Στην προκειμένη περίπτωση επειδή οι συγγραφείς έχουν ώσμωση με τη δημοσκοπική πραγματικότητα και τις αλλεπάλληλες πολιτικές, ιδεολογικές, κυβερνητικές, όσο και εκλογικές ήττες που υπέστη ο Αλέξης, διευρύνουν το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο θα απευθυνθεί ο αρχηγός του νέου κόμματος.
Απευθύνονται στον κόσμο της «Σοσιαλδημοκρατίας», της «Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς» και της «Πολιτικής Οικολογίας». Ωραίο θεωρητικό σχήμα στολισμένο με καλολογικά στοιχεία, αλλά στην ελληνική πραγματικότητα έχει τη δική του σήμανση...
Σημαίνει πως απευθύνεται σε αυτούς που ως λάβροι οπαδοί του Αλέξη (ανυπότακτοι Βελουχιώτηδες ένα πράμα), αποκαλούσαν γερμανοτσολιάδες, νενέκους, ραγιάδες, κυρ Παντελήδες, Μερκελιστές και προδότες. Αυτά ακόμη και μετά την κωλοτούμπα. (και η αναφορά μας δεν προδίδει κάποια εμμονή. Η ίδια η Αριστερά προτρέπει τον λαό να μην ξεχνά την ιστορία. Και αυτά είναι ιστορία…).
Μετά τη «βόλτα» του Αλέξη στον «δημοκρατικό καπιταλισμό» το μανιφέστο τον επαναφέρει στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις του». Αναφέρει πως η διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς όχι μόνο δεν είναι ξεπερασμένη «όπως διατείνονται κάποιοι στρώνοντας ουσιαστικά τον δρόμο στην άκρα Δεξιά», αλλά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ (αρκετά απλοϊκή, και όζει μονολιθικού δογματισμού η «ερμηνεία» ότι ο ισχυρισμός κάποιων περί «ξεπερασμένης διάκρισης μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς», συμβάλει στην άνοδο της ακροδεξιάς!).
Το κείμενο δεν κομίζει «γλαύκαν» καθότι είναι κοινή διαπίστωση όλων, ότι οι βεβαιότητες των μεταπολεμικών χρόνων καταρρέουν, ότι η κλιματική κρίση επεκτείνεται σε όλες τις γωνιές της γης,και οι δυσοίωνες γεωπολιτικές εξελίξεις συντείνουν στην κατάρρευση του Διεθνούς Δικαίου.
Έχει ενδιαφέρον όμως ότι το μανιφέστο περιγράφοντας τις πηγές του κακού από οποίο πηγάζει η διεθνής αστάθεια, αναφέρει την «εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία», τη «γενοκτονία στη Γάζα», την «στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν», και τους «βομβαρδισμούς στον Λίβανο».
Βρίσκεται πέραν της οπτικής των συγγραφέων η μανιακή πρόθεση του Ιράν να εξαφανίσει το Ισραήλ, η απάνθρωπη επίθεση της εντεταλμένης του Χαμάς, η επίθεση των εντεταλμένων του Χούθι στη διεθνή ναυτιλία, όπως και ότι οι βομβαρδισμοί στον Λίβανο ήταν απάντηση στους βομβαρδισμούς της εντεταλμένης του Ιράν Χεσμπολάχ.
Ομνύουν βεβαίως στην ανασυγκρότηση μιας προοδευτικής ευρωπαϊκής στρατηγικής ως βασική προϋπόθεση για μια δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη και μια εναλλακτική προϋπόθεση διακυβέρνησης που θα καταθέσουν τα τρία προαναφερθέντα ρεύματα της Αριστεράς.
Ωστόσο δεν διευκρινίζουν πως η ενωμένη αριστερή Ευρώπη θα εξασφαλίσει την στρατηγική της αυτονομία, αφού καταγγέλλουν τις «εκθετικά αυξανόμενες δαπάνες για πολεμικό υλικό, το πρόγραμμα Re-arm Europe που απορροφά τεράστια κονδύλια τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε κοινωνικά προγράμματα (να’ το πάλι το αιώνιο της διαζευκτικό της Αριστεράς«βούτυρο ή κανόνια»). Οντας καλοπροαίρετοι ειρηνικοί άνθρωποι, τους διαφεύγει ότι η στρατιωτική αυτονομία αποτελεί προϋπόθεση της στρατηγικής τοιαύτης.
Σαφώς ένα μανιφέστο, εκ τη φύσεώς του, είναι η περιγραφή γενικών αρχών ενός φαντασιακού, ονειρικού κόσμου, που δεν κατατρύχεται από την πρακτική πεζότητα της καθημερινότητας. Έτσι δεν έχει νόημα η αποτίμηση γενικόλογων θετικών προτάσεων αρεστών σε όλους μας, όπως «αξιοπρεπείς μισθοί και προστασία της εργασίας στη νέα οικονομία (ψηφιακή), ή «βιώσιμες πόλεις για καλύτερη ποιότητα ζωής» (άλλωστε το είπε και ο Δούκας για την Αθήνα…).
Ίσως δεν αξίζουν αναφοράς και οι υποσχέσεις στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιβαρυμένο παρελθόν, όσο και παρόν. Όπως ας πούμε στην πρόταση για επενδύσεις «σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών (μα ως τώρα όντως συμμετείχαν οι τοπικές κοινωνίες με πρωτοστάτες τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ. Όπου ανακοινωνόταν επένδυση ανανεώσιμων πηγών, οι οπαδοί του μαζεύονταν φωνάζοντας «ελεύθερα βουνά χωρίς αιολικά»…).
Μια από τις λίγες συγκεκριμένες προτάσεις, είναι η καθιέρωση 35ωρου χωρίς μείωση μισθών (αν και τον πρόλαβε ο Ανδρουλάκης με το 32ωρο, ελπίζουμε στο κυβερνητικό του πρόγραμμα να υπάρξει τεχνικοοικονομική ανάλυση κόστους και απόδοσης του μέτρου).
Για να μην αναφερθούμε και στην υποσχόμενη «αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης» (θα χαμογελάνε διαβάζοντάς το ο Παπαγγελόπουλος που καταδικάστηκε για παράβαση καθήκοντος, όπως και ο Νίκος Παππάς με το ίδιο αδίκημα, ο Τζανακόπουλος με τη βόλτα στον Αρειο Πάγο για «ενημέρωση» σχετικά με τη Novartis, η Βασιλική Θάνου, κ.α.).
Επιδοκιμάζουμε πάντως την πρόταση (από τις ελάχιστες συγκεκριμένες) για έκδοση «ειδικής κάρτας για όλες και όλους μέχρι 30 ετών, ώστε να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε θεατρικές παραστάσεις, κινηματογράφους και εκθέσεις».
Ίσως είναι άδικο να κατακρεουργείται ένα κείμενο 8.000 λέξεων σε σχολιαστική δημοσιογραφική σμίκρυνση 900 λέξεων.
Ούτως ή άλλως το κείμενο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο και προσβάσιμο σε όλους. Ο αναγνώστης μπορεί να διαμορφώσει τη δική του γνώμη, και να απορρίψει την άποψη του γράφοντος πως πρόκειται για μια ιδεαλιστική -και όχι ιδεολογική – πληθωρική καλολογία, που αποσκοπεί στο να εξυπηρετήσει τον Αλέξη να διεμβολίσει τον Πασοκικό κόσμο.
Γιατί την «ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά», (δηλ. τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝεΑρ) τους έχει κατά πλειοψηφία. Η «Πολιτική Οικολογία» (δηλ ο «Κόσμος του Πέτρου Κόκκαλη) είναι είδος εν ανεπαρκεία με μηδαμινό εκλογικό αποτύπωμα. Του μένει η «η Σοσιαλδημοκρατία» που στη χώρα μας συγκεντρώνει την κεντροαριστερά (δηλ. το ΠΑΣΟΚ).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου