Κωλοτούμπες

Δεν πέρασαν ούτε δυο μήνες από την απόφαση που πήραν στο ΠΑΣΟΚ για μη συνεργασία με τη ΝΔ, και καταγράφηκε μάλιστα αυτό ως επίσημη συνεδριακή θέση.
Αλλά απ’ ότι φαίνεται ήταν μια απόφαση που γράφτηκε στο χιόνι.
Πρώτος ο Γερουλάνος την έκανε γυριστή, δηλώνοντας ότι «το ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστεί με όσους αποδέχονται το πρόγραμμά του…».
Παρότι η δήλωση εκπέμπει αλαζονεία και μικρομεγαλισμό που αμφότερα καθόλου δεν δικαιολογούνται από τις τρέχουσες δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος, διατυπώθηκε κατά τρόπο που να αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, συμπεριλαμβανομένης και της συνεργασίας με τη ΝΔ.
Ακολούθησε η πολύ πιο πραγματίστρια Άννα Διαμαντοπούλου που δήλωσε προχθές ότι «αντίπαλός μας μέχρι τις εκλογές είναι η ΝΔ…», και επαναλαμβάνοντας με νόημα μία ρήση του Μιττεράν, ότι «οι υποσχέσεις πριν τις εκλογές και οι αποφάσεις μετά τις εκλογές απέχουν πολύ, επειδή ακριβώς ανάμεσά τους μεσολαβούν οι εκλογές…»
Πιο σαφής δεν μπορούσε να γίνει.
Τα ίδια άλλωστε είπε πάνω-κάτω και ο Νίκος Χριστοδουλάκης, λέγοντας ότι το ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές θα σταθμίσει τις ανάγκες της χώρας και θα πάρει αποφάσεις.

Στο ΠΑΣΟΚ βλέπουν τώρα προφανώς το μπάχαλο στην Αριστερά, αντιλαμβάνονται ότι το να συνεργαστούν με έναν τύπο σαν τον Τσίπρα ή με τα υπολείμματα των Σύριζα και ΝΕΑΡ, θα ήταν αυτοκτονικό και κάνουν... δεύτερες σκέψεις, πράγμα εκ πρώτης όψεως θετικό δεδομένου ότι επί της ουσίας οι διαφορές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στα μεγάλα τουλάχιστον θέματα είναι ελάχιστες και ο καυγάς γίνεται περισσότερο για τις εντυπώσεις. 

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Φρόντισαν να διαπλάσουν τον κόσμο τους κατά τρόπο που να θεωρεί μία ενδεχόμενη συνεργασία με τον Μητσοτάκη, περίπου προδοτική, συνετέλεσαν κι αυτοί στην τοξικότητα ιδίως στο θέμα των Τεμπών και καλλιέργησαν μία οξύτητα που δεν ταιριάζει σ’ ένα σοβαρό θεσμικό κόμμα με κυβερνητικό παρελθόν. Ένα δε παρελθόν που κατά παράδοξο τρόπο δεν υπερασπίζονται πάντα, εξαιρώντας την περίοδο 2012-15 που τη θεωρούν «τραυματική», αντί να αισθάνονται υπερήφανοι που έβαλαν πλάτη. 

Ξεκινάει έτσι πάλι μία εσωστρέφεια με μπροστάρη τον Δούκα, που «υπενθυμίζει» σε όλους τη συνεδριακή απόφαση, θεωρώντας την επ’ άπειρον δεσμευτική. Και δεν είναι ο μόνος.

Μία εσωστρέφεια που αναμένεται να ενταθεί με την είσοδο στην αρένα του κόμματος Τσίπρα, πόσο μάλλον αν τους υπερκεράσει στις δημοσκοπήσεις όπως είναι αρκετά πιθανό. Και αν συμβεί αυτό δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι στο ΠΑΣΟΚ θα πάνε αλώβητοι μέχρι τις εκλογές.

Ένα πάντως είναι σίγουρο, ότι ενώ ο Μητσοτάκης κλείνοντας μία 8ετία στην εξουσία δεν θα’χει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν, ο Ανδρουλάκης απεναντίας παίζει το κεφάλι του. Κι αν τεθεί πάλι θέμα ηγεσίας και καταφέρει πάλι να επικρατήσει, μία διάσπαση θα είναι ολοένα και περισσότερο πιθανή. 

Μετά τη διπλή συντριβή του Σύριζα το ‘23, είχαν στο ΠΑΣΟΚ άπλετο χρόνο να ξεδιπλώσουν ένα σχέδιο για να κυριαρχήσουν στο χώρο της κεντροαριστεράς και να στελεχώσουν το κόμμα τους με σοβαρούς ανθρώπους κάνοντας ταυτόχρονα κι ένα άνοιγμα προς το Κέντρο.

Σπατάλησαν όμως τρία χρόνια αδρανώντας και πιστεύοντας στη θεωρία του ώριμου φρούτου. Κι όλα αυτά με πολιτικό προσωπικό εντελώς κατώτερο των περιστάσεων πλην κάποιων ελαχίστων εξαιρέσεων.

Ένα πολιτικό προσωπικό που το «εμπλούτισαν» μάλιστα και με επαγγελματίες γυρολόγους και λοιπά φρούτα της εποχής που τα ονόμασαν «διεύρυνση».

Για να ζηλέψουν τώρα τη δόξα του Τσίπρα και να προετοιμάσουν το έδαφος για μια μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα. 

Αλλά ας τα βρουν πρώτα με τον Δούκα και βλέπουμε.

Κυριάκος Μπερμπερίδης