Την ίδια στιγμή που συμπληρώνονται δεκαέξι χρόνια από την επίσημη πτώχευση της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης, έχουν ρίξει στην αρένα της προσπάθειας για την κυριαρχία στον χώρο της Αριστεράς, όλες τις φαντασιώσεις των νεανικών τους αγωνιστικών χρόνων, μαζί με τις πιο απατηλές και λαϊκίστικες υποσχέσεις.
Μετά τις υποσχέσεις τους για φορολόγηση των τραπεζών και αμφισβήτηση των εταιρικών εξελίξεων της ΔΕΗ, στην ατζέντα μπήκε η εβδομάδα των τεσσάρων εργάσιμων ημερών και μάλιστα με πλήρεις αποδοχές.
Μετά τις υποσχέσεις τους για φορολόγηση των τραπεζών και αμφισβήτηση των εταιρικών εξελίξεων της ΔΕΗ, στην ατζέντα μπήκε η εβδομάδα των τεσσάρων εργάσιμων ημερών και μάλιστα με πλήρεις αποδοχές.
Σύμφωνα με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, η μείωση των ωρών μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός αύξησης της παραγωγικότητας, εφόσον συνδυαστεί με καλύτερη οργάνωση, ενίσχυση δεξιοτήτων και αξιοποίηση της τεχνολογίας. Κι έτσι, με έναν μαγικό τρόπο, θα αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας από το 56% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, στο 75% μέχρι το 2030.
Τέλεια! Θα εργαζόμαστε τέσσερις μέρες και τις υπόλοιπες τρεις μέρες της εβδομάδας θα τρέχουμε ανέμελα στα λιβάδια της ευτυχίας, αφού οι αμοιβές μας θα έχουν μείνει αμετάβλητες. Είναι, όμως, τόσο εύκολα τα πράγματα; Ασφαλώς και όχι.
Λες και η παραγωγικότητα εξαρτάται από τις ώρες απασχόλησης και όχι από το ψηφιακό και τεχνολογικό περιβάλλον των εργασιακών χωρών, τις επενδύσεις και τις σχετικές υποδομές, που αυξάνουν και βελτιστοποιούν το τελικό «αποτέλεσμα»...
Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ότι η βιομηχανική παραγωγή ενός προϊόντος το οποίο απαιτεί 40 ανθρωποώρες, με βάση τα υπάρχοντα μηχανήματα και τις τεχνολογικές εφαρμογές.
Δηλαδή, αντιστοιχεί σε μια πλήρη εβδομάδα εργασίας ενός εργαζόμενου. Εάν ο εργαζόμενος εργάζεται 32 ώρες, τότε η παραγωγή θα μένει πίσω κατά 8 ώρες την εβδομάδα, οπότε σε βάθος ενός μηνός απαιτούνται άλλες 32 ώρες. Με δυο λόγια χρειάζεται ένας ακόμα εργαζόμενος. Οπότε η επιχείρηση θα πρέπει να προσλάβει ένα νέο εργαζόμενο μόνο για τη συγκεκριμένη γραμμή παραγωγής. Αν δεν προβεί στην πρόσληψη τότε θα μείνει πίσω στην παραγωγή και στις παραδόσεις, με αποτέλεσμα να χάσει μερίδιο στις αγορές.
Επομένως, η επιχείρηση είτε θα πρέπει να αυξήσει τα έξοδα της για να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα που θα οδηγεί στα ίδια έσοδα, είτε να κρατήσει σταθερά τα έξοδα της και να δει την παραγωγή της και τις πωλήσεις της να συρρικνώνονται. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, δηλαδή. Διότι μόνο εκεί οδηγεί η μείωση της κερδοφορίας.
Θέλετε ένα άλλο παράδειγμα; Ένα ξενοδοχείο που δουλεύει 24/7 και πρέπει να έχει έναν συγκεκριμένο αριθμό εργαζομένων που να αντιστοιχεί στον αριθμό των φιλοξενούμενων του και των δωματίων του. Προφανώς, η ανατροπή της πενθήμερης εργασίας ανατρέπει πλήρως το 24/7, δηλαδή την 24ωρη λειτουργία με βάρδιες για 7 ημέρες την εβδομάδα. Πώς καλύπτεται το κενό; Με νέες προσλήψεις και με επιπλέον κόστος, δίχως, ωστόσο, να αυξάνονται τα έσοδα του ξενοδοχείου.
Οι θεωρητικές «φιοριτούρες», όπως λέμε στα Επτάνησα, περί ενίσχυσης των δεξιοτήτων, αξιοποίησης της τεχνολογίας και αύξησης της απόδοσης ανά ώρα, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Αυτές οι σεισμικές αλλαγές που πραγματικά απαιτούνται για την ανέφελη και διαρκή ανάπτυξη της χώρας, δεν επιτυγχάνονται με απλές ανατροπές στον αριθμητή ή στον παρονομαστή ενός κλάσματος, όπως νομίζει ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Απαιτούνται, πράγματι, επενδύσεις στον χώρο της τεχνολογίας, καλύτερη διασύνδεση εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας, ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς και συνεχής επανεκπαίδευση και ανάπτυξη των δεξιοτήτων του υπάρχοντος εργατικού και υπαλληλικού δυναμικού.
Ωστόσο, η εργασία των 32 ωρών την εβδομάδα με πλήρεις αποδοχές, δεν μπορεί από μόνη της να ενεργοποιήσει τους καταλύτες που θα οδηγήσουν σε αύξηση της παραγωγικότητας. Ίσα - ίσα που θα αφαιρέσει ρευστότητα από τα ταμεία των επιχειρήσεων, λόγω του αυξημένου κόστους παραγωγής και λειτουργίας και θα επιβαρύνει τους δείκτες που προσδιορίζουν την εικόνα των επιχειρήσεων στο μικροσκόπιο των τραπεζών και των επενδυτών. Επομένως, θα υπάρξει συρρίκνωση των διαθέσιμων κεφαλαίων και επιφυλακτικότητα των τραπεζικών και επενδυτικών χρηματοδοτήσεων.
Δηλαδή μετά από δεκαέξι χρόνια, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κατανοήσει τις αιτίες που μας οδήγησαν στην πτώχευση;
Δεν έχει προβεί στην αυτοκριτική του;
Δεν έχει διδαχθεί από τα λάθη του;
Και έρχεται σήμερα να υπόσχεται εκ νέου τη δόμηση μιας πλαστής ευημερίας και μιας οικονομίας που βασίζεται σε χρήματα που δεν υπάρχουν και τα οποία θα μοιραστούν με δήθεν πιο «δίκαιο» τρόπο. Είναι οι ίδιες καταστροφικές οικονομικές συνταγές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες επανεμφανίζονται. Και αυτή τη φορά είναι ακόμα πιο επικίνδυνες.
Διότι υπονομεύουν το θετικό επενδυτικό κλίμα της χώρας, το οποίο ήδη το έχουν διαταράξει με τις προτάσεις για επιπλέον φορολόγηση των κερδών των τραπεζών, για αμφισβήτηση των φορολογικών συντελεστών των μερισμάτων και τη μεταφορά των μερισμάτων στους τελικούς δικαιούχους στο εξωτερικό.
Είναι σίγουρο ότι μέχρι τις εκλογές η σύγκρουση Τσίπρα - Ανδρουλάκη, θα βγάλει πολλά τέτοια παραισθησιογόνα μανιτάρια στα προγράμματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Και λέμε παραισθησιογόνα, διότι προσπαθούν να διεκδικήσουν με απατηλούς και εξωπραγματικούς τρόπους την ψήφο των πολιτών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου