Κι όμως, στις 11 χθες το πρωί κάθισα μπροστά στην τηλεόραση και παρακολούθησα την παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Αλλόκοτο πράγμα για μένα.
Πολύ νεότερος χλεύαζα αυτό το θέαμα και στην συνέχεια μου ήταν αδιάφορο. Χθες το παρακολούθησα με ένα μείγμα συναισθημάτων που δυσκολεύομαι να διερμηνεύσω. Όχι, δεν έχασα τον πολιτικό ορθολογισμό μου, ούτε έγινα ξάφνου εθνικιστής ή μιλιταριστής.
Μπορεί τα χρόνια που περνούν και ο κόσμος που αντί να προχωρά προς τα εμπρός τρέχει ολοταχώς προς τα πίσω, να οδηγούν κάποιους...






























