Το παραδέχομαι πως είναι πρόωρο, όμως όταν βλέπω τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στη δεξιά και την αριστερή αντιπολίτευση, δεν μπορώ, το λέω.
Από τη μια μεριά έχουμε την κυρία Καρυστιανού που αναπαράγει τον λόγο των παραθρησκευτικών οργανώσεων και οσονούπω θα την ακούσουμε να μιλά για τον 666 και τον αντίχριστο για να ολοκληρωθεί η συγκεκριμένη ατζέντα της. Είμαι σίγουρος πως θα ακολουθήσει η καταδίκη των εμβολίων.
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, οικτίρω σύμπασα την Αριστερά που την στήριξε, προσχωρώντας στα μυθεύματα του Βελόπουλου και ακόμα πιο πολύ οικτίρω τους Πασόκους που έκαναν και πρόταση μομφής αποδεχόμενοι την θεωρία - απάτη της συγκάλυψης.
Τώρα όλοι αυτοί διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους με το φαινόμενο Καρυστιανού, ισχυριζόμενοι αφελώς πως άλλο πράγμα είναι η «μάνα των Τεμπών» και άλλο η πολιτικός Καρυστιανού.
Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πως αυτοί με την υποστήριξή τους έκαναν τη «μάνα των Τεμπών» λαοπρόβλητο πολιτικό. Τώρα, ας καθίσουν να κουβεντιάσουν μαζί της για τις αμβλώσεις. Και είμαστε ακόμη στην αρχή της πολιτικής διαδρομής της κυρίας.Να το εμπεδώσει σύμπασα η Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ πως είναι συνυπεύθυνοι όλοι τους για τα όσα ακούμε αυτές τις μέρες. Τώρα είναι αργά για δάκρυα. Είμαι δε βέβαιος πως όσοι... στο πίσω μέρος του μυαλού τους είχαν μια δήλωση - στήριξη της κυρίας Καρυστιανού, ήδη κάνουν δεύτερες σκέψεις, για να διασώσουν την υστεροφημία τους.
Από την άλλη πλευρά πέρασε ασχολίαστο το γεγονός πως ο Α. Τσίπρας ήρθε στη Θεσσαλονίκη, μίλησε στους φίλους του, αλλά δεν είπε τίποτα το πολιτικά ουσιώδες. Όσοι πήγαν να τον ακούσουν ήθελαν κάτι να μάθουν για τις πολιτικές του θέσεις, έστω ένα περίγραμμα. Το μόνο που άκουσαν είναι τα χιλιοειπωμένα συνθήματα της προηγούμενης δεκαετίας. Οι περισσότεροι έφυγαν απογοητευμένοι, καθώς ο πήχης των προσδοκιών μπήκε ψηλά από τον ίδιο τον Α. Τσίπρα και αυτός πέρασε, για μια ακόμα φορά, από κάτω. Αναφέρθηκα στο «καινούργιο», διότι τα ήδη γνωστά κόμματα κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τι μένει για έναν στοιχειωδώς συνετό άνθρωπο; Να επιλέξει μεταξύ του Μητσοτάκη και μιας ή ενός εκ των υπόλοιπων πολιτικών αρχηγών για το ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός. Το δίλημμα δεν είναι εκβιαστικό, είναι υπαρκτό και σε αυτό θα κληθούν να απαντήσουν επί της κάλπης οι πολίτες. Όποιος διαφωνεί, το ονοματάκι παρακαλώ του αντιπάλου του Μητσοτάκη για την πρωθυπουργία.
Τελικά, κάθε δίλημμα κρύβει και μια διακύβευση. Και την προκειμένη περίπτωση η διακύβευση θα είναι η πολιτική σταθερότητα, ο εξωτερικός προσανατολισμός της πατρίδας μας και η συνέχεια της οικονομικής ανάπτυξης.
Το ερώτημα είναι ποιος πολιτικός ηγέτης εγγυάται όλα αυτά; Εμείς οι της φρουράς, λέμε ο Μητσοτάκης, οι άλλοι, οι απέναντι ποιαν ή ποιον έχουν να προτείνουν;
Σάκης Μουμτζής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου