Αριστεροδεξιό πατριωτικό βέρτιγκο

Η ανακοίνωση της Τουρκίας για τη δημιουργία δύο νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο ανέδειξε τη σύμπνοια του αριστεροδεξιού τουρκοφαγικού μετώπου στην καταγγελία της κυβέρνησης για απουσία εθνικής στρατηγικής έναντι της Τουρκίας και δήθεν μυωπικής και μονομερούς προσήλωσης στα ήρεμα νερά. 

Οι ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης – με διακριτή διαφορά του ΠΑΣΟΚ – εκτός από καταγγελτική ομοιομορφία, διέπονται από μια κοινότυπη μπουρδολογική καταγραφή, δημοσιογραφικής υφής.
Η Τουρκία δεν αναμένει από την κυβέρνηση, τη Δούρου, τον Τσίπρα, τον Κουτσούμπα ή τον Νατσιό και τον Σαμαρά να της δώσουν την άδεια να λειτουργεί ως αναθεωρητική δύναμη στην περιοχή. Κάνει όσα θεωρεί ότι της υπαγορεύουν το συμφέρον της, η δύναμή της, η δυνατότητα εναλλαγής πολλών και διαφορετικών συμμάχων, η διαχρονική απαγκίστρωσή της από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικά σε ένα διεθνές περιβάλλον που ευνοεί περισσότερο από ποτέ την ισχύ των όπλων έναντι του δικαίου.

Η στρατηγική επιλογή και επιδίωξη των «ήρεμων νερών» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόσφερε χρόνο και περιθώρια στην Ελλάδα να αυξήσει μεθοδικά την αποτρεπτική ισχύ της, αναβαθμίζοντας την ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων με νέα συστήματα και εξοπλισμούς. Αναζητήθηκαν και βρέθηκαν εθνικές διέξοδοι μέσα από συμμαχίες ισχυρού οικονομικού αποτυπώματος.

Χλευάζοντας τα ήρεμα νερά, οι ταγοί του αριστεροδεξιού (μ)πατριωτισμού ας υποδείξουν τα μέλη των οικογενειών τους που είναι διατεθειμένοι να «θυσιάσουν», αν η αναθεωρητική Τουρκία δεν ζαρώσει στη γωνία από τους...

Η κυριαρχία Μητσοτάκη, το «ταβάνι» για Τσίπρα και τα αδιέξοδα Ανδρουλάκη

Ο Δεκαπενταύγουστος πέρασε και η κλεψύδρα γύρισε. Η Δ.Ε.Θ δεν είναι πια και τόσο μακριά και οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν θέσεις και προτάσεις, θα αξιολογηθούν, θα μετρηθούν στις πρώτες μετακαλοκαιρινές δημοσκοπήσεις και «το παιχνίδι διαρκείας περίπου επτά μηνών» αρχίζει.
Οι αντιπαραθέσεις με αφορμή τη συνέντευξη Τσίπρα, η μεταγραφολογία, οι εκτιμήσεις δημοσιολόγων πολλές από τις οποίες στερούνται βάσης αφού δεν υπήρχαν νέες δημοσκοπήσεις, η κουραστική πια συζήτηση πότε θα φτιάξει κόμμα ο Α. Σαμαράς, αλλά και ο αμετάβλητος καταστροφολογικός τρόπος αντιπολίτευσης με αφορμή π.χ τις πυρκαγιές ή την απόφαση του ΣτΕ για κάποια μη Κρατικά Πανεπιστήμια μας έδωσαν μια γεύση για το τι θα επακολουθήσει.
Ωστόσο, ανέδειξαν και πάλι κάτι που παραμένει αμετάβλητο. 

Η ΝΔ διατηρεί την πρωτοκαθεδρία με σημαντική διαφορά 12%-13% από το δεύτερο κόμμα και αυτό το παραδέχονται όλοι. Ακόμα και ο Α. Τσίπρας που μίλησε για ανατροπή, αναφέρθηκε στις δεύτερες εκλογές. Μόνο το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να μιλάει -αναγκαστικά μάλλον- για πρωτιά έστω με μια ψήφο διαφορά κι ας είναι τρίτο στις δημοσκοπήσεις του Ιουλίου με 6% διαφορά.

Αυτή η αμετάβλητη πρωτοκαθεδρία φαίνεται να δρομολογεί και το «σχέδιο περικύκλωσής της» από όλες τις άλλες δυνάμεις, την βούληση όσων θέλουν «ανατροπή του Μητσοτάκη». Αυτή η βούληση συμπεριλαμβάνει βασικά δυο πυλώνες:...

Νέα αρχιτεκτονική αποτροπής στην Ελλάδα - Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» παίρνει μορφή

Μια διαφορετική περίοδος αρχίζει για τον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό, καθώς σειρά προγραμμάτων που μέχρι σήμερα βρίσκονταν στο στάδιο της προετοιμασίας περνούν σταδιακά στη φάση των συμφωνιών, των παραδόσεων και της επιχειρησιακής ένταξης.
Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας το ενδιαφέρον του επόμενου διαστήματος επικεντρώνεται στην «Ασπίδα του Αχιλλέα», στα νέα μη επανδρωμένα συστήματα, στην ενίσχυση των δυνατοτήτων πυραυλικού πυροβολικού, στην πορεία των νέων φρεγατών FDI, αλλά και σε προγράμματα που αφορούν την Πολεμική Αεροπορία και τον υφιστάμενο στόλο του Πολεμικού Ναυτικού. 

Πίσω από τις επιμέρους προμήθειες διακρίνεται μια ευρύτερη κατεύθυνση. 

Η ελληνική πλευρά επιδιώκει να συγκροτήσει ένα πολυεπίπεδο σύστημα αποτροπής, στο οποίο αισθητήρες, ραντάρ, drones, αντιαεροπορικά συστήματα και μέσα κρούσης θα συνδέονται επιχειρησιακά μεταξύ τους.
Η επιτυχία αυτού του σχεδίου θα κριθεί λιγότερο από τον αριθμό των νέων οπλικών συστημάτων και περισσότερο από την ταχύτητα με την οποία θα ενταχθούν σε μια κοινή δομή διοίκησης, πληροφόρησης και αντίδρασης...

Οι νέες ισορροπίες στη Μ. Ανατολή, ο ρόλος της Αιγύπτου και η προβοκατόρικη παρέμβαση Φιντάν

Η απουσία της Αιγύπτου από την Τριμερή Συμφωνία της Μέκκας 

προκάλεσε σειρά σχολίων και αντιδράσεων, καθώς τουλάχιστον η Τουρκία κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια ώστε να ενταχθεί και το Κάιρο σε αυτό το σχήμα συνεργασίας τριών μεγάλων και ισχυρών μουσουλμανικών χωρών.
Ο ίδιος ο Ερντογάν, αλλά και ο Χ. Φιντάν, που έχει αναλάβει τον γνωστό ρόλο των επαφών και ζυμώσεων με τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, δήλωναν σχεδόν σίγουροι για την ένταξη της Αιγύπτου στο σχήμα αυτό και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, μάλιστα, μετέβη και στο Κάιρο την Πέμπτη για μια συνολική συζήτηση με την αιγυπτιακή ηγεσία, τόσο για τη βελτίωση των διμερών σχέσεων όσο και για τη σύμπραξη της Αιγύπτου με το νέο περιφερειακό σχήμα.

Ο Χ. Φιντάν ανέλαβε ειδική αποστολή μεταβαίνοντας στην Αίγυπτο, προκειμένου να δώσει ώθηση στην αποκατάσταση των διμερών σχέσεων και να πείσει το Κάιρο να συμπράξει στην Τριμερή της Μέκκας. Έσπευσε μάλιστα να χρησιμοποιήσει ως «φόβητρο» την Τριμερή Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, δηλώνοντας ότι αυτή η συμμαχία φτιάχτηκε με συγκεκριμένο στόχο και ότι χάραξε μια γραμμή στη μέση της Ανατολικής Μεσογείου, όπου από τη μια πλευρά βρίσκεται η Τουρκία και από την άλλη η Αίγυπτος. Έτσι, ευθέως εμφάνισε την Τριμερή της Μέκκας ως αντίπαλο δέος σε στρατηγικές σχέσεις του Ισραήλ, όπως αυτή με την Ελλάδα και την Κύπρο, θέλοντας να πείσει το Κάιρο ότι τέτοιες κινήσεις στρέφονται και εναντίον των δικών του συμφερόντων, τα οποία μπορεί να προστατεύσει εντασσόμενο στη Συμφωνία της Μέκκας...

Σε περιδίνηση η τουρκική πολεμική αεροπορία – Η ελληνική υπεροχή

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται σε πρωτοφανές αδιέξοδο λόγω των κυρώσεων CAATSA, των καταστροφικών ελλείψεων ανταλλακτικών και της κατάρρευσης των διαθεσιμοτήτων των F-16 στο 25%, γεγονός που αποκαλύπτεται από τις πρόσφατες πτώσεις αεροσκαφών. 

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα εδραιώνει μια συντριπτική, ποιοτική υπεροχή στους αιθέρες του Αιγαίου μέσω της αναβάθμισης των F-16 σε Viper, της επιχειρησιακής ετοιμότητας των Rafale και της επικείμενης άφιξης των F-35.
Τα βασικά σημεία του άρθρου

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται σε πρωτοφανές αδιέξοδο, με τις κυρώσεις CAATSA και τις ελλείψεις ανταλλακτικών να έχουν καταρρίψει τη διαθεσιμότητα των F-16 στο 25%.
Την ίδια ώρα, η Ελλάδα εδραιώνει μια συντριπτική, χαώδη ποιοτική υπεροχή στους αιθέρες του Αιγαίου, ολοκληρώνοντας την αναβάθμιση των F-16 σε Viper και ενσωματώνοντας τα Rafale.
Μπροστά σε αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα, η Άγκυρα αναζητά απεγνωσμένα λύσεις, όπως η παραγγελία Eurofighter Typhoon, όμως η ενσωμάτωση ενός νέου τύπου αεροσκάφους αποτελεί γραφειοκρατικό και τεχνικό γολγοθά.

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται σε πρωτοφανές αδιέξοδο. 

Οι κυρώσεις CAATSA, οι καταστροφικές ελλείψεις ανταλλακτικών και η κατάρρευση των διαθεσιμοτήτων των F-16 στο 25%, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που αποκαλύπτεται από τις πρόσφατες πτώσεις αεροσκαφών. 

Η χθεσινή συντριβή του τουρκικού F-16 κατά την διάρκεια εκπαίδευσης αποκάλυψε ακόμη περισσότερο την αεροπορική γύμνια της Τουρκίας. Την ίδια ώρα, η Ελλάδα εδραιώνει μια συντριπτική, χαώδη ποιοτική υπεροχή στους αιθέρες του Αιγαίου.

Τα καμπανάκια κινδύνου στο Αρχηγείο της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Άγκυρα δεν χτυπούν πλέον απλώς προειδοποιητικά· ξεπέρασαν και το επίπεδο υψηλού κινδύνου. Τα αλλεπάλληλα περιστατικά πτώσεων μαχητικών αεροσκαφών F-16 φέρνουν στην επιφάνεια τη γυμνή και αμείλικτη αλήθεια για την επικίνδυνη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο αεροπορικός βραχίονας της γείτονος...

Η διεύρυνση του εφικτού και ο βολονταρισμός

Ο Α.Τσίπρας δήλωσε πως «η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη διεύρυνσης του εφικτού» και σχεδόν όλοι τον ειρωνεύτηκαν. 

Όμως σε αυτήν την πρόταση αποτυπώνεται ο λενινιστικός βολονταρισμός, με τον οποίον διαπαιδαγωγήθηκε ο ίδιος και οι μέντορές του. Κρύβεται η προμηθεϊκή αντίληψη για την αποστολή των κομμουνιστών να αλλάξουν την κοινωνία, διευρύνοντας συνεχώς τα όρια της παρέμβασής τους. «Δεν υπάρχουν άπαρτα κάστρα για τους κομμουνιστές», έλεγε ο Στάλιν, καθώς η πρώτη γενιά των μπολσεβίκων πίστευε πως ήταν οι πλάστες των συνειδήσεων. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων και οι κοινωνίες ήταν σαν τον πηλό στα χέρια τους που τις έδιναν ό,τι σχήμα ήθελαν. Ως, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας αποφάσιζαν, σαν μικροί θεοί, δίνοντας λόγο μόνον στην πυραμίδα της κομματικής εξουσίας.

Αυτή η συνεχής διεύρυνση των ορίων της πολιτικής παρέμβασης σε εκείνους τους καιρούς, γινόταν μέσα από την άσκηση βίας, καθώς ήταν λογικό να υπάρχουν αντιστάσεις. Όλα αυτά είναι τεκμηριωμένα ιστορικά και υποθέτω ότι η σχετική δήλωση που έκανε ο Α. Τσίπρας είναι έργο κάποιου «ψαγμένου» μαρξιστή συνεργάτη του. Δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες αναζητήσεις.

Το ερώτημα - διόλου θεωρητικό - είναι μέσα σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, με τι εργαλεία θα γίνεται αυτή η «η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»; 

Οι κανόνες του παιχνιδιού στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι πολύ συγκεκριμένοι και ορίζονται από το Σύνταγμα και ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο, με το Κράτος Δικαίου να κατέχει προεξάρχουσα θέση. 

Σε αυτό το πολίτευμα, με τα δεδομένα χαρακτηριστικά, έχει θέση ο βολονταρισμός; 

πόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτή «η διεύρυνση του εφικτού» να οδηγήσει στην υπέρβαση των ακροτάτων ορίων του πολιτεύματος;...

Έχει και άλλα ατού ο Σαμαράς;

Σε άρθρο μου στο Liberal.gr της 12.8.2026 «Αντιμητσοτακισμός ή η πολιτική δύναμη του ‘αντί’» ανέπτυσσα τα διαχρονικά πολιτικά ατοπήματα του κατ’ επανάληψη «εθνικού νεοσωτήρα», τα οποία κατά την άποψή μου δεν δικαιολογούν μια ευρεία κοινωνική στήριξη του νέου προσωποπαγούς εγχειρήματός του.
Αυτονόητα βέβαια στα πολιτικά ανομήματά του θα μπορούσε να προστεθεί και ένα ηθικής τάξεως ή μάλλον ηθικής απαξίας ανάλογο: 

Έξι πλήρεις δεκαετίες υπό διάφορες ιδιότητες στα θρανία δεν εντόπισα εκπαιδευτικό λειτουργό, οιασδήποτε βαθμίδας, εντός ή εκτός Ελλάδας, ικανό να κατηγορήσει ψευδώς εξεταζόμενο για αντιγραφή. 

Λέτε η μόνη παγκόσμια εξαίρεση να στόχευσε τον γιο του οιονεί εργοδότη της εμπλακείσας (ή, εν πάση περιπτώσει, γιο προσώπου στενότατα συνδεόμενου με τον οργανισμό στον οποίο αυτή υπηρετούσε); 

Και αφήνω την εκ των υστέρων διαχείριση του θέματος, όταν αίφνης μετά από υπερεικοσαετή ευδόκιμο υπηρεσία διαπιστώθηκε η «ανεπάρκεια» της εκπαιδευτικού, για την οποία γράφεται πως πέθανε χωρίς να λάβει ούτε αποζημίωση ούτε σύνταξη!
Ωστόσο…
Ως πολιτικοποιημένος άνθρωπος δικαιούμαι να έχω τις κοσμοθεωρητικές αξιακά φορτισμένες απόψεις μου, όπως και το ιδεολογικό μου στίγμα. Ως έμπειρος πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής οφείλω να μην τους επιτρέπω να συσκοτίζουν την ευθυκρισία μου.
Συνακόλουθα…

Ποιος ακριβοπληρώνει για τη μη αυτοδυναμία της ΝΔ;

Σύμφωνα με ορισμένες δημοσιογραφικές πληροφορίες, περί τα τέλη Αυγούστου - αρχές Σεπτεμβρίου, όταν οι κυρίες Καρυστιανού και Γρατσία έχουν υποσχεθεί να εμφανίσουν στο πανελλήνιο το πρόγραμμα της Ελπίδας, παλιοί εκλεκτοί συνεργάτες τους, όπως ο κ. Αυγερινός και ο κ. Κοκοτσάκης, που αποχώρησαν, ετοιμάζουν μια έκπληξη.
Περιγράφεται ως αντικείμενο των συζητήσεων τους, μια πανελλαδική συνδιάσκεψη ώστε να ζωντανέψει ξανά το κίνημα των Τεμπών και τελικό σκοπούμενο, άλλο ένα κόμμα. 

Το γεγονός ότι τα «έσπασαν» με τις Μαρίες ενώ οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν αποδρομή της «Ελπίδας» και τρέχουν να στήσουν καινούργιο μαγαζί, δεν έχει μια πολιτικά λογική εξήγηση. 

Αν ωστόσο επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες η ερώτηση του Φθινοπώρου θα είναι μία: πόσα νέα κόμματα και κομματίδια, με κατεξοχήν άδηλους πόρους, άγνωστους χρηματοδότες, γαλαντόμους και ανοιχτοχέρηδες «φίλους» και «μέλη», θα φτάσουν μέχρι τις κάλπες την προσεχή Άνοιξη; 

Κάνοντας καμπάνιες, περιοδείες και promotion, κινητοποιώντας μηχανισμούς ανά την επικράτεια, διατηρώντας ακριβά γραφεία, συνεργάτες.

Τόσος εθελοντισμός ούτε για τον ευγενή σκοπό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δεν θα έχει παρατηρηθεί στη χώρα. Ας αφήσουμε δε ότι όλοι αυτοί που εμφανίζονται ότι βάζουν από την τσέπη τους για να στηρίξουν τόσα κόμματα και τόσες φιλοδοξίες, υποτίθεται πένονται εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής. Λεφτά μπορεί να μην έχουν για να βγάλουν το μήνα αλλά για να εξαλείψουν τον κίνδυνο του Μητσοτάκη βάζουν τα λεφτά τους στην...

Το Plan B του Αλέξη κι ένα RF

Διαβάζω ότι το Μαξίμου έχει ξεκινήσει «εκστρατεία αποδόμησης» του Αλέξη Τσίπρα. 

Σιγά τα ωά. 

Τι να αποδομήσει από δαύτονε; 

Αποδομημένος από μόνος του είναι. 

Έχει περιμαζέψει ένα 15-17% (από το 30-35% που τον ψήφιζε στους καλούς καιρούς του), αλλά διεισδυτικότητα σε μεγαλύτερα εκλογικά κοινά δεν δείχνει. 

Δημοσκοπικά, καλά του πήγε η νέα του είσοδος στην πολιτική σκηνή, τον έβαλε στη δεύτερη θέση με σχετική απόσταση ασφαλείας από τον Ανδρουλάκη, αλλά ως εκεί. 

Καμία προοπτική περαιτέρω ξεπετάγματος δεν δείχνει ο Αλέξης μας, γι αυτό εξάλλου στη συνέντευξη του ανέλυσε την «στρατηγική των δεύτερων εκλογών».
Ξέχασε αυτά που έλεγε μόλις προ τριών μηνών. «Ένα κόμμα που σε μια βδομάδα πιάνει σχεδόν 20%, σε έξι μήνες θα είναι πρώτο», τα θυμάστε; Τώρα παράτησε αυτά τα αστραπιαία όνειρα ότι ως ηγέτης του κεντροαριστερού πόλου θα χτυπήσει ευθύς εξ αρχής τον Μητσοτάκη και πέρασε αθόρυβα στο plan B. 

Προεξοφλεί την ήττα του στην πρώτη κάλπη, παριστάνει ότι την αγνοεί ως αδιάφορη και ξεδιπλώνει δήθεν σχέδιο για την δεύτερη που θα στηθεί λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας. Αυτή η επαναληπτική, θα είναι λέει «κάλπη ανατροπής». Κοντολογίς ανέβαλε την κατάληψη της εξουσίας για ενάμισι μήνα.

Το «σχέδιο» του δεν είναι τίποτα άλλο από σχέδιο διάλυσης του ΠΑΣΟΚ στην επαναληπτική κάλπη. 

Θεωρεί ότι όσοι ψηφίσουν Ανδρουλάκη στην πρώτη, θα απογοητευτούν τόσο πολύ με την τρίτη θέση, που την επόμενη φορά θα ψηφίσουν Αλέξη για να διώξει τον Μητσοτάκη. Το ίδιο πιστεύει ότι θα κάνουν οι ψηφοφόροι του Βελόπουλου, της Ζωής, του Σαμαρά, κάποιοι του ΚΚΕ και πάει λέγοντας. 

Όλοι αυτόν θα ψηφίσουν την δεύτερη φορά, όχι ως κεντροαριστερό ηγέτη αλλά ως αρχηγό του αντιμητσοτακικού μετώπου...

Τα περιστέρια του Βγενόπουλου, ο Τσίπρας και οι κουρασμένοι…

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος συνήθιζε να λέει την ιστορία με τα περιστέρια, θέλοντας να δείξει ότι οι επενδυτές διαθέτουν ασθενή μνήμη. 

Ένα περιστέρι, λοιπόν, κατεβαίνει να πιει νερό στο συντριβάνι και την ώρα εκείνη ερχότανε κάποιος και το κτυπούσε. Το περιστέρι έφευγε τρομαγμένο. Έπειτα από λίγα λεπτά ξεχνούσε τι είχε συμβεί και… επέστρεφε στο συντριβάνι. 

Θυμήθηκα τον συγχωρεμένο και την ιστορία του ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα. Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το εκλογικό σώμα μπορεί να ξανακατέβει στο… συντριβάνι!

Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι δεν ήξερε την προηγούμενη φορά πώς θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους του. Αλλά τώρα ξέρει. 

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας λέει ακριβώς ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι του. Θυμόμαστε, για παράδειγμα, την προηγούμενη φορά που μας έλεγε ότι ήθελε να μετατρέψει την Ελλάδα στην Βενεζουέλα της Ευρώπης. Σήμερα διαμαρτύρεται επειδή κάποιοι τον αποκαλούν Μαδούρο της Μεσογείου.
Προσωπικά θέλω να πιστέψω ότι ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ίδιος με τον Αλέξη Τσίπρα του 2015. Αν αυτό είναι τελικά αλήθεια, θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που ένας πολιτικός άλλαξε τόσο πολύ! Από την άλλη θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι μόνο και μόνο το γεγονός ότι μας βάζει στη διαδικασία να αναρωτηθούμε δείχνει έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο άνθρωπο. Δεν μπορεί αυτό να το πετύχει ο καθένας…

Επενδυτικά προϊόντα vs χρηματιστηριακά εργαλεία: Πώς να γυρνάς μια βίδα με ένα πριόνι

Βρέθηκα προ ημερών σε μια παρέα με αρκετούς νέους ανθρώπους με ενδιαφέρουσες επαγγελματικές καριέρες, κυρίως στον χώρο μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Παρά τη θερινή χαλαρότητα, η συζήτηση άγγιξε και το θέμα των αποταμιεύσεων, των επενδύσεων και της ανάγκης δημιουργίας παράλληλων εισοδημάτων. Ένα θέμα που απασχολεί ιδιαίτερα, όσους αντιλαμβάνονται την σκληρή γλώσσα των αριθμών, που αποδεικνύει ότι το συνταξιοδοτικό δεν σώζεται με τίποτα.
Εκείνο που με εξέπληξε αρνητικά είναι το γεγονός, ότι ανάμεσα σε αυτούς τους ορθολογιστές κατά τα άλλα, νέους ανθρώπους, η έννοια της επένδυσης, έχει λάβει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα κλασσικά.
Έτσι διαπίστωσα ότι οι νέοι αυτοί δεν εστιάζουν τόσο στο προϊόν στο οποίο επενδύουν, όσο στα χρηματιστηριακά εργαλεία που χρησιμοποιούν για τις επενδύσεις τους. Και δεν αναφερόμαστε στα κριτήρια της επιλογής των επενδυτικών τους προϊόντων. Ούτε αναφερόμαστε στον μακροπρόθεσμο ή βραχυπρόθεσμο ορίζοντα των κινήσεων τους. Αλλά καθαρά στα εργαλεία.
Διότι όπως φαίνεται η κλασσική αγορά των μετοχών, ομολόγων, αμοιβαίων κεφαλαίων ή ακόμα και των ETFs, δηλαδή των μεριδίων αμοιβαίων κεφαλαίων που διαπραγματεύονται σαν μετοχές, στα μάτια των νέων είναι ήδη ξεπερασμένη. Εκείνο που τους ενδιαφέρει περισσότερο είναι το χρηματιστηριακό εργαλείο για να κερδοσκοπήσει κανείς πάνω στην άνοδο ή την πτώση της τιμής ενός περιουσιακού στοιχείου. Και όχι το ίδιο το περιουσιακό στοιχείο, το επενδυτικό προϊόν και η αξία που το συνοδεύει...

Α. Τσίπρας: Νόμιζε πως το έκανε καλύτερο!

«Το 2015 ήξερα τι θέλω να κάνω και τι θέλω να γίνει, αλλά δεν ήξερα πώς ακριβώς μπορεί αυτό να γίνει». 

Δήλωσε στη γνωστή συνέντευξή του ο πρώην πρωθυπουργός. «Σήμερα, όχι μόνο ξέρω τι θέλω, αλλά και πώς να το κάνω.» 

Έτσι, πίστεψε πως μας καθησύχασε, προβάλλοντας την κτηθείσα εν τω μεταξύ γνώση.
Όμως το πρόβλημα του 2015, το οποίο λίγο έλειψε να καταστρέψει την Ελλάδα, βρισκόταν σε αυτό που δηλώνει σήμερα πως «ήξερα τι θέλω να κάνω». Ήθελε να σκίσει τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο. Και σήμερα αισθάνεται ικανοποιημένος για τον στόχο του και κάνει την αυτοκριτική του για τα μέσα που χρησιμοποίησε. Όμως το σκίσιμο των μνημονίων, η ρήξη με τους δανειστές, δηλαδή το μείζον, δεν επιδεχόταν πολλές τακτικές κινήσεις οι οποίες, σε τελική ανάλυση, αποτελούν το έλασσον. Όταν ο Α. Τσίπρας, μετά από τόσα χρόνια, δεν επανεκτιμά αυτό που ήθελε να κάνει, το στρατηγικό του στόχο, αυτό σημαίνει πως δεν κατάλαβε τίποτα από τα όσα συνέβησαν.

Αν όντως θα ήθελε να καθησυχάσει για τις σημερινές του προθέσεις ένα κοινό που τον βλέπει με δικαιολογημένη καχυποψία, θα έπρεπε να παραδεχθεί πως ο αντιμνημονιακός λόγος και η επιμονή σε αυτόν ολόκληρο το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν η βασική αιτία του 3ου, βαρύτερου και αχρείαστου μνημονίου. 

Αντί αυτής της παραδοχής, δίνοντας εξετάσεις στο αριστερό ακροατήριο...

Κάνε κι εσύ ένα κόμμα… προλαβαίνεις!

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που για να φτιάξεις κόμμα χρειαζόσουν κάτι περισσότερο από ένα πρόσωπο, μια ιστορία, μερικές χιλιάδες ακολούθους και την πεποίθηση ότι «ο κόσμος είναι μαζί σου». 

Χρειαζόσουν ιδέες. Οργάνωση. Πρόγραμμα. Στελέχη. Πολιτικές επεξεργασίες. Συμμαχίες. Κυρίως, όμως, χρειαζόσουν κόμμα. 

Σήμερα, φαίνεται πως η συνταγή έχει απλοποιηθεί εντυπωσιακά: Βρες ένα πρόσωπο με υψηλή αναγνωρισιμότητα, πρόσθεσε κοινωνική αγανάκτηση, λίγο αντισυστημισμό, αρκετή δυσπιστία απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα και… κάνε κι εσύ ένα κόμμα. Μπορείς! 

Το σουρεαλιστικό σκηνικό που εκτυλίσσεται γύρω από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι, επομένως, απλώς μία ακόμη ιστορία εσωκομματικών αναταράξεων. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι ένα ακόμη επεισόδιο σε ένα πολιτικό φαινόμενο που εξαπλώνεται: την προσωποκεντρική ίδρυση κομμάτων. 

Κόμματα που δεν προκύπτουν από μια μακρά ιδεολογική ή κοινωνική ζύμωση, αλλά από τη δυναμική ενός προσώπου. Κόμματα που μοιάζουν περισσότερο με πολιτικές πλατφόρμες γύρω από έναν κεντρικό πρωταγωνιστή παρά με οργανώσεις στις οποίες το πρόσωπο είναι μέρος μιας συλλογικής πολιτικής προσπάθειας. Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση. 

Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος έχει ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα δεν σημαίνει αυτομάτως ότι διαθέτει πολιτικό κόμμα. 

Το γεγονός ότι κάποιος εξέφρασε με αυθεντικότητα μια κοινωνική οργή δεν σημαίνει ότι έχει απαντήσεις για τη φορολογία, την οικονομία, την άμυνα, την εξωτερική πολιτική, την παιδεία, την υγεία, την αγορά εργασίας ή την Ευρώπη. 

Και κυρίως: το γεγονός ότι ένα πρόσωπο απέκτησε τεράστια δημόσια απήχηση δεν σημαίνει ότι γύρω του μπορεί αυτομάτως να οικοδομηθεί μια δημοκρατική πολιτική οργάνωση. 

Άλλο κοινωνικό κεφάλαιο. Άλλο πολιτικό κεφάλαιο. Και άλλο κομματικός οργανισμός. Η διαφορά είναι τεράστια. ...

Καθεστώς αμνησίας

Το επικοινωνιακό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάζει ακόμη και την πολιτική του αποτυχία ως προσόν για να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία συμπυκνώνεται στη φράση «το ’15 ήξερα τι ήθελα, αλλά δεν ήξερα πώς. Σήμερα ξέρω και τι γίνεται και τι δεν γίνεται» 

που διατύπωσε στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στο in.gr. 

Όμως, με την αυτοπεποίθηση κάποιου που θεωρεί ότι κατέκτησε την πολιτική του ωρίμανση, ο πρώην πρωθυπουργός άθελά του περιέγραψε τους λόγους για τους οποίους οι Έλληνες δεν θα του εμπιστευτούν ξανά τη διακυβέρνηση της χώρας. 

Ο πρώτος λόγος είναι πως με την παραδοχή ότι τότε δεν ήξερε πώς, αλλά σήμερα ξέρει, αξιώνει επιπλέον επιβράβευση επειδή το 2015 μια ολόκληρη χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά το προσωπικό του σεμινάριο επιμόρφωσης! 

Ο δεύτερος είναι η επανάληψη της υποκρισίας. 

Διότι προφανώς τότε γνώριζε -διότι πλειστάκις είχε ενημερωθεί και προειδοποιηθεί- ότι τα μνημόνια δεν σκίζονται, το χρέος δεν διαγράφεται και οι αγορές δεν θα χορεύουν όταν εμείς θα βαράμε τα νταούλια. Προτίμησε όμως να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους και ακόμα χειρότερα να λοιδορήσει ως «μνημονιακό», «γερμανοτσολιά», «προσκυνημένο» όποιον τολμούσε να επισημάνει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά. 

Ο τρίτος είναι πως σήμερα ζητά τα δίδακτρα της πολιτικής του εκμάθησης, που πλήρωσε η χώρα, να εγγραφούν ως πολύτιμη κυβερνητική εμπειρία στο βιογραφικό του, ώστε, έστω κι έτσι, να πλασαριστεί ως ο ικανός διαχειριστής που ζητά να συγκριθεί με τον νυν CEO του «συστήματος» για να τον αντικαταστήσει. 

Αλήθεια πιστεύει ότι σε αυτό το επίπεδο και με αυτά τα κριτήρια η σύγκριση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον ευνοεί; ...

Η προεδρία της ΕΕ, ο Μητσοτάκης και η αντιπολίτευση που σφυρίζει αδιάφορα

Υπάρχει κάποιος-κάποια από τα αντιπολιτευτικά κόμματα, τα οποία προσπαθούν να καλύψουν κάτω από το χαλί τα… υπαρξιακά τους θέματα, που να προεδρεύσει της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2027; 

Κάποιος-κάποια που θα προέδρευε ύστερα από εισβολή μεταναστών τύπου Θέουτα σε χώρα της ΝΑ Ευρώπης; 

Όλα όσα εξελίσσονται στο διεθνές πεδίο -κάποια από αυτά όχι πολύ μακριά μας, άλλα απειλητικά κοντά- έχουν χαρακτήρα κοσμογονίας, η οποία, ενώ συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, δεν γίνεται κατανοητή όπως και όσο θα έπρεπε. 

Δεν είναι μόνο οι γεωπολιτικές ανατροπές και η ματαίωση των βεβαιοτήτων, δεν είναι απλώς οι βραχυπρόθεσμες οικονομικές και όποιες άλλες επιπτώσεις, ούτε καν οι πληθωριστικές πιέσεις και η ενεργειακή ανασφάλεια. 

Αυτά που συμβαίνουν και όσα θα προκύψουν ως αλυσιδωτές αντιδράσεις στη διαδικασία διαμόρφωσης του «θαυμαστού νέου κόσμου» απαιτούν και προϋποθέτουν γενναίες αναθεωρήσεις, προσαρμογές πολιτικής σκέψης και στρατηγικής, αναπροσανατολισμούς εθνικών προτεραιοτήτων, πιθανώς και ανατροπές δογμάτων και παγιωμένων θέσεων...

Επιτέλους, παραγωγικό άλμα

Μέσα στον Αύγουστο, την ώρα που οι τελευταίοι εγκαταλείπουν τις πόλεις ενόψει Δεκαπενταύγουστου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκάλεσε την Κυβερνητική Επιτροπή Βιομηχανίας. 

Πιθανότατα αποτελούσε μέρος της προετοιμασίας του ενόψει ΔΕΘ, η οποία φέτος αποκτά χαρακτήρα τετραετίας μέτρων για όλους και κυρίως πολιτικού διακυβεύματος ενόψει μιας σκληρής προεκλογικής περιόδου. 

Τι οικονομία, ποιο παραγωγικό μοντέλο θα έχει η Ελλάδα το 2030, μπαίνοντας στον τρίτο αιώνα της ανεξάρτητης κρατικής της υπόστασης; 

Προφανώς, ο Αύγουστος μάς θυμίζει πόσο σημαντικός είναι ο τουρισμός. 

Οι ταξιδιωτικές εισπράξεις που έφτασαν το ιστορικό ρεκόρ των €23,63 δισ. και οι σχεδόν 38 εκατομμύρια επισκέπτες το επιβεβαιώνουν. 

Όμως, ένα παραγωγικό μοντέλο δεν θεωρείται ολοκληρωμένο, όταν ο βασικός πυλώνας του παραμένει ευάλωτος στις διεθνείς κρίσεις. 

Μια πραγματικά ανθεκτική οικονομία χρειάζεται παραγωγή και προϊόντα προς εξαγωγή, που δημιουργούν μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία. Και επειδή παραγωγή χωρίς φθηνή ενέργεια δεν υφίσταται, από το 2019 που η Ελλάδα είχε την ακριβότερη χονδρική τιμή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη και εισήγαγε περίπου το 18% των αναγκών της, το 2026 είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος καθαρός εξαγωγέας στην Ευρώπη. 

Από την ακριβότερη αγορά του 2019 βρίσκεται φέτος στην έβδομη φθηνότερη. 

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν τα θετικά αποτελέσματα μιας καλοσχεδιασμένης ενεργειακής πολιτικής μπορούν να αλλάξουν την παραγωγική βάση της χώρας...

Τα fake news περί του κατά κεφαλήν εισοδήματος και το ΠΑΣΟΚ

Δεν μπορεί. Κάποιος μας κοροϊδεύει. 

Το διαζύγιο του ΠΑΣΟΚ με τους πραγματικούς αριθμούς και την οικονομική πραγματικότητα, είναι γεγονός. 

Και δυστυχώς όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, το διαζύγιο παύει να είναι συναινετικό και μετατρέπεται σε μια λυσσαλέα διαμάχη άνευ προηγουμένου 

όχι μόνο με την απλή λογική, αλλά και με την απλή αριθμητική του Δημοτικού σχολείου.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πάρει τα μαθήματα του, από την τουλάχιστον άστοχη ταύτιση του με τους «ξυλόλιους». 

Δεν έχει πάρει τα μαθήματα του από τη λαϊκίστικη στάση του απέναντι στη δήθεν ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Με αποτέλεσμα το ηγετικό δίδυμο Ανδρουλάκη – Τσουκαλά, να οδηγεί το ΠΑΣΟΚ μακριά από τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. 

Στο άρθρο: «Τo τέλος του διδύμου Ανδρουλάκη - Τσουκαλά, στο ΠΑΣΟΚ», εδώ, εκτιμούσαμε ότι στο τελευταίο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ υπήρχε μια ευκαιρία το κόμμα να απομακρυνθεί από την εριστική γλώσσα, τη ρηχή επιχειρηματολογία, τα ξυλόλια, τα μπαζώματα, τα ιπτάμενα εξαφανισμένα βαγόνια, τη «δυσωδία», την «Ουγκάντα της Ευρώπης», τη «χειραγώγηση της ενημέρωσης», τον «ακροδεξιό τραμπουκισμό», τον «εκφασισμό», που συνοδεύεται από την κλασσική επωδό: «είστε επικίνδυνοι τυχοδιώκτες και πρέπει να φύγετε». 

Ωστόσο, διαψευστήκαμε. Και όπως φαίνεται το αρχηγικό δίδυμο Ανδρουλάκη – Τσουκαλά συνεχίζει ακάθεκτο το έργο της περαιτέρω συρρίκνωσης του κόμματος...

Βενζίνη και diesel πιέζουν τα νοικοκυριά – Στα ύψη το κόστος μετακίνησης για τους αδειούχους

Με το κόστος των καλοκαιρινών μετακινήσεων να παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, οι αδειούχοι του Αυγούστου καλούνται και φέτος να διαθέσουν σημαντικά μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού τους μόνο για το γέμισμα του ρεζερβουάρ. 

Παρά τη σχετική αποκλιμάκωση που καταγράφει το τελευταίο διάστημα η διεθνής αγορά πετρελαίου, οι τιμές στα ελληνικά πρατήρια εξακολουθούν να κινούνται πάνω από το όριο των 2 ευρώ ανά λίτρο, ενώ στους δημοφιλείς νησιωτικούς προορισμούς παραμένουν αισθητά υψηλότερες.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνεται πλέον και στα στοιχεία του πληθωρισμού, τα οποία καταγράφουν ότι η ενέργεια εξακολουθεί να αποτελεί βασική πηγή ανατιμήσεων. Σε ετήσια βάση, το πετρέλαιο κίνησης εμφανίζει αύξηση 22%, η βενζίνη 13,3%, το φυσικό αέριο 16,7%, το πετρέλαιο θέρμανσης 53,2% και τα στερεά καύσιμα 4,1%, ενώ ως συνέπεια αυτής της ανόδου το κόστος των αεροπορικών μεταφορών αυξήθηκε κατά 17,5%. 

Την ίδια στιγμή, μοναδική εξαίρεση στον ενεργειακό τομέα αποτελεί ο ηλεκτρισμός, όπου οι τιμές καταγράφουν ετήσια υποχώρηση 2,8%...

Πάνω από τα 2 ευρώ η μέση τιμή ...

Η Ισπανία, η Θέουτα και η FIFA: Ακροδεξιοί και ακροαριστεροί τυχοδιώκτες μπαίνουν μαζί στο γήπεδο!

Τα γεγονότα στον βορειοαφρικανικό ισπανικό θύλακα της Θέουτα δεν συνηγορούν απλά υπέρ των αυτοδύναμων κυβερνήσεων με ενιαία εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική, που δεν χρειάζεται να διαπραγματεύονται με ετερόκλητα πλήθη «συμμάχων». 

Αποδεικνύουν ότι ακροαριστερά και ακροδεξιά είναι τόσο τυχοδιώκτες που συνενώνουν δυνάμεις αρκεί να υπηρετήσουν τις ιδεοληψίες τους. Ακόμη και μέσω… ποδοσφαίρου!
Είναι γνωστό ότι στην Ισπανία το ακροδεξιό κόμμα VOX διακρίνεται για την ακραία αντιμεταναστευτική πολιτική του.
Είναι επίσης γνωστό ότι η Ενωμένη Αριστερά (Sumar) και οι Podemos τάσσονται υπέρ των μεταναστών και συχνά υποχρεώνουν τον Σοσιαλιστή πρωθυπουργό, Πέδρο Σαντσεθ να υποκύπτει σε πιέσεις όσον αφορά στη μεταναστευτική πολιτική.
Για να τελειώνουμε και με διάφορες «ελληνικές ερμηνείες», σημειώνω εδώ ότι αυτό δεν έχει σχέση με την τελευταία νομιμοποίηση, διότι αυτή αφορά Λατινοαμερικανούς που ζουν και εργάζονται στην Ισπανία και – το κυριότερο – μιλούν ισπανικά και είναι περιζήτητοι μεταξύ των εργοδοτών που ματαίως αναζητούν εργαζομένους, μεταξύ άλλων, για τον αγροτικό τομέα, στον οποίο στηρίζεται η ισπανική οικονομία...

Ψυχραιμία, μη χάσουμε τα μυαλά μας!

Παρατηρώ πως η συμφωνία αμυντικής συνδρομής που συνήφθη μεταξύ Τουρκίας–Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας προκάλεσε μια αναταραχή σε σχολιαστές του Διαδικτύου που μπορούν να αναλύουν τα διεθνή θέματα. 

Είναι πολύ νωρίς για να εκτιμήσουμε την κατάσταση, καθώς οι όροι αυτής της συνεργασίας δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμη. 

Σε αυτή τη φάση το κομβικό ερώτημα είναι αν αυτή η τριμερής συμφωνία έγινε με την έγκριση ή και την παρότρυνση των ΗΠΑ ή τουναντίον έγινε λόγω της αδυναμίας της υπερδύναμης να διαχειριστεί με επιτυχία τον πόλεμο με το Ιράν και όχι μόνο. Η εγκατάλειψη του Αφγανιστάν, επί προεδρίας Μπάιντεν, δεν έχει ξεχαστεί.

Αν τα τρία κράτη έκριναν πως η ανεπάρκεια των ΗΠΑ δημιουργεί ένα στρατηγικής σημασίας κενό στην περιοχή, αυτά τα κράτη με την πρόσφατη συμφωνία έσπευσαν να το καλύψουν. Εκ πρώτης όψεως και με βάση τα σημερινά δεδομένα η συγκεκριμένη εξέλιξη φαίνεται να αφορά την ευρύτερη περιοχή του Κόλπου. Αν όμως επεκταθεί, τότε θα δημιουργηθούν άλλης τάξεως ζητήματα. Και αναφέρομαι στο ενδεχόμενο να ενταχθεί στην τριμερή και η Συρία, κάτι το οποίο θα επιδιώξει η Τουρκία. Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης πως σε αυτήν την περίπτωση άμεσα εμπλέκεται το Ισραήλ και ο κακός χαμός θα είναι προ των πυλών...