Η ΕΛΣΤΑΤ* πάντα κατέγραφε και δημοσιοποιούσε τα στοιχεία για τους θανάτους σε χώρους εργασίας.
Το 2015 πχ επί πρωθυπουργίας Τσίπρα, τα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα είχαν παρουσιάσει αύξηση 5,1% σε σχέση με το 2014. Το 2016 παρουσίασαν αύξηση 4,4 σε σχέση με το 2015 και η ΓΣΕΕ τότε εξέφραζε «έντονη ανησυχία», αποδίδοντας την κατάσταση «στην εντατικοποίηση της εργασίας και την αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών».
Μέσα στην κρίση, με την ανεργία στα ύψη και μια αριστερή κυβέρνηση υποτίθεται «κέρβερο» στην προάσπιση ασφάλειας των εργαζομένων, υπήρχαν δεκάδες θάνατοι σε χώρους εργασίας.
Εργάτες, τεχνίτες, υπάλληλοι υπήρξαν τραγικά θύματα ελλιπών ή κακών μέτρων προστασίας, προσωπικής αμέλειας, εργοδοτικής αδιαφορίας, κακιάς στιγμής... Παράλληλες έρευνες ειδικών, από ειδικούς κλάδους και προφανώς με ειδικό ενδιαφέρον, δεν διεξήχθησαν.
Στις αρχές Ιανουαρίου ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων (ΟΣΕΤΕ) Ανδρέας Στοϊμενίδης, εκδίδει ένα Δ.Τ που αναφέρει ότι μέσα στο 2025, φτάσαμε τους 200 νεκρούς σε εργατικά δυστυχήματα.
Καταγγέλλει μια τυπική και ουσιαστική «ανθρωπιστική κρίση» που προκαλείται από τις «αντεργατικές πολιτικές» της κυβέρνησης και την ανυπαρξία, όπως σημειώνει, τριμερούς κοινωνικού διαλόγου. Σημειώνεται πως ο κ.Στοϊμενίδης όταν δημοσιοποιεί τα «στοιχεία» εστιάζει υπέρμετρα σε μια αλλαγή που επήλθε το 2025 σε ό,τι αφορά στον κατασκευαστικό κλάδο με μεταφορά ευθύνης στην πλευρά και άλλων συντελεστών ΥΕΑ ενός έργου.
Οι ισχυρισμοί του κυρίου Στοϊμενίδη για τους 200 νεκρούς, μετά την τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα», γίνονται το νέο «ξυλόλιο» και τα «χαμένα βαγόνια» στο στόμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του Μανώλη Χριστουδουλάκη. Μάταιες οι διευκρινίσεις των αρμοδίων οργάνων της Πολιτείας ότι τα εργατικά δυστυχήματα στην Ελλάδα μετρώνται με τη μέθοδο που μετρώνται και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ενώ οι οικογένειες κηδεύουν τους ανθρώπους τους, ο Κυριάκος Βελόπουλος ζητεί στη Βουλή να αποδείξει το κοινοβούλιο ότι «αγαπάει τους Έλληνες» κηρύσσοντας «τριήμερο πένθος τώρα για τους οπαδούς και τις αδικοχαμένες μανούλες». Ο Σωκράτης Φάμελλος από το χώρο του δυστυχήματος επιστρέφει στο χρόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ βυσσοδομούσε για το δυστύχημα στα Τέμπη και «αγανακτισμένος» κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι θέλει «μπαζώσει την αλήθεια ακόμη μια φορά».
Συνεχίζοντας την τακτική της μαύρης αντιπολίτευσης τα κόμματα σκάβουν βαθύτερα το λάκκο τους. Διότι έρχονται κόντρα στις ανάγκες και στις προσδοκίες της πλειονότητας που δηλώνει ότι αναζητεί σιγουριά, οικονομική σταθερότητα, ευημερία, όπως έδειξε η τελευταία έρευνα της MRB.
Και κυρίως γιατί το νέο ελκυστικό μαύρο, είναι το κόμμα της Καρυστιανού.
Πλην της ΝΔ που προηγείται καθαρά, όλα τα κόμματα κινούνται σε μονοψήφια ποσοστά με εξαίρεση την Πλεύση που βρίσκεται οριακά πάνω από το 10% και επανήλθε στη δεύτερη θέση.
Το ΠΑΣΟΚ έπεσε στην ίδια κατηγορία με την Ελληνική Λύση και ο Ανδρουλάκης κρίνεται λιγότερο κατάλληλος για πρωθυπουργός από Ζωή και Βελόπουλο.
Το 2015 πχ επί πρωθυπουργίας Τσίπρα, τα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα είχαν παρουσιάσει αύξηση 5,1% σε σχέση με το 2014. Το 2016 παρουσίασαν αύξηση 4,4 σε σχέση με το 2015 και η ΓΣΕΕ τότε εξέφραζε «έντονη ανησυχία», αποδίδοντας την κατάσταση «στην εντατικοποίηση της εργασίας και την αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών».
Μέσα στην κρίση, με την ανεργία στα ύψη και μια αριστερή κυβέρνηση υποτίθεται «κέρβερο» στην προάσπιση ασφάλειας των εργαζομένων, υπήρχαν δεκάδες θάνατοι σε χώρους εργασίας.
Εργάτες, τεχνίτες, υπάλληλοι υπήρξαν τραγικά θύματα ελλιπών ή κακών μέτρων προστασίας, προσωπικής αμέλειας, εργοδοτικής αδιαφορίας, κακιάς στιγμής... Παράλληλες έρευνες ειδικών, από ειδικούς κλάδους και προφανώς με ειδικό ενδιαφέρον, δεν διεξήχθησαν.
Στις αρχές Ιανουαρίου ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων (ΟΣΕΤΕ) Ανδρέας Στοϊμενίδης, εκδίδει ένα Δ.Τ που αναφέρει ότι μέσα στο 2025, φτάσαμε τους 200 νεκρούς σε εργατικά δυστυχήματα.
Καταγγέλλει μια τυπική και ουσιαστική «ανθρωπιστική κρίση» που προκαλείται από τις «αντεργατικές πολιτικές» της κυβέρνησης και την ανυπαρξία, όπως σημειώνει, τριμερούς κοινωνικού διαλόγου. Σημειώνεται πως ο κ.Στοϊμενίδης όταν δημοσιοποιεί τα «στοιχεία» εστιάζει υπέρμετρα σε μια αλλαγή που επήλθε το 2025 σε ό,τι αφορά στον κατασκευαστικό κλάδο με μεταφορά ευθύνης στην πλευρά και άλλων συντελεστών ΥΕΑ ενός έργου.
Οι ισχυρισμοί του κυρίου Στοϊμενίδη για τους 200 νεκρούς, μετά την τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα», γίνονται το νέο «ξυλόλιο» και τα «χαμένα βαγόνια» στο στόμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του Μανώλη Χριστουδουλάκη. Μάταιες οι διευκρινίσεις των αρμοδίων οργάνων της Πολιτείας ότι τα εργατικά δυστυχήματα στην Ελλάδα μετρώνται με τη μέθοδο που μετρώνται και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ενώ οι οικογένειες κηδεύουν τους ανθρώπους τους, ο Κυριάκος Βελόπουλος ζητεί στη Βουλή να αποδείξει το κοινοβούλιο ότι «αγαπάει τους Έλληνες» κηρύσσοντας «τριήμερο πένθος τώρα για τους οπαδούς και τις αδικοχαμένες μανούλες». Ο Σωκράτης Φάμελλος από το χώρο του δυστυχήματος επιστρέφει στο χρόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ βυσσοδομούσε για το δυστύχημα στα Τέμπη και «αγανακτισμένος» κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι θέλει «μπαζώσει την αλήθεια ακόμη μια φορά».
Συνεχίζοντας την τακτική της μαύρης αντιπολίτευσης τα κόμματα σκάβουν βαθύτερα το λάκκο τους. Διότι έρχονται κόντρα στις ανάγκες και στις προσδοκίες της πλειονότητας που δηλώνει ότι αναζητεί σιγουριά, οικονομική σταθερότητα, ευημερία, όπως έδειξε η τελευταία έρευνα της MRB.
Και κυρίως γιατί το νέο ελκυστικό μαύρο, είναι το κόμμα της Καρυστιανού.
Πλην της ΝΔ που προηγείται καθαρά, όλα τα κόμματα κινούνται σε μονοψήφια ποσοστά με εξαίρεση την Πλεύση που βρίσκεται οριακά πάνω από το 10% και επανήλθε στη δεύτερη θέση.
Το ΠΑΣΟΚ έπεσε στην ίδια κατηγορία με την Ελληνική Λύση και ο Ανδρουλάκης κρίνεται λιγότερο κατάλληλος για πρωθυπουργός από Ζωή και Βελόπουλο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου φυτοζωεί πολιτικά και περιμένει την χαριστική βολή του Τσίπρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου