Πώς βγαίνουν τα λεφτά κύριε Τσίπρα; Τετραγωνίζοντας το τρίγωνο;

Ήταν πολλοί οι πνευματικοί πατέρες του Αλέξη Τσίπρα (έκδοση 1.0). 

Από τα την είσοδο στην ΚΝΕ μέχρι και τον κυβερνώντα με την Ακροδεξιά Σύριζα, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Γρηγόρης Φαράκος, ο Αλέκος Αλαβάνος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Αλέκος Φλαμπουράρης, ο Στέλιος Παππάς, αλλά και οι οικονομικοί μέντορες Γιάννης Βαρουφάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος και Κώστας Λαπαβίτσας, ήταν αυτοί που ενέπνευσαν τον Αλέξη Τσίπρα.
Σήμερα ο rebranded Αλέξης Τσίπρας (έκδοση 2.0), έχει ένα νέο μέντορα. Τον κοινωνιολόγο Γιώργο Σιακαντάρη, ο οποίος εμπνεύστηκε τη σύγκλιση του «τριγώνου των ρευμάτων» της Αριστεράς. Δηλαδή όπως αναφέρει, της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας.

Όμως πριν από κάποια χρόνια ο ίδιος εμπνευστής της νέας ιδεολογικής ταυτότητας του rebranded Αλέξη Τσίπρα, εδώ στο liberal, μας έλεγε ότι «το να ζητά κανείς η Σοσιαλδημοκρατία των συμβιβασμών να είναι ριζοσπαστική, είναι σαν τον αλχημιστή που αναζητά από μη πολύτιμα μέταλλα να φτιάξει χρυσό. Και το να ζητά κανείς να είναι αριστερή, είναι σαν να προσπαθεί να πείσει ότι το τρίγωνο έχει τέσσερις γωνίες». 

Στο άρθρο του εδώ, μας εξηγούσε για ποιο λόγο «ο ριζοσπαστισμός είναι ασυμβίβαστος με την αρχή του συμβιβασμού που διέπει τη Σοσιαλδημοκρατία». 

Φαίνεται ότι μετά από 9 χρόνια τα πράγματα έχουν αλλάξει...

Δουλειά μας δεν είναι να αναζητούμε τον ανούσιο θόρυβο που προκαλούν οι ιδεοληπτικές προστριβές και οι εσωτερικές συγκρούσεις στον χώρο της Αριστεράς, ούτε τις διαμάχες για την κατάκτηση αρχηγικών θώκων που προκαλούν διαχρονικά αλυσίδες διασπάσεων, αποχωρήσεων και διαγραφών. Αλλά ούτε και τις απελπισμένες προσπάθειες επανασυγκόλλησης των θρυμματισμένων ομάδων, σε μια επιχείρηση επανόδου στην εξουσία. Δουλειά μας είναι να αναζητούμε και να αναλύουμε το τι προτείνουν για τη ζωή μας, όσοι διεκδικούν τις ψήφους μας. Ειδικά σήμερα που οι συντάκτες του Μανιφέστου του περίφημου Ινστιτούτου, νομίζουν ότι είμαστε Λωτοφάγοι. Και ότι έχουμε λησμονήσει το καταστροφικό «ρεσάλτο» της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Ακροδεξιάς στην κυβερνητική εξουσία το 2015.

Και μόνο η χρήση της λέξης «Μανιφέστο» προκαλεί χαμόγελα. Είναι άραγε συνέχεια του Κομμουνιστικού Μανιφέστου του 1848; Ή του Μανιφέστου του Σουρεαλισμού, του Αντρέ Μπρετόν του 1924; Η αμετροέπεια του περιβάλλοντος του πρώην πρωθυπουργού, εκδηλώνεται με το καλημέρα.

Όπως και να έχει, η αλήθεια είναι ότι οι κειμενογράφοι της Αριστεράς, δημιουργούν περίτεχνα κείμενα. Έτσι το Μανιφέστο Τσίπρα, είναι ένα απάνθισμα γενικόλογων ευχάριστων εξαγγελιών. Περιέχει εύηχες λέξεις, αόριστες έννοιες και ισχυρούς συμβολισμούς που προσπαθούν να διεγείρουν το θυμικό των πολιτών. Ωστόσο, απουσιάζει η ουσία.

Διότι είναι πολύ όμορφο να περιγράφεις μόνο το «πως θα μοιράζεις τα λεφτά», καθώς πίσω από όλο αυτό το πρόγραμμα που παρουσιάζεται και τις υποσχέσεις που δίνονται, απουσιάζει το βασικότερο και ουσιαστικότερο ερώτημα. Δηλαδή το «πώς βγαίνουν τα χρήματα;» Απουσιάζει παντελώς από το «Μανιφέστο του τετραγωνισμού του τριγώνου» η οικονομική διάσταση. Άλλωστε ανάμεσα στους συγγραφείς μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα, δεν υπάρχει ούτε ένας οικονομολόγος, ούτε ένας που να γνωρίζει από χρηματοοικονομικά, ούτε ένας που να γνωρίζει το τι είναι η πραγματική οικονομία και η επιχειρηματικότητα ή το πως παράγεται ο πλούτος σε μια χώρα.

Αντί το μανιφέστο να ασχολείται με την καρδιά της ελληνικής οικονομίας, μιλάει για νέες ιδεολογικές συνθέσεις και οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις. Για διεύρυνση των ορίων του εφικτού. Για επεξεργασία ρεαλιστικών και εφαρμόσιμων πολιτικών για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανασύνταξη της χώρας. Για διαδικασία σύνθεσης εμπειριών και σχεδιασμών για το μέλλον, μία πράξη πολλαπλασιασμού και όχι άθροισης. Για μια ανανεωμένη συνεκτική αφήγηση. Για διατύπωση ρεαλιστικών προτάσεων και ενός οράματος για το μέλλον, που δεν παραπέμπει σε ουτοπικούς κόσμους. Για τον κοινό βηματισμό σε καινοτόμα μονοπάτια που αφορούν τα μεγάλα ζητήματα της περιφερειοποίησης και παγκοσμιοποίησης, προκειμένου να καταθέσουν μια πραγματικά προοδευτική και εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Ας μην γελιόμαστε. Μπροστά μας έχουμε μια από τα ίδια. Η διαδικασία του «rebranding» δεν πέτυχε. Οι ίδιοι άνθρωποι, με την ίδια εμμονική, ιδεοληπτική και ανεπαρκή ανάγνωση του κόσμου, με την ίδια πλημμελή προετοιμασία, επιχειρούν με τα ίδια κούφια λόγια να παρασύρουν τους πολίτες. Άλλωστε όπως αναφέρει το μανιφέστο: «δεν είμαστε αλάθητοι, αλλά ταυτόχρονα είμαστε περήφανοι για το παρελθόν και για τους αγώνες μας». «Γνωρίζουμε καλά τις δυσκολίες εφαρμογής τέτοιων πολιτικών, αλλά οι δυσκολίες αποτελούν κίνητρο και όχι λόγο υποχώρησης».

Εάν ευοδωθεί το σχέδιο όλων όσοι υποστηρίζουν με συστηματικό και επίμονο τρόπο την επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία, τότε πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι μια νέα σειρά επικίνδυνων πειραμάτων μας περιμένει. Άλλωστε όπως έχει δείξει η ιστορία, ο αμετανόητος επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη με μεγαλύτερη σφοδρότητα, επιφέροντας ακόμα καταστροφικότερα αποτελέσματα από την πρώτη φορά. Ένα νέο άλμα στο κενό, βρίσκεται προ των πυλών.

Κωνσταντίνος Χαροκόπος