Μην ασχολείστε με την εκτίμηση ψήφου.
Μην μετράτε πόσες μονάδες χωρίζουν τη Νέα Δημοκρατία από το δεύτερο κόμμα.
Επικεντρωθείτε στην απάντηση που έδωσε το δημοσκοπικό δείγμα της εταιρείας ALCO στην παρακάτω ερώτηση:
«Υπάρχει κάποιος που να κάνει καλύτερη δουλειά ως πρωθυπουργός από τον Κυριάκο Μητσοτάκη;»
Απάντηση: «Δεν υπάρχει κανένας 55%».
Κάπου εδώ τελειώνει το παιχνίδι, καθώς σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό σύστημα οι πολίτες πρωτίστως ψηφίζουν αυτόν που θέλει να τους κυβερνήσει.
Απάντηση: «Δεν υπάρχει κανένας 55%».
Κάπου εδώ τελειώνει το παιχνίδι, καθώς σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό σύστημα οι πολίτες πρωτίστως ψηφίζουν αυτόν που θέλει να τους κυβερνήσει.
Από τη Μεταπολίτευση και μετά, πάντα το πρόσωπο του υποψήφιου πρωθυπουργού έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος. Οι πολίτες ιστορικά ήταν και παραμένουν δεμένοι με ηγέτες που είτε είναι χαρισματικοί είτε είναι αποτελεσματικοί, με έντονο το μεταρρυθμιστικό προφίλ...
Σήμερα αυτό το 55% τσακίζει κόκαλα και για έναν πρόσθετο λόγο. Όπως δηκτικά έγραψε ένας καλός φίλος στο Διαδίκτυο, «σε κοντινή απόσταση από τον πρωθυπουργό βρίσκονται Τσίπρας και Ανδρουλάκης, αλλά λείπει ένα πεντάρι από μπροστά. Και οι δύο είναι στο 5%.» Σε αυτές τις περιπτώσεις φωνάζει το κοινό από κάτω «πού πας ρε Καραμήτρο!».
Τω όντι είναι πρωτοφανές μετά από εφτά χρόνια διακυβέρνησης το μονοπώλιο του Μητσοτάκη να είναι τόσο συντριπτικό. Γνωρίζω το αντεπιχείρημα πως για αυτό το 55% ευθύνεται η ανυπαρξία των άλλων αρχηγών. Όμως στην πολιτική υπάρχουν πρώτα οι συγκρίσεις και ακολουθούν οι επιλογές. Αν κάποιος πιστεύει πως στο Επέκεινα υπάρχει ένας νέος Καποδίστριας ας τον φέρει από εκεί που βρίσκεται και να μας πει το πρόγραμμά του και τις απόψεις του. Μέχρι τότε ο Μητσοτάκης θα θεωρείται αναντικατάστατος από το 55% των πολιτών.
Όποιος δε από τον πάγκο της πολιτικής εκτιμά πως μπορεί να του αντιπαρατεθεί, ας φτιάξει κόμμα και ας διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών.
Ο ανταρτοπόλεμος και ο πόλεμος φθοράς αποδεικνύεται αναποτελεσματικός, καθώς οι πολίτες αναζητούν λύσεις στα προβλήματά τους. Στις θέσεις του πρωθυπουργού και στα συγκεκριμένα έργα του - με όλες τις καθυστερήσεις και τα ομολογημένα λάθη του - δεν αποτελεί αντιπολιτευτικό όπλο η μόνιμη γκρίνια ή οι διαψευσμένες ανησυχίες.
Από την άλλη μεριά, αν οι πολίτες έβλεπαν κάπου στο βάθος να υπάρχει και κάποιος άλλος πολιτικός ηγέτης που θα μπορούσε να κάνει και αυτός καλά τη δουλειά του πρωθυπουργού, δε θα έδιναν στον Μητσοτάκη αυτό το θηριώδες 55%. Θα έβαζαν και αυτόν τον «άλλον» στο παιχνίδι της πρωθυπουργίας, πολύ δε περισσότερο τώρα που ο πρωθυπουργός κουβαλά στην πλάτη του και την αναπόφευκτη φθορά της εφτάχρονης διακυβέρνησης.
Είναι πλέον δεδομένο πως στο σημερινό πολιτικό τοπίο ο Μητσοτάκης αναδεικνύεται στη σταθερά του πολιτικού μας συστήματος.
Φυσικά οι διαφωνίες και οι αντιρρήσεις επ΄αυτού είναι καλοδεχούμενες με μια παράκληση όμως: το ονοματάκι αυτού που θέλουν οι διαφωνούντες να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία, για να δώσουν και το στίγμα της σοβαρότητάς τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου