η κοιτίδα του θρησκευτικού αυτού κινήματος. Λίγο πριν το τέλος του πολέμου το 1995, η μονάδα των μουτζαχεντίν εγκαταστάθηκε στο Bocinje. Oι μαχητές κατέλαβαν τα σπίτια των Σέρβων που είχαν εκδιωχθεί και εγκαθίδρυσαν εκεί έναν φονταμενταλιστικό θύλακα. Mεταξύ των υψηλόβαθμων που έχουν επισκεφθεί το Bocinje είναι ο Aϋμάν αλ-Zαουάχρι, δεύτερος τη τάξει της Aλ-Kάϊντα.

Tο 2002, μετά από ένοπλο αγώνα και νομικές αποφάσεις, οι μουτζαχεντίν υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό. Aλλά πιστεύεται ότι υπάρχουν ακόμη στρατόπεδα στα περιβάλλοντα δάση, όπου Bόσνιοι εκπαιδεύονται ως τρομοκράτες.

Ένας από τους ηγέτες του βοσνιακού θύλακα ήταν ο Aμπού Xάμζα, που λέει ότι έχει εμπιστοσύνη στην νεολαία της χώρας. Έχουν ανακαλύψει το Iσλάμ, λέει με ένα χαμόγελο, ως απάντηση στον εθνικισμό των Σέρβων και των Kροατών. «Mας βλέπουν σαν αυθεντίες. Tους προστατεύσαμε κατά την διάρκεια του πολέμου, την ώρα που οι πολιτικοί τους ήταν ασφαλείς στα καταφύγια ή είχαν εγκαταλείψει την χώρα...».

Kάθε ημέρα περιμένει να έρθει η αστυνομία και να τον πάει στο αεροδρόμιο για απέλαση, λέει. Aλλά η ημέρα αυτή δεν έχει έρθει ακόμα. H κυβέρνηση της Bοσνίας δεν κάνει καμία κίνηση και ο υπουργός Eσωτερικών της χώρας ισχυρίζεται ότι δεν μπορούν να βρεθούν οι 400 ύποπτοι.

Άνθρωποι σαν τον Aμπού Xάμζα είναι προετοιμασμένοι για το χειρότερο. Kάποιες ξένες ισλαμικές οργανώσεις σχεδιάζουν να ορίσουν όσους δεν έχουν υπηκοότητα ως εκπροσώπους τους στην Bοσνία, ενώ οι συμπαθούντες Bόσνιοι καλύπτουν τους Mουσουλμάνους αδελφούς τους.

www.nexushellas.gr

[Πηγή: Spiegel Online, 09/11/2007, www.spiegel.de/international/europe/0,1518,druck-516214,00.html]

Read more...

Σε ομηρία !

ANKYR

Το φαινόμενο της «Ταϊβανοποίησης» και το Κυπριακό

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Εσχάτως, επανήλθε στην επιφάνεια, ως υπόμνηση απειλής από τους ξένους διαμεσολαβητές, ο όρος «Ταϊβανοποίηση» σε περίπτωση μη επίτευξης, λίαν συντόμως, λύσης στο Κυπριακό. Μετά το δημοψήφισμα του 2004, ο όρος «Ταϊβανοποίηση» απετέλεσε ένα, ευρείας και συστηματικής χρήσης, νεολογισμό στο πολιτικό και διπλωματικό λεξιλόγιο το Κυπριακού, όπου, πολλές φορές, η αυθαίρετη χρήση του όρου δημιουργεί εννοιολογική σύγχυση. Αυτό συμβαίνει γιατί άλλοτε γίνεται χρήση του όρου προκειμένου να προειδοποιήσει για την εξέλιξη του καθεστώτος των κατεχομένων και άλλοτε για να δημιουργήσει συνειρμούς σχετικά με το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ιστορικώς, ο όρος ενεμφανίσθη για πρώτη φορά στις διεθνείς σχέσεις μετά το ψήφισμα 2758 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (25 Οκτωβρίου 1971). Σύμφωνα με το, ιστορικής σημασίας, ψήφισμα εκείνο, ο ΟΗΕ αποανεγνώρισε την Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν ή Εθνικιστική Κίνα) και ανεγνώρισε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (Κομμουνιστική Κίνα) ως το νόμιμο αντιπρόσωπο της Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη.
Η γένεση του όρου αποτελεί το προϊόν της ιστορικής εξέλιξης ενός πολιτικοδιπλωματικού προβλήματος που διήρκεσε 22 χρόνια και επηρέασε τις διπλωματικές σχέσεις των υπερδυνάμεων, τόσο στην έναρξη όσο και στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου. Μετά την ήττα της η εθνικιστική κυβέρνηση του Τσαγκ Καϊ-Σιεκ, το 1949, από τους κομμουνιστές του Μάο Τσε-Τουγκ στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την αποχώρηση των ιαπωνικών στρατευμάτων, εγκατέλειψε την ηπειρωτική Κίνα και βρήκε καταφύγιο στη νήσο Φορμόζα (Ταϊβάν), η οποία αποτελούσε έδαφος της Κίνας. Εφόσον δεν υπήρχε ανακωχή και ο εμφύλιος συνεχιζόταν σε λανθάνουσα μορφή, ο OHE συνέχισε να αναγνωρίζει την κυβέρνηση του Τσαγκ Καϊ-Σιεκ ως τη νόμιμη εκπρόσωπο της Κίνας, με το όνομα Δημοκρατία της Κίνας. Αυτό συνεχίσθη μέχρι τις 25 Οκτωβρίου 1971, οπότε η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού, με πλειοψηφία (76 υπέρ, 35 εναντίον και 17 αποχές*) απεφάσισε ότι η Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν) δεν αντιπροσωπεύεται πλέον στα Ηνωμένα Έθνη και ότι ο ΟΗΕ αναγνωρίζει τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως τη νόμιμη κυβέρνηση για να αντιπροσωπεύει την Κίνα (One China Policy).

Έκτοτε, ακολούθησε μία διπλωματική διαδικασία ατομικής αποαναγώρισης της Ταϊβάν από τα κράτη μέλη του ΟΗΕ και ταυτόχρονης αναγνώρισης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Σήμερα, μόνο 23 μικρά κράτη αναγνωρίζουν επίσημα την Ταϊβάν ως Δημοκρατία της Κίνας παρά το ότι πολλά κράτη συνεχίζουν να διατηρούν σχέσεις μαζί της (εμπορικές, αθλητικές, τουριστικές κά) πλην διπλωματικών.
Ως εκ τούτου, ο όρος Ταϊβανοποίηση στις διεθνείς σχέσεις σημαίνει: α) την απώλεια διεθνούς νομιμότητας μιας κυβέρνησης να αντιπροσωπεύει ένα κράτος, και/ή β) τη μη αναγνώριση ενός μορφώματος ως κράτους πλην, όμως, την ανάπτυξη με αυτό σχεδόν όλων των καθημερινών σχέσεων που συνάπτουν τα κράτη μεταξύ τους χωρίς να υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες περιπτώσεις, στις διεθνείς σχέσεις, προκειμένου να προσδιορίσει διεθνή προβλήματα που ενέπιπταν στον πιο πάνω ορισμό, όπως για παράδειγμα στις περιπτώσεις του Κοσσόβου, της Τσετσενίας και, πριν από το 1971 μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού Πακιστάν (Μπαγκλαντές).
Στην περίπτωση της Κύπρου, το δημοψήφισμα του 2004 απετέλεσε ένα οριακό σημείο για την διεθνή διάσταση του προβλήματος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, μεταξύ άλλων, διετήρησε την Κυπριακή Δημοκρατία ως κρατικό μόρφωμα. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως μία νίκη τακτικής της ελληνοκυπριακής πλευράς, που συνεχίζει να έχει τον έλεγχο του κυπριακού κράτους, άρα και την διεθνή αναγνώριση. Το ζητούμενο, όμως, σε στρατηγικό επίπεδο, είναι η επίλυση του προβλήματος. Για την ελληνοκυπριακή πλευρά, διπλωματικώς, η επίλυση είναι άμεσα συνυφασμένη με το μέλλον των κατεχομένων εδαφών.

Εδώ εντοπίζεται και η βασική διαφορά στην στρατηγική των δύο πλευρών. Για την Ελληνοκυπριακή πλευρά είναι πιο ψηλά στην ιεράρχηση των στόχων η εξασφάλιση ποιοτικών στοιχείων που θα περιλαμβάνονται σε όποιο σχέδιο λύσης, ενώ για την Τουρκοκυπριακή πλευρά προτεραιότητα έχει η εξαγορά χρόνου που της επιτρέπει να δημιουργεί νέα πλεονεκτήματα μέσω της αργής, πλην όμως σταθερής, διεθνούς αναβάθμισης των κατεχομένων. Επομένως, αν ο χρόνος, υπερισχύσει της ποιότητας τότε είναι αναπόφευκτή η δημιουργία του φαινομένου της «Ταϊβανοποίησης» των κατεχομένων.

Ένα σημαντικό λάθος τακτικής της Ελληνικής πλευράς υπήρξε η μη υποβολή βέτο στην έναρξη ενταξιακού διαλόγου Τουρκίας – ΕΕ. Το βέτο ήταν μία μοναδική ευκαιρία που είχε η Ελληνική πλευρά να συναρτήσει την διεκδίκηση ποιοτικών στοιχείων στη λύση με τον παράγοντα χρόνο αφού, θα μεγιστοποιούσε το χρονικό κόστος για την Τουρκία σε σχέση με το χρονικό κόστος που προκαλεί η Άγκυρα σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προσπάθειες λύσης. Έκτοτε, η Τουρκία κατάφερε να εξαγοράσει χρόνο ενώ η Ελληνική πλευρά, αν δεν υποχώρησε ήδη, έχει παραμένει στάσιμη σε ό,τι αφορά την διεκδίκηση ποιοτικών στοιχείων.

Περιμένει ο Σημίτης, δεν το σκέφτεται ο Καραμανλής

Στο ακουστικό του περιμένει ο Σημίτης να τον καλέσουν από τη Νέα Δημοκρατία εκτιμώντας ότι αυτή την περίοδο της προεδρολογίας» είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση για να αποσοβηθούν πρόωρες εκλογές.

Πρώην πρωθυπουργικοί σύμβουλοι έχουν αρχίσει να ρίχνουν γέφυρες επικοινωνίας με το Μαξίμου αλλά ο Καραμανλής δεν φαίνεται διατεθειμένος να ενδώσει.

Είδε άλλωστε ότι οι Νεοδημοκράτες γύρισαν την πλάτη στο κόμμα του στις Ευρωεκλογές και για τα «συγχωροχάρτια μέσω των τηλεοπτικών του συνεντεύξεων» που έδωσε στον Σημίτη.

Είναι λάθος να αναγνωρίζεις ότι έκανες λάθος;

Το 1999 ο κ.Καραμανλής είχε πει ότι θα προκαλέσει εκλογές μη ψηφίζοντας για πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2000.

Ότι δηλαδή κάνει τώρα ο κ.Παπανδρέου.

Τότε ο κ.Καραμανλής κατάλαβε ότι έκανε λάθος και τον Δεκέμβρη του ίδιου έτους ανακοίνωσε ότι θα στηρίξει την υποψηφιότητα του κ.Στεφανόπουλου γιατί οι θεσμοί είναι σημαντικότεροι από τις προσωπικές και κομματικές επιθυμίες.

Ο κ.Παπανδρέου έχει το θάρρος να αναγνωρίσει το λάθος του;

Vassilis

Η Τουρκία πρέπει να πληρώσει ακριβά τον "τσαμπουκά" στο Αιγαίο !

Eίναι, ίσως, πολύ εύκολο να ασκήσει κανείς κριτική στην ελληνική διπλωματία. Eίναι και πολύ δύσκολο, ταυτόχρονα...

του ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Eίναι, όντως, εύκολο να κατακρίνει κανείς περιπτωσιακά μια πολιτική που χαρακτήριζεται από εμφανείς αντιφάσεις και οδηγείται σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα. Eίναι, ωστόσο, εξαιρετικά δύσκολο να ασκήσει κανείς ολοκληρωτική κριτική που δεν υποπίπτει η ίδια σε αντιφάσεις και δεν προσκρούει σε αδιέξοδα...

Mια συνολική κριτική δεν εξαντλείται σε κάποιους "χειρισμούς". Eξετάζει συστηματικά τα εξής τρία κεφάλαια:

1. Ερευνά τα αναλυτικά εργαλεία της μεσοπρόθεσμης στρατηγικής,

2. Ερευνά τις υποθέσεις εργασίας για το πώς θα εξελιχθεί ο "περιβάλλων κόσμος",

3. Ερευνά τους στόχους - ενδιάμεσους και τελικούς - που θέτει και αν είναι "συνεπείς" μεταξύ τους, καθώς επίσης και τα "εργαλεία" που χρησιμοποιεί, και αν αντιστοιχούν προς τους στόχους.

Xωρίς αναφορά στα αναλυτικά εργαλεία, οποιαδήποτε κριτική είναι εξ αρχής "μετέωρη".
H πολιτική που ακολουθείται μπορεί να είναι απολύτως συνεπής με το "θεωρητικό μοντέλο" στο οποίο στηρίζεται, αλλά το ίδιο το μοντέλο να είναι αναντίστοιχο με την πραγματικότητα.

Xωρίς αναφορά στις υποθέσεις εργασίας, για το πώς θα εξελιχθεί το "περιβάλλον", δεν μπορούμε επίσης να κρίνουμε μιά διπλωματική στρατηγική.
Tο θεωρητικό μοντέλο μπορεί να είναι σωστό και, παρ όλα αυτά, η ακουλουθούμενη πολιτική μπορεί να πέφτει έξω, διότι οι υποθέσεις εργασίας για το διεθνές περιβάλλον δεν επαληθεύθηκαν.

Xωρίς αναφορά στους στόχους που τίθενται δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τα αποτελέσματα μιας στρατηγικής.
Mπορεί και η θεωρία να είναι σωστή και οι υποθέσεις εργασίας να είναι ρεαλιστικές, αλλά οι ενδιάμεσοι ή τελικοί στόχοι να έχουν "αντίστροφη ιεράρχηση", οπότε η στρατηγική καταρρέει. Eπίσης, μια στρατηγική μπορεί να καταρρεύσει διότι τα εργαλεία που χρησιμοποιεί είναι αναντίστοιχα προς τους στόχους που θέτει.

Tούτων δεδομένων, η διπλωματία μας των τελευταίων δέκα μηνών (από την κρίση της Ύμιας), πάσχει στα εξής σημεία:

Δύο θεωρητικά λάθη. Στο "θεωρητικό μοντέλο" της υπάρχουν δύο σημαντικά λάθη:

Λάθος αντίληψη για την πολιτική συμμαχιών.
H κυβέρνηση, προσπαθώντας να αποφύγει μιαν ένοπλη σύγκρουση με την Tουρκία, αναζητεί επειγόντως συμμάχους. Kαι πολύ σωστά. Tους αναζητεί κυρίως στο χώρο της Eυρωπαϊκής Ένωσης. Πολύ φυσιολογικά.
Aλλά αυτό που καταλαβαίνει η πολιτική τάξη της Eλλάδας ως "διεθνή ερείσματα" είναι λάθος: στη σύγχρονη θεωρία των διεθνών σχέσεων τα "διεθνή ερείσματα" πολλαπλασιάζουν κατά κανόνα την ισχύ μιάς χώρας, δεν την αθροίζουν...

Tι σημαίνει αυτό; Ότι μια χώρα που έχει ισχύ από μόνη της, αναζητώντας "διεθνή ερείσματα" μπορεί να γίνει ισχυρότερη. Aλλά αν είναι ανίσχυρη, δεν πρόκειται βρει ερείσματα.

Oι "συμμαχίες" (ανάμεσα σε χώρες που δεν έχουν κοινά προβλήματα ασφαλείας) πολλαπλασιάζουν δεδομένην ισχύ, δεν αθροίζουν ισχύ εκ του μηδενός. Συμμαχίες τέτοιες τις κάνει μια χώρα εφ όσον είναι ισχυρή, για να γίνει ισχυρότερη. Δεν τις κάνει όταν είναι ανίσχυρη για να γίνει "ισχυρή".

Στην αυστηρή αναλυτική γλώσσα λέμε ότι τέτοιου είδους "διεθνή ερείσματα" είναι "πολλαπλασιαστές ισχύος", δεν είναι (αθροιστικοί) "συντελεστές ισχύος".

Στη γλώσσα της πρακτικής εμπειρίας το λέμε διαφορετικά: όταν κάποιες χώρες δεν εμπλέκονται άμεσα σε μια τοπική διαμάχη, φροντίζουν να πάνε με τον "τοπικά ισχυρό". "Ποντάρουν" στο "ισχυρό άλογο" μιας σύγκρουσης - όχι στο "κουτσό άλογο".

Για να ποντάρουν τρίτες χώρες σε μας, πρέπει να τις πείσουμε ότι είμαστε ισχυροί, όχι να τις πείσουμε ότι είμαστε... "πτωχοί πλήν τίμιοι".

Προσέξτε: ένα σοβαρό αναλυτικό λάθος (η εσφαλμένη πεποίθηση ότι τα διεθνή ερείσματα "αθροίζουν" ισχύν εκ του μηδενός), μας ωθεί σε μια διπλωματική συμπεριφορά τελείως εσφαλμένη. Προβάλλουμε το "δίκιο" και την "αρετή" μας για να κερδίσουμε ερείσματα.

Στην προσπάθειά μας να αποδείξουμε "άμεμπτη" συμπεριφορά, προβάλλουμε την αδυναμία μας.

Αρα, εμείς οι ίδιοι προβάλλουμε την Tουρκία ως την "ισχυρή" πλευρά στην "ελληνοτουρκική εξίσωση". ’ρα, βοηθάμε την Tουρκία να κερδίσει διεθνή ερείσματα σε βάρος μας...

" Aδυναμία να διακρίνουμε ανάμεσα στο νομικό καθεστώς (π.χ. του Aιγαίου) και το στάτους-κβο.

Tο νομικό καθεστώς ορίζει τα όρια κυριαρχίας.
Tο στάτους-κβό προσδιορίζει τους όρους έμπρακτης άσκησης της κυριαρχίας.

Tο νομικό καθεστώς αλλάζει μόνον από ένα άλλο νομικό καθεστώς.
Tο στάτους-κβο αλλάζει όταν αλλάζουν οι συσχετισμοί ισχύος.

Tο σημερινό νομικό καθεστώς του Aιγαίου διαμορφώθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923), τη Συνθήκη του Mοντραί (1935) και τη Συνθήκη των Παρισίων (1946, όταν τα Δωδεκάνησα ενώθηκαν με την Eλλάδα).

Tο νομικό καθεστώς του Aιγαίου διατηρήθηκε έκτοτε αναλλοίωτο. Παρ όλα αυτά, το στάτους-κβο τροποποιήθηκε πολλές φορές σε βάρος μας.

Tο ίδιο νομικό καθεστώς υπήρχε όταν οι Tούρκοι δέχονταν εναέριο χώρο 10 μιλίων για την Eλλάδα στο Aιγαίο (από το 1935 ως το 1974). Tο ίδιο νομικό καθεστώς υπήρχε και μετά το 1974, όταν άρχισαν οι παραβιάσεις. Tο ίδιο καθεστώς υπήρχε πριν από την κρίση στην Ύμια, όπου μπορούσε να πάει εκεί όποιος Έλληνας ήθελε. Tο ίδιο νομικό καθεστώς υπάρχει και σήμερα, που η Ύμια είναι ουσιαστικά "γκρίζα ζώνη", όπως και 100 άλλες ελληνικές βραχονησίδες.

Tο νομικό καθεστώς δεν άλλαξε, αλλά η άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων έχει συρρικνωθεί από τις έμπρακτες αμφισβητήσεις της Tουρκίας, οι οποίες κλιμακώνονται προσεκτικά, ανάλογα με τα ανακλαστικά μας, σύμφωνα και με το μοντέλο των "χαμηλής έντασης εχθροπραξιών" (low intensity warfare).

Mε στόχο όχι την άμεση επέκταση σε βάρος μας, αλλά την αποδυνάμωση του στάτους-κβο που θα επιβάλει, τελικά, και την αναδιαπραγμάτευση του νομικού καθεστώτος...

H διάκριση του νομικού καθεστώτος από το στάτους κβο είναι σημαντική διότι η δυναμική σχέση των δύο ορίζει και αυτό που ονομάζουμε περιφερειακή σταθερότητα. Mια περιοχή είναι σταθερή όταν, μεταξύ άλλων, το νομικό καθεστώς (που στηρίζεται συνήθως σε συμβάσεις του παρελθόντος) αντιστοιχεί πλήρως στο στάτους-κβο (που στηρίζεται σε συσχετισμούς ισχύος του παρόντος και του μέλλοντος). Aν, αντίθετα, το στάτους-κβο υπονομεύεται από την πλευρά εκείνη που αναδεικνύεται ισχυρότερη, τότε αρχίζει να δημιουργείται τοπική "αστάθεια".

H εκ νέου σταθεροποίηση της περιοχής μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:

είτε να πειστεί η επιθετική πλευρά (μετά απο παρεμβάσεις τρίτων) να σεβαστεί το νομικό καθεστώς που υπάρχει,
είτε να πειστεί η αδύνατη πλευρά να δεχτεί αλλαγή του νομικού καθεστώτος σε βάρος της, ώστε να αντιστοιχεί στους νέους συσχετισμούς ισχύος.

H Eλλάδα πιστεύει ότι καταγγέλλοντας την τουρκική επιθετικότητα θα πείσει τους δυτικούς εταίρους της να ...πείσουν την Tουρκία να σεβαστεί το υφιστάμενο νομικό καθεστώς.

Oι δυτικοί σύμμαχοί μας, ωστόσο, έχουν πειστεί ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς έχει γίνει "παρωχημένο" και πρέπει η Eλλάδα να το αναδιαπραγματευτεί με την Tουρκία.

Γι αυτό και μας ωθούν σε "διάλογο" από θέση αδυναμίας.

Tελικά εμείς ορίζουμε τη σταθερότητα "στενά" ως νομική σχέση, ενώ όλοι οι άλλοι (οι σύμμαχοί μας και οι Tούρκοι) την ορίζουν ως δυναμική ισορροπία ισχύος, ανάμεσα σε αντιθετικά συμφέροντα. Aπό αναλυτική άποψη εμείς σφάλλουμε και οι άλλοι έχουν δίκιο.

Δεν είναι ότι "δεν μας καταλαβαίνουν". Mάλλον εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται γύρω μας. Tο θεωρητικό μας "υπόδειγμα" δεν μας βοηθά...

Oι υποθέσεις μας για το διεθνές περιβάλλον. Σε ό,τι αφορά τις υποθέσεις εργασίας για τον "περιβάλλοντα κόσμο", κάναμε επίσης ένα σοβαρό σφάλμα:

Δεν αντιληφθήκαμε ότι στις προτεραιότητες των Aμερικανών ανεβαίνει όλο και περισσότερο ο προσεταιρισμός της Pωσίας: η Oυάσιγκτων τείνει να αντιμετωπίσει τη Mόσχα ως έναν "απαραίτητο εταίρο" για τη συγκράτηση του Πεκίνου. Όχι μόνο διότι η αναπτυξιακή έκρηξη της Kίνας - πληθυσμιακή, οικονομική, τεχνολογική και εμπορική - έχει τρομοκρατήσει όλους τους γείτονές της, και τους ίδιους τους αμερικανούς. Όχι μόνον διότι χωρίς την άμεση συνδρομή της Pωσίας δεν μπορεί να "συγκρατηθεί" μακροπρόθεσμα ο αφυπνιζόμενος "Kινεζικός γίγας". Aλλά και διότι, αν δεν προσεταιριστεί η Oυάσιγκτων τη Mόσχα, μπορεί να την προσεταιριστεί το Πεκίνο. Kαι αν επιτευχθεί "στρατηγική σύγκλιση" Kίνας-Pωσίας, επαληθεύονται οι χειρότεροι φόβοι της Aμερικής.

Στη ψυχροπολεμική περίοδο η αμερικανική διπλωματία (των Nίξον - Kίσσιγκερ) κατάφερε να δημιουργήσει την "τριγωνική σχέση" Oυάσιγκτων - Πεκίνου - Mόσχας. Tότε οι HΠA χρησιμοποίησαν το Πεκίνο για να ανασχέσουν τη σοβιετική απειλή. Tώρα συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι πάλι χρειάζονται παρόμοια "τριγωνική σχέση", αλλά "αντιστρόφου φοράς": να χρησιμοποιήσουν τη Mόσχα για να ανασχέσουν την - τωρινή και μελλοντική -Kινεζική απειλή...

Όλα αυτά μοιάζουν, ίσως, πολύ μακρυνά για μας αλλά οι επιπτώσεις τους μας αφορούν άμεσα. Στο βαθμό που οι Aμερικανοί βλέπουν τη Pωσία ως απαραίτητο στρατηγικό εταίρο, η σημασία της Tουρκίας υποβαθμίζεται στην αμερικανική ατζέντα. Πρώτον διότι η Tουρκία υπήρξε σημαντική για τις HΠA λόγω της θέσης της δίπλα στην "αντίπαλο EΣΣΔ" που τώρα δεν υπάρχει πλέον - η Pωσία η οποία πήρε τη θέση της EΣΣΔ δεν είναι πλέον αντίπαλος αλλά δυνάμει εταίρος για τις HΠA. Δεύτερον διότι η Tουρκία ανταγωνίζεται με τη Pωσία στον Kαύκασο και τη Kεντρική Aσία, και οι ανταγωνισμοί αυτοί γίνονται όλο και πιο "οχληροί" για την αμερικανική προσπάθεια προσεταιρισμού της Mόσχας ...4

Aντίθετα, όσο ανεβαίνει η σημασία της Pωσίας στις αμερικανικές προτεραιότητες, τόσο αναβαθμίζεται και η γεωπολιτική σημασία της Eλλάδας, επίσης για δύο λόγους.
Πρώτον, διότι η Eλλάδα είναι ο μόνος παραδοσιακός σύμμαχος των Aμερικανών, που διατηρεί επίσης παραδοσιακούς πολιτιστικούς δεσμούς με τη Pωσία (Oρθοδοξία κλπ.)
Δεύτερον, διότι η Eλλάδα υπήρξε σταθερή σύμμαχος της Δύσης στα Bαλκάνια, όπου υπάρχουν ισχυρά στρατηγικά συμφέροντα των Pώσων. ’ρα η Eλλάδα μπορεί να παίξει το ρόλο του "κρίκου σύζευξης" των HΠA με τη Pωσία, και το μοχλό μακροπρόθεσμης σταθεροποίησης των Bαλκανίων, ώστε να αποφευχθεί ένα νέο σημείο αντιπαράθεσης Pωσίας - HΠA.

Aπό την άλλη πλευρά, στην ψυχροπολεμική περίοδο, μια στενή σχέση Eλλάδας - Pωσίας ήταν αντίθετη προς τις βασικές επιλογές της Oυάσιγκτων. Στη σημερινή συγκυρία, αντίθετα, μια στενή σχέση Eλλάδος - Pωσίας είναι συμβατή με τα στρατηγικά συμφέροντα των HΠA και μπορεί να συνδυαστεί άριστα με στενή σχέση Eλλάδος - HΠA...

Oι παραστάσεις μας για τον περιβάλλοντα κόσμο είναι έντονα επηρεασμένες από τις παρωχημένες συνθήκες του Ψυχρού Πολέμου. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Oυάσιγκτων θα "θυσιάζει τα πάντα" για την στήριξη της Tουρκίας στο διηνεκές, ιδιαίτερα αν εμείς, στο μεταξύ, ενισχύσουμε τη θέση μας, προβάλουμε την ισχύ μας και αναβαθμίσουμε τις σχέσεις μας με τη Pωσία...

Aντιφάσεις στόχων-εργαλείων. Tέλος, σε ό,τι αφορά τους ενδιάμεσους στόχους που θέσαμε, κάναμε επίσης σοβαρά σφάλματα:

H διαδικασία της "βήμα προς βήμα προσέγγισης", μοιάζει να θεωρεί ότι πάμε να λύσουμε στη Xάγη πρώτα το πρόβλημα της Ύμιας, ύστερα το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας (επίσης στο Διεθνές Δικαστήριο), και ότι μετά από αυτό, είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε, ενδεχομένως, μια "λύση-πακέτο" στα Eλληνοτουρκικά. Δεν το προτείναμε ακριβώς έτσι αλλά, με τους ελιγμούς των Tούρκων και τις κινήσεις των Aμερικανών, προς αυτή την κατεύθυνση ωθούμαστε.

Όμως, μια συνολική λύση-πακέτο στα Eλληνοτουρκικά (είτε περιλαμβάνει το Kυπριακό είτε όχι) δεν προϋποθέτει μερική επίλυση του προβλήματος της Ύμιας και της υφαλοκρηπίδας. Προϋποθέτει, κυρίως, μια σύρραξη Eλλάδας - Tουρκίας!

Tέτοιες συμφωνίες-πακέτο είναι εφικτές μόνον αν προηγουμένως καθένα από τα αντιπαρατιθέμενα μέρη έχει πεισθεί ότι έχει εξαντλήσει τα οφέλη του από πόλεμο.

Πριν από τη συμφωνία-πακέτο Aιγύπτου - Iσραήλ στο Kάμπ Nτέηβιντ είχε μεσολαβήσει ο Πόλεμος του Γιόν Kιπούρ.
Kαι πριν από τη συμφωνία του Nτέητον είχε μεσολαβήσει η αντεπίθεση των Kροατών κατά των Σέρβων στην Kράϊνα και η συνδυασμένη αντεπίθεση Kροατών και Mουσουλμάνων κατά των Σέρβων στη Bοσνία.

Kαι στις δύο περιπτώσεις όλες οι πλευρές πείστηκαν να υπογράψουν αφότου είχαν κατανοήσει ότι δεν τις συνέφερε πλέον να πολεμούν. Aκόμη περισσότερο, παρόμοιες συνθήκες υπογράφηκαν - και στις δύο περιπτώσεις - όταν στα πεδία των μαχών δημιουργήθηκε προηγουμένως η αίσθηση της "ισοπαλίας".

Mεταξύ Eλλάδας και Tουρκίας δεν έχουν δημιουργηθεί τέτοιες συνθήκες. Aνοικτή σύρραξη δεν έχει υπάρξει ανάμεσά τους, ενώ η Tουρκία έχει πειστεί ότι με την τακτική των "χαμηλής εντάσεως εχθροπραξιών" (low intensity warfare) μπορεί η ίδια με "μηδενικό κόστος" να αμφισβητεί την άσκηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και να "ανοίγει" νέα διμερή θέματα προς συζήτησιν στο τραπέζι των μελλοντικών Eλληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων. ’ρα, από την μια πλευρά η Tουρκία πιστεύει ότι έχει ακόμα περιθώρια να κερδίσει συνεχίζοντας τις έμπρακτες προκλήσεις, ενώ από την άλλη η Eλλάδα δεν μπορεί να υποχρεωθεί να παραχωρήσει κυριαρχικά της δικαιώματα χωρίς να αντιτάξει, έστω, συμβολική αντίσταση. Συνεπώς δεν είναι ώριμες οι συνθήκες για ένα "ελληνοτουρκικό Nτέητον". ( Eπ; εσχάτων το παραδέχθηκε και ο κ. Nάιλς, εξ άλλου)...

Oι HΠA ωθούν, βέβαια, προς μιαν Eλληνοτουρκική συμφωνία-πακέτο.

Πριν από μιά τέτοια συμφωνία, ωστόσο, δε θα μεσολαβήσει κάποια προσφυγή στη Xάγη - θα μεσολαβήσει, φοβούμεθα, κάποια σειρά θερμών επεισοδίων. Eνδιάμεσος στόχος μας είναι, πριν καθήσουμε σε διαπραγματεύσεις για συμφωνία-πακέτο, να έχουμε κερδίσει το τελευταίο και καθοριστικό θερμό επεισόδιο στο Aιγαίο. Όποιος έχει στοιχειώδη διορατικότητα αντιλαμβάνεται ότι τις διαπραγματεύσεις με την Tουρκία δεν μπορούμε να τις αποφεύγουμε επ άπειρον.

Oύτε είναι "διπλωματία" η συνεχής υπεκφυγή.

Tο πρόβλημα δεν είναι πώς θα αποφύγουμε τις διαπραγματεύσεις.

Tο πρόβλημα είναι πώς θα πάμε στις διαπραγματεύσεις από θέση ισοδυναμίας τουλάχιστον -όχι από θέση αδυναμίας, όπως σήμερα- έτσι ώστε και να αποφύγουμε τις μείζονες παραχωρήσεις και να διασφαλίσουμε πώς δεν θα συνεχιστούν οι τουρκικές προκλήσεις στο μέλλον. ’ρα θα έχουμε διασφαλίσει βιώσιμη ειρήνη...

Eμείς, όμως, δεν δείχνουμε την παραμικρή διορατικότητα. Έχουμε αναθέσει στην Oυάσιγκτων ρόλο "διαμεσολαβητή" με την Tουρκία, αλλά απορρίπτουμε αυτό που η Oυάσιγκτων προωθεί ως "τελικό στόχο": τη συμφωνία-πακέτο με την Tουρκία! Aναλυτικά υπάρχουν δύο υπο περιπτώσεις:

Είτε σιωπηλώς αποδεχθήκαμε την προοπτική "συμφωνίας - πακέτο", οπότε πρέπει να προετοιμαζόμαστε για Eλληνοτουρκικά "θερμά επεισόδια" - όχι για "προσφυγές" στη Xάγη,

Είτε ειλικρινώς απορρίπτουμε την προοπτική συμφωνίας-πακέτο, οπότε η δική μας διπλωματική πρακτική συγκρούεται με την Aμερικανική διαμεσολάβηση, την οποία ωστόσο αποδεχόμαστε και ενθαρρύνουμε!

Στην πρώτη περίπτωση οι ενδιάμεσοι στόχοι της διπλωματίας μας (προσφυγές στη Xάγη) αντιφάσκουν με τον τελικό στόχο (συμφωνία-πακέτο). Στη δεύτερη περίπτωση οι στόχοι της διπλωματίας μας (αποφυγή πακέτου) αντιφάσκουν με τα "εργαλεία" που επιλέγουμε να τους προωθήσουμε (αμερικανική διαμεσολάβηση). Σε κάθε περίπτωση έχουμε ουσιώδεις αντιφάσεις στην άσκηση της διπλωματίας μας. Aντιφάσεις που δεν μας βγαίνουν σε καλό...

Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τις αντιφάσεις αυτές;

Προϋποθέσεις μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής. Eξετάζοντας την στρατηγική των αντιπάλων μας, καθώς και τις στρατηγικές τρίτων χωρών, βλέποντας υπό ποίες προϋποθέσεις αυτές οι στρατηγικές "συγκλίνουν" σε βάρος μας, και ανατρέποντας αυτές τις προϋποθέσεις στο μέτρο που μπορούμε, θα πρέπει να κινηθούμε έτσι ώστε να αναγκάσουμε και τους μέν και τους δε να τροποποιήσουν τα σχέδιά τους.

H Tουρκία, όπως είδαμε, συνεχίζει την πολιτική των προκλήσεων και των αμφισβητήσεων του στάτους-κβο στο Aιγαίο, διότι η πολιτική αυτή έχει υψηλή απόδοση, μηδενικό κόστος και μηδενικό ρίσκο για την ίδια. Eν όψει μάλιστα μιάς Eλληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης, προς την οποία μας ωθούν Aμερικανοί και Eυρωπαίοι, η Tουρκία δεν έχει άλλη επιλογή από το να κλιμακώνει την επιθετικότητά της. Πολύ περισσότερο που εμείς οι ίδιοι την ενθαρρύνουμε με τον υποχωρητισμό μας...

Aπό την άλλη πλευρά, η Oυάσιγκτων "ανέχεται" και "διευκολύνει" την επιθετική πολιτική της Tουρκίας, διότι, πρώτον, αυτό δεν έχει μεγάλο κόστος διεθνούς αστάθειας, και διότι, δεύτερον, έχει πειστεί ότι μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική ρήξη θα διευκολύνει το μετασχηματισμό του NATO, θα είναι "ελεγχόμενη" και θα εξαναγκάσει την Eλλάδα να δεχθεί σε βάρος της αλλαγή του νομικού καθεστώτος στο Aιγαίο, "σταθεροποιώντας" την περιοχή.

Eμείς μπορούμε να ανατρέψουμε αυτές τις "υποθέσεις":

- Πρώτον, να κάνουμε ό,τι μπορούμε (από άποψη εξοπλισμών, αμυντικού σχεδιασμού και αναζήτησης τοπικών συμμάχων έναντι της Tουρκίας) για να πείσουμε τους πάντες ότι στο εξής η τουρκική επιθετικότητα θα έχει και κόστος και ρίσκο για την Aγκυρα.

- Δεύτερον, να πείσουμε τους Aμερικανούς ότι μόνον αν νικήσουμε σε θερμό επεισόδιο μπορούμε να πάμε σε διαπραγματεύσεις για συμφωνία-πακέτο με την Tουρκία. Aν είναι να εφαρμοστεί το μοντέλο του Kάμπ Nτέηβιντ ή του Nτέητον ας εφαρμοστεί, τουλάχιστον, πλήρως.

- Tρίτον, να πείσουμε τους εταίρους και συμμάχους μας ότι σε μιαν ενδεχόμενη ελληνοτουρκική ρήξη η Eλλάδα δεν θα περιοριστεί να "κρατήσει ό,τι μπορεί", θα χτυπήσει με ό,τι έχει και θα κάνει μεγάλη ζημιά στην Tουρκία.

Αρα το επεισόδιο δεν θα είναι κατ ανάγκην ελεγχόμενο. Oι Aμερικανοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι με τα οπλικά συστήματα που ήδη διαθέτουμε είναι δύσκολο να ελεγχθεί ένα επεισόδιο αν η αμυνόμενη πλευρά δεν πολεμήσει μόνο "για την τιμή των όπλων"...

- Tέταρτον, να φροντίσουμε να γνωρίζουν άπαντες ότι η Eλλάδα δεν θα σπεύσει να υπογράψει ταπεινωτική συνθηκολόγηση. ’ρα δεν θα υπάρξει διεθνής σταθερότητα στην περιοχή - μάλλον χρόνια αστάθεια θα προκύψει. Oπότε το κόστος μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης μεγιστοποιείται και για τις "τρίτες χώρες"...

Πρέπει να μετατρέψουμε την τουρκική επιθετικότητα από πολιτική "μεγάλων αποδόσεων" και "μηδενικού κόστους" σε πολιτική αμφίβολης απόδοσης, μεγάλου κόστους και υψηλής διακινδύνευσης για την Tουρκία.

Eπίσης, την προοπτική ενός "ελεγχομένου" από τις HΠA ελληνοτουρκικού επεισοδίου εμείς μπορούμε να την μετατρέψουμε σε προοπτική μιας ανεξέλεγκτης σύρραξης.

Tέλος, την προοπτική μιας εύκολης και γρήγορης ελληνικής συνθηκολόγησης μετά το θερμό επεισόδιο εμείς μπορούμε να την μετατρέψουμε σε προοπτική μιας χρόνιας διαμάχης.

Aν έτσι αλλάξουμε τις "υποθέσεις εργασίας" όλων - αντιπάλων και τρίτων χωρών - είναι πολύ πιθανό και η βάση υπολογισμού τους να αλλάξει και τα σενάριά τους να τροποποιηθούν και η σύρραξη να αποφευχθεί - κι αν δεν αποφευχθεί να βρούμε μεγαλύτερη διεθνή υποστήριξη την κρίσιμη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, για να "μετρήσουμε" στους "υπολογισμούς ισχύος" των άλλων χωρών, πρέπει εμείς οι ίδιοι να έχουμε ισχύ και να την προβάλουμε.

Αν το κάνουμε, τότε αργά ή γρήγορα θα αποκατασταθούν ισορροπίες ασφαλείας και ειρήνης.

Aν δεν το κάνουμε, τότε ουδείς θα μας υπολογίζει, θα μετατραπούμε σε "κενόν ισχύος" και θα συντριβούμε.

Mε δική μας αποκλειστική ευθύνη...

«Αυτογκόλ» Γιώργου το θέμα Παπούλια

Νέος γύρος εσωστρέφειας έχει ξεσπάσει για τα καλά πλέον στο ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τη διαχείριση του θέματος του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Κορυφαία στελέχη του Κινήματος δεν κρύβουν, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις με δημοσιογράφους τη δυσφορία τους για τον χειρισμό του θέματος από τον Γιώργο Παπανδρέου, καθώς εκτιμούν ότι έδωσε επικοινωνιακή ανάσα στην Κυβέρνηση, καθώς είναι εκείνο που κυριαρχεί στην επικαιρότητα, και όχι τα μέτρα Παπαθανασίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες ενόχληση υπάρχει και στην πλευρά του Ευάγγελου Βενιζέλου, μετά τις χθεσινές διαρροές περί «εμπλοκής» του κορυφαίου δελφίνου του Κινήματος στις δηλώσεις του Δημήτρη Τσάτσου, επειδή ο κορυφαίος συνταγματολόγος είχε στηρίξει τον πρώην υπουργό στην εσωκομματική δοκιμασία με τον Γιώργο Παπανδρέου, το 2007.

Η πλευρά Βενιζέλου ωστόσο έχει επιλέξει να μην τοποθετηθεί δημοσίως σε αυτή τη χρονική συγκυρία, προκειμένου να μην κατηγορηθεί ότι ρίχνει λάδι στη φωτιά και υπονομεύει τον Γιώργο Παπανδρέου.
πηγή

Στο ΙΚΑ Περιστερίου ο πρωθυπουργός

Στροφή στην καθημερινότητα, αλλά και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, κάνει ο Κώστας Καραμανλής , ο οποίος βρίσκεται αυτή την ώρα, στο ΙΚΑ Περιστερίου.

Στο μεταξύ,έντονη αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει μεταξύ της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ, για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, με αφορμή τις επικρίσεις του Συνταγματολόγου Δημήτρη Τσάτσου κατά της αξιωματικής αντιπολίτευσης σχετικά με το ενδεχόμενο πρόκλησης εκλογών τον Μάρτιο.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Ευάγγελος Αντώναρος , σε δηλώσεις του την Δευτέρα, κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ για ευτελισμό των θεσμών. Από την πλευρά του, ο υπουργός Εσωτερικών, Π. Παυλόπουλος, έκανε λόγο για παραβίαση του Συντάγματος.

Από την άλλη πλευρά του, το ΠΑΣΟΚ, που εμφανίζεται ενοχλημένο από τις δηλώσεις Τσάτσου, εμμένει στην αρχική του άποψη, και τονίζει ότι είναι προσωπικές οι απόψεις του συνταγματολόγου και πως το θέμα είναι πολιτικό και όχι συνταγματικό.

Πάντως, κύκλοι της Προεδρίας της Δημοκρατίας τόνιζαν ότι η Προεδρία, δεν σχολιάζει, ουτε τις διατυπώσεις των δυο συνταγματολόγων κκ Τσάτσου και Κασσιμάτη, ούτε την πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων που εξελίσσεται τον τελευταίο καιρό για την προεδρική εκλογή.

Ωστόσο, αναφέρεται ότι στα τέλη του Αυγούστου, αναμένονται αλλαγές προσώπων στο κυβερνητικό σχήμα αλλά και σαρωτικός ανασχηματισμός στις Διοικήσεις των Δημοσίων Υπηρεσιών.

Παιχνίδια με τον Πρόεδρο..!

ANKYR

Πόλεμος και Ειρήνη στο Αιγαίο: Δέκα σημεία

Factorx

Δύσκολα να μιλήσει κανείς για την προοπτική ελληνοτουρκικής κρίσης στο Αιγαίο.

Και τι να πει;

Αν πούμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, μας βγάζουν «ακραίους» και «πολεμοκάπηλους».

Αν δεν πούμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, βγαίνουμε ηττοπαθείς και μοιρολάτρες…

Ας είναι λοιπόν, ας τα πούμε έξω από τα δόντια:

Πρώτον, τα θερμά επεισόδια ΔΕΝ ισοδυναμούν με πόλεμο. Για την ακρίβεια γίνονται για να ΜΗ γίνει Πόλεμος.

Δεύτερον στα θερμά επεισόδια οι εχθροπραξίες λήγουν με παρέμβαση της «διεθνούς κοινότητας» (ή του «συμμαχικού παράγοντα»). Και οι διαπραγματεύσεις αρχίζουν ανάλογα με το ποιος βρέθηκε στο τέλος να κερδίζει…

Τρίτον, η Ελλάδα δεν μπορεί – ενδεχομένως – να κερδίσει ένα Πόλεμο με την Τουρκία (που δεν θα τον αφήσουν να κλιμακωθεί, έτσι κι αλλιώς). Αλλά μπορεί να κερδίσει ένα «θερμό επεισόδιο». Ή μπορεί να βρεθεί να κερδίζει στο τέλος μιας αλυσίδας δύο-τριών τέτοιων θερμών επεισοδίων. Μιλάμε για αεροναυτικά επεισόδια, που δεν έχουν σημαντικές απώλειες, αλλά έχουν βαρύτατο συμβολισμό, ιδιαίτερα αν βρεθείς στο τέλος να κερδίζεις.

Τέταρτον, η Ελλάδα αρκεί να βρεθεί στο τέλος να ΜΗ χάνει. Διότι αυτό θα είναι «κόλαφος» για την ηγεσία της Άγκυρας (την στρατιωτική, την πολιτική, ή και τις δύο).

Πέμπτον, η Τουρκία εφαρμόζει τις τελευταίες δεκαετίες την στρατηγική win by freight not by fight. Δηλαδή κερδίζει στα σημεία με απειλές όχι με αληθινές εχθροπραξίες. Αμφισβητεί έμπρακτα τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, υπονομεύει στην πράξη την άσκησή τους, ύστερα απαιτεί την αλλαγή του νομικού καθεστώτος για την νομιμοποίηση των τετελεσμένων της και ενίοτε προβαίνει και σε ευθείες απειλές. Η δική μας στάση είναι πάντα τα υποχωρούμε αλλά να μην ενδίδουμε!

Αρνιόμαστε να νομιμοποιήσουμε τα τετελεσμένα της, αλλά και δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε έμπρακτα. Οπότε κάθε φορά που κλιμακώνει η Άγκυρα περιμένει εμείς να υποχωρήσουμε ξανά. Αν κάποια στιγμή δεν υποχωρήσουμε, τότε θα αιφνιδιαστούν. Και δεν είναι βέβαιο ότι είναι έτοιμοι για κλιμάκωση εμπλοκής με την Ελλάδα, έστω και σε μεμονωμένα επεισόδια.

Έκτον, ύστερα από ένα ή μερικά τέτοια επεισόδια είναι βέβαιο ότι θα πάμε σε διαπραγματεύσεις. Αν τα αποφύγουμε (από κίνδυνο να μην εμπλακούμε) πάλι θα υποχρεωθούμε σε διαπραγματεύσεις. Είναι πιθανότερο να βρεθούμε σε ευνοϊκότερη θέση αν αντισταθούμε παρά αν υποχωρήσουμε χωρίς αντίσταση.

Έβδομον, ύστερα από κάποιο ή κάποια θερμά επεισόδια, είναι βέβαιο ότι τα Ευρωπαϊκά κράτη θα μας στηρίξουν διπλωματικά (είναι υποχρεωμένα άλλωστε, πολλώ μάλλον που τα περισσότερα θα βρουν την ευκαιρία να «κόψουν» οριστικά την τουρκική υποψηφιότητα για ευρωπαϊκή ένταξη). Όσον αφορά τις ΗΠΑ, αυτές μάλλον θα είναι πιο ευνοϊκές έναντι της Τουρκίας, αλλά όσο πιο αποφασιστική η στάση της Ελλάδας, τόσο πιο «συγκρατημένη» θα είναι η στήριξη της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα.

Όγδοο, ένα ή κάποια θερμά επεισόδια που δεν οδηγούν σε πλήρη επικράτηση της Άγκυρας στο Αιγαίο είναι πιθανό να έχουν και σοβαρές εσωτερικές επιπτώσεις στην Τουρκία, καθώς το Κεμαλικό καθεστώς είναι ετοιμόρροπο, αλλά δεν έχει υπάρξει ακόμα αληθινή μεταπολίτευση στην Τουρκία. Αν δεν καταφέρουν μια εύκολη και καθαρή επιτυχία έναντι της Ελλάδας, είναι πιθανό να εισπραχθεί αυτό ως «ήττα» στο εσωτερικό τους, μια «ήττα» που η μία πλευρά θα προσπαθεί να τη φορτώσει στην άλλη, με αποτέλεσμα να αποδυναμωθεί κι άλλο το τουρκικό καθεστώς.

Ένατο, μια έμπρακτη αντίσταση στα τουρκικά τετελεσμένα στο Αιγαίο είναι σήμερα εφικτή. Και θα έχει ευεργετικές επιπτώσεις και μέσα στην ελληνική κοινωνία και στην Κύπρο. Αντίθετα, μια συνθηκολόγηση αμαχητί με τις νέες προκλήσεις της Άγκυρας, θα δημιουργήσει πολιτικό χάος μέσα στην Ελλάδα και πολιτική αποσταθεροποίηση στην Κύπρο.

Δέκατο, από κάθε άποψη, η έμπρακτη αντίσταση στην τουρκική επιθετικότητα έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίες και πολύ μικρότερο ρίσκο, απ’ ό,τι η συνθηκολόγηση για μιαν ακόμα φορά.

Αποφεύγει τον Πόλεμο όποιος ελέγχει τις δυνάμεις του και δεν φοβάται τη σύγκρουση. Αντίθετα φέρνει τον Πόλεμο πιο κοντά και από τις δυσμενέστερες θέσεις για τον εαυτό του, όποιος δείχνει ότι θέλει να αποφύγει την παραμικρή αναμέτρηση με κάθε τρόπο.

Οι λεγόμενοι «Ειρηνόφιλοι» στην Ελλάδα ενθαρρύνουν την τουρκική επιθετικότητα και φέρνουν τον Πόλεμο πιο κοντά.

Κάποτε ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πει ότι «Πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι μια τρέλα! Αλλά αν η Τουρκία ανοίξει την πόρτα του τρελοκομείου, η Ελλάδα δεν θα διστάσει να περάσει το κατώφλι».

Αυτό το «δεν θα διστάσει» ήταν τότε όλα τα λεφτά.

Και ο πόλεμος δεν έγινε…

Θ.Κ.

40.000 άτομα ζουν από την παραοικονομία και το μαύρο χρήμα στον χώρο της Υγείας

Τη μείωση των δαπανών πρωτίστως στον χώρο της Υγείας αποσκοπεί το υπουργείο Οικονομίας καθώς επίσης στον ευαίσθητο αυτόν τομέα και στους ΟΤΑ χάνονται κάθε χρόνο εκατομμύρια ευρώ. Ενδεικτική για το τι συμβαίνει είναι το σχόλιο κορυφαίου υπουργού ότι «40.000 άτομα ζουν στην Ελλάδα από την παραοικονομία και το μαύρο χρήμα στον χώρο της Υγείας».

Χθες συνεδρίασε η Διυπουργική Επιτροπή Φορέων Γενικής Κυβέρνησης με τη συμμετοχή των υπουργών Οικονομίας κ. Ι. Παπαθανασίου, Εσωτερικών κ. Πρ. Παυλόπουλου, Απασχόλησης κυρίας Φάνης Πάλλη-Πετραλιά και Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Δημ. Αβραμόπουλου καθώς και του υφυπουργού Οικονομίας κ. Ν.Λέγκα, όπου αποφασίστηκε μεταξύ άλλων να περιοριστούν μέσω αυστηρών ελέγχων οι δαπάνες στους τομείς της Υγείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε μια προσπάθεια να περιοριστεί το τεράστιο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού και να συμμορφωθεί το Δημόσιο στις εντολές της ΕΕ.

Όπως υπολογίζεται, περίπου 40.000 άτομα ζουν στην Ελλάδα από την παραοικονομία και το μαύρο χρήμα στον χώρο της Υγείας, γεγονός που έχει προκαλέσει πονοκέφαλο στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, το οποίο σε αυτή τη φάση δεν επιθυμεί για ευνόητους λόγους να επιβάλει νέους φόρους και ελπίζει να μειώσει το έλλειμμα μέσω του περιορισμού των δαπανών.

Ο υπουργός Υγείας κ. Δ. Αβραμόπουλος στη συνεδρίαση της Διυπουργικής Επιτροπής για την εποπτεία του ευρύτερου δημόσιου τομέα είπε ότι με τους ισολογισμούς στα νοσοκομεία θα εξοικονομηθούν εφέτος 75 εκατ. ευρώ και 500 εκατ. ευρώ το 2010, ενώ από το σύνολο των νοσοκομείων της χώρας το 80% διαθέτει διπλογραφικό λογιστικό σύστημα. Ανάλογες κινήσεις για τον έλεγχο των δαπανών και του μαύρου χρήματος θα γίνουν στους δήμους και στις κοινότητες με στόχο την εξοικονόμηση περίπου 20 εκατ. ευρώ.

Επίσης, ο κ. Αβραμόπουλος προανήγγειλε ρύθμιση για σταδιακή καταβολή στα νοσοκομεία οφειλών ύψους 2,5 δισ. ευρώ των ασφαλιστικών ταμείων.

Ο σκοπός της παραπάνω επιτροπής είναι ο έλεγχος και η εποπτεία της οικονομικής λειτουργίας των Φορέων της Γενικής Κυβέρνησης για την ενίσχυση της διαφάνειας και την εξοικονόμηση πόρων. Σύμφωνα με τον νόμο, οι φορείς αυτοί είναι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ Βαθμού, οι Οργανισμοί Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας και οι Δημόσιες Μονάδες Υγείας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν χθες στη Διυπουργική Επιτροπή προκύπτει ότι ως τώρα 103 Δημόσιες Μονάδες Υγείας (το 80% του συνόλου) έχουν εφαρμόσει το διπλογραφικό σύστημα και έχουν συντάξει οικονομικές καταστάσεις για το 2008. Επίσης 20 από τις 103 Δημόσιες Μονάδες Υγείας συνέταξαν τις καταστάσεις αυτές σύμφωνα με τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης (ΔΠΧΠ). Για το έτος 2009 προβλέπεται να συντάξουν οικονομικές καταστάσεις όλες οι Δημόσιες Μονάδες Υγείας, ενώ 70 Δημόσιες Μονάδες Υγείας (ποσοστό πάνω από το 50%) θα εφαρμόσουν τα ΔΠΧΠ.

Η υποβολή των αντίστοιχων οικονομικών καταστάσεων για τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως τις 30 Σεπτεμβρίου του 2009.

Στη Διυπουργική Επιτροπή παρουσιάστηκαν επίσης υποδείγματα προϋπολογισμών για τη χρήση 2010 που θα πρέπει να υποβληθούν από τις Δημόσιες Μονάδες Υγείας και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Τα υποδείγματα θα αποσταλούν υπό μορφή εγκυκλίου και η υποβολή τους αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως τις 30 Σεπτεμβρίου του 2009. Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, με την εφαρμογή των κανόνων οικονομικής διαφάνειας στους παραπάνω φορείς δίνεται η δυνατότητα ελέγχου των εσόδων και των δαπανών τους ώστε να εντοπίζονται και να αντιμετωπίζονται φαινόμενα κακοδιαχείρισης και σπατάλης και να εξοικονομούνται δημόσιοι πόροι.

Τέλος,παρουσιάστηκε στη Διυπουργική Επιτροπή υπόδειγμα τριετούς προγραμματισμού για τις Δημόσιες Μονάδες Υγείας, το οποίο θα αποσταλεί στους φορείς στο προσεχές διάστημα. Ο στόχος είναι να έχουν υποβληθεί ως το τέλος του 2009 τα σχετικά υποδείγματα για την περίοδο 2010-2012.

Επιδοτήσεις ενίσχυσης υπέρ της Ελλάδας ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε εταιρείες που έχουν πληγεί από την κρίση!

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να εγκρίνει, βάσει των διατάξεων περί κρατικών ενισχύσεων της Συνθήκης ΕΚ, ένα ελληνικό μέτρο που έχει ως σκοπό να βοηθηθούν οι επιχειρήσεις να αντεπεξέλθουν στην τρέχουσα οικονομική κρίση. Ειδικότερα, μέχρι τα τέλη του 2010, θα είναι δυνατή η χορήγηση ενισχύσεων ύψους έως 500 000 ευρώ ανά επιχείρηση σε επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρηματοδότησης λόγω της τρέχουσας πιστωτικής στενότητας. Διαβάστε εδώ παλαιότερη ανάρτηση μας! Το καθεστώς πληροί τους όρους του προσωρινού πλαισίου της Επιτροπής για τη λήψη μέτρων κρατικής ενίσχυσης, το οποίο παραχωρεί στα κράτη μέλη πρόσθετα περιθώρια λήψης μέτρων για τη διευκόλυνση της πρόσβασης σε χρηματοδότηση κατά την παρούσα οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση. Πιο συγκεκριμένα, το εν λόγω καθεστώς έχει περιορισμένη χρονική ισχύ και περιορισμένο πεδίο εφαρμογής και ισχύει μόνο για επιχειρήσεις που δεν είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα πριν από την 1η Ιουλίου 2008. Κατά συνέπεια, είναι συμβατό με το άρθρο 87 παράγραφος 3 στοιχείο β) της συνθήκης ΕΚ, που επιτρέπει τη χορήγηση ενισχύσεων με σκοπό την άρση σοβαρής διαταραχής της οικονομίας κράτους μέλους. Το καθεστώς στηρίζεται στις διατάξεις του προσωρινού πλαισίου σχετικά με τις συμβατές ενισχύσεις περιορισμένου ύψους. Ειδικότερα, το ανώτατο ποσό ενίσχυσης ανά επιχείρηση δεν υπερβαίνει τις 500 000 ευρώ για την περίοδο 2009-2010, συγχρόνως δε το καθεστώς ισχύει μόνο για επιχειρήσεις που δεν είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα πριν από την 1η Ιουλίου 2008. Οι ενισχύσεις βάσει του καθεστώτος θα έχουν, μεταξύ άλλων, τη μορφή μη επιστρεπτέων επιχορηγήσεων. Δυνάμει του καθεστώτος, είναι δυνατή η χορήγηση συμβατών ενισχύσεων περιορισμένου ύψους αφού εγκριθεί το καθεστώς από την Επιτροπή μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010. Το υπόψη καθεστώς είναι το τρίτο ελληνικό μέτρο το οποίο εγκρίνεται βάσει του προσωρινού πλαισίου με σκοπό την άρση σοβαρής διαταραχής στην οικονομία. Τα άλλα δύο είναι ένα προσωρινό καθεστώς που προβλέπει την παροχή επιδοτούμενων κρατικών εγγυήσεων και ένα προσωρινό καθεστώς το οποίο επιτρέπει τη χορήγηση ενισχύσεων σε επιχειρήσεις υπό τη μορφή μειωμένων επιτοκίων. Η απόφαση θα δημοσιευθεί στο μητρώο κρατικών ενισχύσεων στον δικτυακό τόπο της ΓΔ Ανταγωνισμού, με αριθμό αναφοράς N 304/2009. Πηγή: RAPID,