Ισραήλ: Ο μόνος σταθερός παράγοντας του πολέμου

Στην εξίσωση του πολέμου στο Ιράν υπάρχουν πολλοί άγνωστοι. 

Πρώτον, δε γνωρίζουμε τις αντοχές της πολεμικής μηχανής του Ιράν. 

Το ότι άντεξε επί 17 μέρες, δε σημαίνει πως θα αντέξει και για ένα μήνα. 

Επίσης δε γνωρίζουμε τις αντοχές του καθεστώτος. Ένα υπαρκτό ενδεχόμενο είναι ο πόλεμος να το τσιμεντώσει, υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο να αρχίσουν να εμφανίζονται ρωγμές στο εσωτερικό του. 

Και κάτι εξίσου βασικό: έχουν αναδιαταχθεί οι πόλοι εξουσίας στις δομές του καθεστώτος; 

Εξακολουθούν να το ελέγχουν οι αγιατολάδες ή πήραν το επάνω χέρι οι Φρουροί της Επανάστασης;

Δεύτερον, δε γνωρίζουμε ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος του Ντόναλντ Τραμπ. Δε γνωρίζουμε πώς λαμβάνονται εκεί οι αποφάσεις και κυρίως βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι για το τι θα θεωρήσει ως νίκη ο πλανητάρχης. 

Θα επιδιώξει να ανατρέψει το καθεστώς ή θα κάνει μια συμφωνία με τους...

Μέσα πάμε καλά, έξω καλύτερα…

Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο στις τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν είναι η αύξηση της διαφοράς του πρώτου κόμματος από τα υπόλοιπα, που ενισχύει το σενάριο μιας ακόμη τετραετίας - έως το 2031 - σταθερότητας με ρεαλισμό, αλλά η ευρεία συναίνεση που καταγράφεται στα εθνικά ζητήματα.
Στην τελευταία δημοσκόπηση της Pulse για την τηλεόραση του ΣΚΑΪ, για παράδειγμα, οι κυβερνητικοί χειρισμοί - και ιδιαίτερα οι κινήσεις για την προστασία της Κύπρου - φαίνεται πως απολαμβάνουν ευρεία διακομματική αποδοχή.
Ακόμη και στον χώρο των ψηφοφόρων που αυτοτοποθετούνται ως «αριστεροί», όπου καταγράφεται η μεγαλύτερη επιφύλαξη, ένα αξιοσημείωτο 44% αξιολογεί θετικά τις επιλογές της χώρας.
Στα υπόλοιπα ιδεολογικά ακροατήρια, η αποδοχή είναι ακόμη ισχυρότερη: 73% στην Κεντροαριστερά, 80% στο Κέντρο, 87% στην Κεντροδεξιά και 89% στη Δεξιά.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι, ακόμη και μεταξύ όσων δηλώνουν πως δεν ταυτίζονται με κάποιο σημείο του πολιτικού φάσματος, οι θετικές γνώμες φτάνουν το 70%.
Για μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, που βρίσκεται μεταξύ ηπείρων, στην πάντοτε εύφλεκτη Ανατολική Μεσόγειο, τα εθνικά ζητήματα αποτελούν υπαρξιακό θέμα. 

Υπό αυτή την έννοια, η σύμπλευση άνω των δύο τρίτων του εκλογικού σώματος συνιστά θετικό στοιχείο...

Αγγ. Συρίγος: Τα Στενά του Ορμούζ ως καταλύτης του πολέμου

Ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ είναι το «κλειδί» για τη συνέχιση ή το τέλος του πολέμου στη Μέση Ανατολή, επισημαίνει ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής Άγγελος Συρίγος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Ευαγγελία Μπίφη. 

Οι πιέσεις Τραμπ στους συμμάχους του ΝΑΤΟ· η σημασία της νήσου Χαργκ για τις πετρελαϊκές εξαγωγές και η εξαιρετική επικινδυνότητα μίας αμερικανικής επιχείρησης ανάσυρσης του ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου.
«Εάν δεν μπορέσει ο Ντόναλντ Τραμπ να ελέγξει τα Στενά, θα σταματήσει ο πόλεμος» εκτιμά ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α’ Αθηνών. Εξηγώντας γιατί το επίπεδο επικινδυνότητας είναι τόσο υψηλό, ο κ. Συρίγος αναφέρει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν τη δεδομένη στιγμή να εγγυηθούν την ασφαλή διέλευση από το στενό θαλάσσιο πέρασμα του Ορμούζ, εξ ου και αναζητούν τη σύμπραξη και άλλων χωρών.

Ως προς το εσωτερικό του Ιράν, ο Άγγελος Συρίγος επισημαίνει ότι αυτή τη στιγμή το «πάνω χέρι» στο Ιράν έχουν οι Φρουροί της Επανάστασης με τον υιό Χαμενεΐ να αποτελεί υποχείριό τους, εκτιμώντας ότι η πραγματική εικόνα όσον αφορά τις ισορροπίες θα αρχίσει να διαφαίνεται...

Η Κούβα, ο κουβάς και τα «κουβανέζικα»

Να αρχίσουμε από τα αυτονόητα. Προφανώς και στην Κούβα δεν εφαρμόστηκε σωστά ο σοσιαλισμός. Ή κατ' άλλους, εκεί στην Κούβα εφαρμόστηκε με τον καλύτερο τρόπο. 

Εξαρτάται σε ποια μεριά βρίσκεσαι και πώς το βλέπεις. 

Οι αριστερές ψυχούλες έχουν βρει το βάλσαμό τους. Αναζητούν αενάως τον σοσιαλισμό που θα φέρει τη συναδέλφωση των λαών, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και τελικά την αταξική κοινωνία. Πού βρίσκεται αυτός ο σοσιαλισμός, ας το αφήσουμε στην άκρη. Πάντως αυτό το ταξίδι προς αναζήτηση του σοσιαλιστικού παραδείσου μου θυμίζει την ταινία «Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού».
Αν κρίνω από τις εξελίξεις, παρά τη συμπαράσταση του ΚΚΕ, η επανάσταση στην Κούβα έχει προβλήματα. Δεν ξέρω αν έχει ενημερωθεί ο Δημήτρης Κουτσούμπας για τις ηττοπαθείς δηλώσεις του νέου ηγέτη του νησιού, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά. Όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία του Παδούρα – Κουβανός, από τους μεγαλύτερους σύγχρονους λογοτέχνες – θα καταλάβαινε πως το καθεστώς επιζεί από κεκτημένη ταχύτητα. Σωρεία συμπτώσεων και ο νόμος της αδράνειας συντηρούν τον σοσιαλισμό στην πλέον παρακμιακή εκδοχή του...

Πυρηνικά και Λουδιτισμός*

Στην προσπάθεια κάποιων ιδεολογικών κύκλων να μην αλλάξει απολύτως τίποτα απ’ όλα αυτά που αποδείχθηκε ότι υπήρξαν καταστροφικά για τη χώρα μας, τα τελευταία 50 χρόνια, έχει αναπτυχθεί ένας ιδιόμορφος Νεο-λουδιτισμός* που αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα, τα οποία πιο πολύ θα τα χαρακτήριζε κανείς συναισθηματικές εξάρσεις, παρά τεκμηριωμένες αντιρρήσεις.
Το είδαμε όταν άρχισαν να κατασκευάζονται τα πρώτα φωτοβολταϊκά πάρκα στην Ελληνική Περιφέρεια.
Το είδαμε όταν άρχισαν να στήνονται οι πρώτες ανεμογεννήτριες στα νησιά και τις βουνοκορφές.
Το βιώσαμε κατά την περίοδο της πανδημίας του Covid-19, με κάποιους συμπολίτες μας να χοροπηδάνε σαν μαϊμούδες επάνω στις προστατευτικές μάσκες και να αρνούνται επίμονα να κάνουν τα εμβόλια.

Το βλέπουμε στις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, όταν ακούνε ότι θα εγκατασταθεί κάποιος σταθμός αεριοποίησης LNG στην περιοχή τους.

Ακόμα και το δίκτυο 5G της κινητής τηλεφωνίας εξοβελίσθηκε από κάποιες πόλεις, όπως η Καλαμάτα, στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής του...