Πάντα την φθορά της εκάστοτε κυβέρνησης την καρπωνόταν η άλλη μεγάλη παράταξη και έτσι προχωρούσε η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία.
Σήμερα, η μόνη βεβαιότητα που υπάρχει είναι πως η επόμενη κυβέρνηση θα έχει βάση τη Νέα Δημοκρατία, αν δεν κατακτήσει την αυτοδυναμία σε δεύτερες εκλογές. Αυτή η βεβαιότητα αίρει τον φόβο της πολιτικής αστάθειας και καθιστά άνευ σημασίας πρόσφατους νεολογισμούς που επινοήθηκαν επάνω σε αυτό το ενδεχόμενο.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το τοπίο στον χώρο της αντιπολίτευσης βρίσκεται ακόμα υπό διαμόρφωση. Αναμένουμε την εμφάνιση δύο κομμάτων τα οποία θα δώσουν άλλη όψη σε αυτόν τον χώρο, επιφέροντας ανακατατάξεις που θα επηρεάσουν και την επόμενη μέρα.
Όλα ξεκίνησαν όταν, σύμπασα η αντιπολίτευση πριν από ένα χρόνο περίπου, προσκύνησε ευλαβικά την κυρία Μαρία Καρυστιανού.
Μάλιστα το ΠΑΣΟΚ υιοθέτησε πλήρως το αφήγημά της καθώς αισθάνθηκε καυτή την ανάσα της κυρίας Κωνσταντοπούλου. Φυσικά όταν ένα κόμμα συστημικό παρεκτρέπεται σε αντισυστημικές ατραπούς, πέραν της γελοιοποιήσεως του, καταβάλλει και το ανάλογο πολιτικό τίμημα το οποίο... στην προκειμένη περίπτωση είναι βαρύτατο. Είναι εμφανές πως το προσωπικό πρόβλημα που έχει ο Ν. Ανδρουλάκης με τον πρωθυπουργό τού έχει θολώσει το μυαλό, επηρεάζει την κρίση του και με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στο περιθώριο των εξελίξεων. Δυστυχώς! Σε λίγο θα ισχυριστούν και αυτοί πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα.
Με τη ριζοσπαστική Αριστερά δεν ασχολούμαι διότι βρίσκεται σε φάση αποσύνθεσης. Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου θα ξαναμιλούσε για «πτώματα τυμπανιαία και οδωδότα». Σήμερα, στη φάση των αλλεπάλληλων διασπάσεων, βάλλουν κατά της «μάνας των Τεμπών» ευθύς ως ανακάλυψαν πως θα τους πάρει σημαντικό κομμάτι και του δικού τους κοινού. Απολαμβάνω τις επιθέσεις τους κατά της κυρίας Καρυστιανού, φέρνοντας στο μυαλό μου τις «ένδοξες» εκείνες ημέρες όταν την καθοδηγούσαν—ή αυτό νόμιζαν—στις μεγάλες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη. Μέχρι και τον εξ επαγγέλματος «εθνικό διασώστη» επιστράτευσαν για της επιτεθεί με αφορμή το δυστύχημα στη Χίο.
Σε αυτό το σκηνικό της μελαγχολίας και της γκρίνιας να φανταστούμε τι θα συμβεί ευθύς ως ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματός του ο Α. Τσίπρας, αν τελικά πάρει αυτή την απόφαση. Οι αναταράξεις θα επεκταθούν και στο ΠΑΣΟΚ το οποίο, όπως προανέφερα, ήδη περνά μια φάση εσωστρέφειας.
Ας προσπαθήσουμε τώρα να σηκωθούμε ψηλά και από εκεί να δούμε εποπτικά πώς σχηματίζεται η μεγάλη εικόνα.
Από τη μια πλευρά υπάρχει ένας σταθερός πόλος κοντά στο 30% και από την άλλη ένα σκορποχώρι το οποίο αναλίσκεται σε εσωτερικούς καυγάδες. Από τη μια μεριά υπάρχει ένας πρωθυπουργός που κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα επί δέκα (10) συναπτά έτη και από την άλλη οι ανύπαρκτοι και οι πικραμένοι.
Και το κυριότερο: από τη μια υπάρχει μια παράταξη που διαθέτει στελέχη ικανά να σχεδιάσουν την Ελλάδα του 2030 και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι που θέλουν να μας γυρίσουν στη δεκαετία του 1980.
Διαλέγετε και παίρνετε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου