Θάνατος ή θάνατος

Σηκώσαμε πολλά φέρετρα αθώων τα τέσσερα τελευταία χρόνια με το μυαλό μας, αλλά φαίνεται ότι πρέπει να σηκώσουμε με τα ίδια μας τα χέρια το φέρετρο που θα βγει από το δικό μας το σπίτι για να καταλάβουμε ότι ο θάνατος από τους νόμους που πατάνε επάνω σε ψήφο έχει πρόσωπο και ιδιότητα.

Έχει εργασία σίγουρη και φερετζέ κόμμα, έχει μισθό αιματοβαμμένο, έχει ονοματεπώνυμο και δεν είναι κανείς άλλος παρά μόνο ο διπλανός που κάνει μνημόσυνο για τον αθώο με δακρύβρεχτα κειμενάκια και μετά υπογράφει ειρηνικές καταδίκες αθώων γιατί «έλαβε εντολές». ...

Κοινό τοις πάσι

Το σύστημα έχει ξεσκεπαστεί.

Έπεσαν οι κουρτίνες των παρασκηνίων και βλέπουμε στο θέατρο του παραλόγου τους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής μόνο με τα σώβρακα τους. 

Είναι όλοι ίδιοι, κρατώντας ο καθένας σε χαρτί το ρόλο που θα παίξει γραμμένο από τον ίδιο συγγραφέα. 

Χωρίς μακιγιάζ η αλήθεια φαντάζει τρομακτική αλλά από την άλλη είναι αλήθεια.

Έπαιξαν και το τελευταίο τους χαρτί με τις εκλογικές διαδικασίες οι οποίες είχαν ποσοστά μοιρασμένα σε πάμπολλους συνδυασμούς αλλά από την άλλη είχαν το πραγματικό αποτέλεσμα όλων των πολιτικών θεατρίνων: Ολοκληρωτισμός...

Ελλήνων Ύβρις

Του Simple Man

 

Όλα ασπρόμαυρα και πάλι,  μόνο που σιώπησε η χώρα πολύ πριν της κόψουμε εμείς την γλώσσα. 

Την είχαμε από χρόνια ισοπεδώσει κι έτσι δεν υπάρχει σπίτι με αυλή να κλειστούμε στα όρια της και να λέμε το σεργιάνι μας το κάναμε στον κόσμο κι ας ήταν δυο μέτρα γης. 

Δεν υπάρχει καφενές να μαζεύει αυτούς που μένουν, τον δώσαμε αντιπαροχή με αντάλλαγμα μία πολυθρόνα από φορμάικα και έναν φτηνιάρικο πολυέλαιο να κρέμεται πάνω από τα σκυμμένα μας κεφάλια. 

Δεν θα αντέξουμε στο ασπρόμαυρο γιατί ξεβάψαμε από μοναχοί μας.  

Ξεριζώσαμε τα γεράνια μας που από κάτω κρύβαμε το κλειδί. 

Ξεράναμε τις γαριφαλιές που από προγιαγιά σε γιαγιά και από γιαγιά σε μάνα σου παραδιδόταν προς φύλαξη. 

Ξέρεις τι αγωνία είναι να φυλάξεις ένα κλαράκι; 

Ανέβα για να δεις την Πατρίδα

Χαϊντού: Καταρράκτης του Λειβαδίτη

Τι είναι Ιδέα;

Ιδέα είναι ο φονιάς του Ιδανικού. Το κατασκεύασμα του ανθρώπου για να κάνει την μοιρασιά. Και πάντα η μοιρασιά είναι απλή και πάντα πετυχημένη: Εις το όνομα της Ιδέας, τη μια θα πάρουν οι πολλοί και θα είναι όλα ήσυχα για λίγο, την άλλη θα πάρουν οι λίγοι-για όσο θέλουν- και μετά θα γυρίσουν πάλι τον τροχό για να νομίσουν οι πολλοί ότι κέρδισαν τον πόλεμο και να κοιμούνται ήσυχοι, ενώ οι λίγοι  κοιμούνται ακόμα πιο ήσυχοι με την ηθελημένη τους ήττα εις το όνομα πάντα μιας Ιδέας.

Θα μου πεις για τα κόμματα;

Έχεις δει το φεγγάρι να «σκάει» από τον Ερύμανθο;

Αυτή δεν είναι απάντηση.

Αυτή είναι η απάντηση,  διότι τα αιώνια ποτέ δεν χώρεσαν σε παρατάξεις. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για αυτούς που θέλουν να τα δουν. Για όσους δεν θέλουν , ας βλέπουν τα μούτρα του κάθε μελλοντικού σκουληκοφαγωμένου πολιτικάντη.

Τι είναι πολιτική;

Γελάω πικρά αλλά θα στο πω όσο πιο απλά μπορώ. Πολιτική είναι μια πόρνη που θεωρούν όλοι δεδομένη από την γέννησή τους  αλλά αυτή θα ξεπουλά πάντα ολόκληρες γενιές διότι για τον λόγο αυτό δημιουργήθηκε. Να σε βάλει σε τάξη, να σε ορίσει, να σε κάνει να την θεωρείς απόλυτο δείγμα πολιτισμού.

Πολιτισμός;

Να μην ξεχάσεις..! - Σας προτρέπουμε να το διαβάσετε!

Για το αύριο...

Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. 

Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο.  

Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά.  
Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν...

Ένας

Simple Man  

Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων. 

Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές. 

Γενιές που σφαγιάστηκαν, καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών. 

Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει. 

Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνέυρεση την οφείλουν στον Σωτήρα...

Ο Αχιλλέας μέσα σου

Simple Man

Όποιος θέλει εκλογές να σηκώσει το χέρι του. 

Ας μετρηθούμε τώρα για να δούμε πόσο καλά τα κατάφεραν και αυτή την φορά τα ανδρείκελα που δεν έχουν ένα ένσημο καθαρής εργασίας στην ζωή τους. 

Είστε πολλοί αυτοί που θέλετε εκλογές και οι περισσότεροι θα τσιμπήσετε κάνοντας το χατήρι να σας αποκαλούν εκλογικό σώμα και όχι λαό.  

Θα σας σύρουν πάλι ήσυχα και ωραία στην ουρά να τους δώσετε το δικαίωμα να βιάσουν τα ίδια σας τα παιδιά με τις ευλογίες του δήθεν δημοκρατικού καθήκοντος.  

Το θέμα είναι πώς καταφέρνουν πάντα και έχουν έτοιμα σχέδια να σας βάλουν στο σφαγείο χωρίς να προηγηθεί το μαντρί αυτή την φορά. 

Αυτή τη φορά έχετε να επιλέξετε ανάμεσα σε πολλούς σωτήρες, κόμματα και κινήματα που δημιουργηθήκαν για έναν και μόνο λόγο: 

Γράμμα από το Νότο

Simple Man  

 

Όχι , δεν είμαστε όλοι Έλληνες. 

Αφήστε μας να λύσουμε τα θέματα μόνοι μας αυτή την φορά. Δεν έχει ανάγκη από γάζες το δέντρο που κόπηκε από την ρίζα. Αφήστε το να βρει τον τρόπο μόνο του να ξαναθεριέψει ή αν δεν έχει γερές ρίζες να εξαφανισθεί για να μην μετατραπεί σε κισσό. 

Είναι συγκινητικές οι πικετοφορίες και τα κείμενα συμπαράστασης σας μέσω διαδικτύου αλλά είναι πλέον πολύ αργά. 

Αργήσατε, Ευρωπαίοι, να κατανοήσετε τι μας φυλούσαν για το τέλος οι δικοί σας εξουσιαστές που έχουν τα τσιράκια τους στην Ελλάδα από την εποχή παλαιών Φιλελλήνων. 

 Εθελοτυφλούσατε και τώρα τα γράμματά σας και οι δηλώσεις σας μοιάζουν με επικήδειο μπροστά σε μία ψαροκασέλα που μας έβαλαν για φέρετρο. 

Όχι δεν είμαστε όλοι Έλληνες, γιατί εμείς...

Έλα, ρε άτιμε. Έλα να τα πάρεις όλα... 70 χρόνια σε περίμενα

Έλα, ρε άτιμε. Έλα να τα πάρεις όλα. 

Και για όσα πάλεψαν οι πρόγονοί μου και για τα δύο μέτρα κήπο που μου άφησαν οι παππούδες μου. 

Έλα να πάρεις και τα μεροκάματα, τα σκληρά,  που τα έβαζα στην άκρη για μια ώρα δύσκολη, εκείνη της αρρώστιας. 

Έλα να τα πάρεις όλα. 

Πάρε και τον ήλιο που τόσο τον γουστάρεις για να λιάζουν οι συφιλιδικοί τα κορμιά τους αποκτώντας το μεσογειακό χρώμα που τόσο επιθυμούν και τόσο απεχθάνονται. 

Πάρε ρε, και τις θάλασσές μου να εξάγεις αέριο και τα ποτάμια μου να παράγεις ενέργεια φθηνή μόνο για την πάρτη σου. Πάρε και το γάλα των προβάτων μας και τα στάρια των κάμπων μας.

Το ξέρω που το πας, άτιμε. Το πας εκεί που πάντα ήθελες να το φθάσεις. 

Να καταστήσεις έναν λαό υπηρέτη. 

Να βλέπω απελπισμένες μεσόκοπες να βγάζουν μεροκάματο σε μπουρδέλα παραπήγματα ενώ οι πιο νέες να φεύγουν καραβιές για τα διεθνή ...