Το πρώτο είναι το κατά πόσο οι ψηφοφόροι θα δώσουν μια αυτοδυναμία στη Νέα Δημοκρατία για μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη ή θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε μια μακροχρόνια ακυβερνησία.
Το δεύτερο είναι το ποιος από τους δυο, δηλαδή από το Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα θα κατακτήσει την πολυθρόνα του δεύτερου κόμματος. Θυμίζοντας μας την ταινία του 1983 «Πολυθρόνα για δύο» (Trading Places), όπου δυο συνταξιούχοι χρηματιστές έπαιζαν παιχνίδια εξουσίας, με δυο υποψήφιους που διεκδικούσαν την κατάκτηση της ισχύος μιας εταιρικής πολυθρόνας.
Και το τρίτο ερώτημα είναι το ποιος θα λάβει την ευλογία του Βλαδίμηρου Πούτιν, ώστε να αναλάβει και επίσημα την αντιπροσωπεία των ρωσικών συμφερόντων στη χώρας μας. Προσοχή για να μην μπερδευόμαστε, αναφερόμαστε στην αντιπροσωπεία της σημερινής Ρωσίας. Καθώς στη χώρα μας λειτουργεί ακόμα η αντιπροσωπεία της Σοβιετικής Ένωσης, παρ’ όλο που το «μαγαζί έχει κατεβάσει τα ρολά» εδώ και σχεδόν 40 χρόνια...
Αυτά είναι τα τρία βασικά ερωτήματα των εκλογών, όπως μας τα περιέγραφε ελληνικής καταγωγής διαχειριστής κεφαλαίων με έδρα στις ΗΠΑ, όταν ρωτήθηκε κατά πόσο λαμβάνει υπ’ όψιν του, τις ελληνικές εκλογές όταν τοποθετεί τα κεφάλαια του σε ελληνικούς μετοχικούς τίτλους των τραπεζών και των ενεργειακών εταιρειών.
Αν νομίζουμε ότι οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές κοιτάζουν μόνο τους ισολογισμούς των εισηγμένων εταιρειών, τα εταιρικά κέρδη και τα διαγράμματα των αντίστοιχων μετοχών, είμαστε βαθιά νυχτωμένοι. Οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές, συνεργάζονται με think tanks, με εξειδικευμένους πολιτικούς και οικονομικούς επιστήμονες, των οποίων η δουλειά είναι να ζωγραφίζουν την μεγάλη εικόνα. Να περιγράφουν το μεγάλο πλαίσιο. Και να προβαίνουν σε μια ανάλυση του ρίσκου που αναλαμβάνουν οι επενδυτές τοποθετώντας τα χρήματα στην Ελλάδα. Διότι δεν είναι μόνο το εταιρικό ρίσκο που αναλαμβάνουν όταν αγοράζουν μετοχές εισηγμένων εταιριών. Διότι δεν είναι μόνο το επιχειρηματικό ρίσκο που αναλαμβάνουν όταν εξαγοράζουν μια επιχείρηση ή στήνουν αντίστοιχα μια δική τους επιχείρηση από την αρχή. Αναλαμβάνουν ταυτόχρονα τόσο το οικονομικό, όσο και το πολιτικό ρίσκο της χώρας. Αυτό που οι οίκοι αξιολόγησης στις εκθέσεις τους, ονομάζουν «country risk».
Μέσα από αυτό το πρίσμα η μάχη της πολυθρόνας, από το Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα τους απασχολεί.
Διότι αφενός ο Νίκος Ανδρουλάκης κατάφερε να ξεκολλήσει τη βελόνα, που δείχνει πλέον στο παλιό καλό ΠΑΣΟΚ που όλοι γνωρίζαμε με τον κρατισμό να επανέρχεται στη προμετωπίδα του κόμματος δίπλα στον πράσινο ήλιο.
Και αφετέρου ο Αλέξης Τσίπρας, αφού πέρασε μέσα από τις διαδικασίες του rebranding και μέσα από τις διαδικασίες επιλογής νέων assets στο ίδρυμα των σοφών, κατάφερε να κάνει μια πλήρη περιστροφή 360° πέριξ του εαυτού του και να επιστρέψει εκεί ακριβώς από όπου είχε ξεκινήσει. Δηλαδή από το αντιεπενδυτικό και αντιεπιχειρηματικό μένος, το οποίο τις τελευταίες ημέρες συγκεκριμενοποιείται σε μια μάχη χαρακωμάτων κατά του τραπεζικού κλάδου και της ΔΕΗ.
Δεν νομίζουμε να υπάρχει άλλη δυτική χώρα στον πλανήτη, όπου η ατζέντα των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης να επιτίθεται με τόση τοξικότητα κατά της ραχοκοκαλιάς της εθνικής οικονομίας που είναι οι τράπεζες και κατά ενός επιτυχημένου μοντέλου επιχειρηματικότητας της χώρας μας, όπως είναι η ΔΕΗ, λες και επιθυμούν να μποϋκοτάρουν την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της τελευταίας.
Και όμως η μάχη για την «πολυθρόνα για δύο», αποκτά μέσω αυτής της καιροσκοπικής πολιτικής τακτικής, ιδιαίτερα επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Οι δυο υποψήφιοι, υποθάλπουν ένα νέα κύμα «ανυπακοής» κατά των τραπεζών και της ΔΕΗ. Υποσχόμενοι νέες «δίκαιες» σεισάχθειες, νέες εύκολες δανειοδοτήσεις, νέες ρυθμίσεις, διαγραφές χρεών και χαμηλές τιμές ενέργειας. Καλλιεργώντας παράλληλα ένα γενικευμένο αντιεπενδυτικό κλίμα κατά των ξένων θεσμικών επενδυτών που «παίρνουν τα κέρδη και τα βγάζουν έξω».
Παρόμοιας υφής είναι και το ερώτημα για το ποιος πολιτικός σχηματισμός θα αναλάβει και επίσημα την αντιπροσωπεία των ρωσικών συμφερόντων στη χώρας μας.
Είναι φανερό ότι ο ρωσικός παράγοντας δεν αρκείται πλέον στον έλεγχο των εκφραστών των παραθρησκευτικών οργανώσεων. Οπότε αναζητά έναν πιο ισχυρό πολιτικό μηχανισμό. Κι έτσι την προσοχή του την έχουν τραβήξει οι αναθυμιάσεις του ξυλολίου, και τα οράματα των εξαφανισμένων βαγονιών.
Σκοπός των ρωσικών συμφερόντων είναι η πλήρης ανατροπή της θέσης της Ελλάδας στο παγκόσμιο οικονομικό και γεωπολιτικό σκηνικό. Επιθυμούν να δημιουργήσουν ρήγματα κατά της Ελλάδας εντός της Δυτικής συμμαχίας, να αποδυναμώσουν το διεθνές αποτύπωμα της χώρας και κυρίως να καταστρέψουν το ενεργειακό οικοδόμημα της Νοτιοανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, που βασίζεται στον Κάθετο Άξονα της Αλεξανδρούπολης. Ένα οικοδόμημα το οποίο αφενός αναβαθμίζει γεωπολιτικά και αμυντικά την Ελλάδα και αφετέρου τερματίζει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από το Κρεμλίνο.
Είναι λογικό να μην μπορεί το καθεστώς Πούτιν να χωνέψει ότι χώρες όπως η Ουκρανία, η Μολδαβία και η Ρουμανία που βρίσκονται μια ανάσα από τα ρωσικά σύνορα, θα τροφοδοτούνται πλέον με φυσικό αέριο που έρχεται από αμερικανικό LNG μέσω της Αλεξανδρούπολης. Και είναι γνωστό ότι ο ερχομός των αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών, όπως της Chevron και της ExxonMobil, στη χώρα μας, μοιάζει με το κτύπημα του Οδυσσέα στο μάτι του Πολύφημου του Κρεμλίνου.
Οπότε η μάχη για τη διεκδίκηση του χρίσματος του Πούτιν, από κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης, αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό. Και δεν είναι τυχαίο ότι στην προσπάθεια να πεισθούμε για την ανάγκη σύμπραξης με το «αδελφό ξανθό γένος», έχουν συνταχθεί πρόσωπα από όλο το φάσμα της ανενεργούς πολιτικής σκηνής, πρόσωπα από το επιχειρηματικό οικοσύστημα και από μεγάλα ενημερωτικά μέσα.
Επομένως ενώ το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών είναι η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, η μάχη για την «πολυθρόνα για δύο» και η μάχη για την «ευλογία του Πούτιν», πιθανότατα θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε μια μακροχρόνια ακυβερνησία.
Ακυβερνησία, βασισμένη σε απατηλές υποσχέσεις, που θα προκαλέσει ισχυρές αναταράξεις στο επενδυτικό και οικονομικό περιβάλλον της χώρας, με βαθιές κοινωνικές επιπτώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου