Παράθυρο ευκαιρίας

Μια βδομάδα στην πολιτική είναι αιωνιότητα. Και άρκεσε μόνο μια βδομάδα για να έρθουν ξανά τα πάνω, κάτω στη γειτονιά μας μετά το ξεδόντιασμα της Χαμάς στη Γάζα και τον πόλεμο των 12 ημερών του Ιουνίου.
Το Ιράν βομβαρδίζεται πάλι ανηλεώς, η ηγεσία του μας άφησε χρόνους, το Ισραήλ αποτελειώνει τα υπολείμματα της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, οι χώρες του Κόλπου βρίσκονται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, η Κύπρος απειλείται.
Η Μέση Ανατολή φλέγεται και κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα αναδιαταχθεί καθώς μεταξύ άλλων κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το τέλος του πολέμου.
Ένα πάντως είναι σίγουρο. Ότι το μελλοντικό τοπίο στην περιοχή, δεν θα’ χει καμία σχέση με το σημερινό.

Η Ελλάδα βρέθηκε και πάλι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και αντέδρασε ακαριαία στέλνοντας δυνάμεις στην Κύπρο αλλά και μια συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο, αγνοώντας τις τουρκικές αντιδράσεις που ήταν ούτως η άλλως ασήμαντες και παράλογες καθώς η Τουρκία δεν ήταν καν συμβαλλόμενο μέρος στη συνθήκη των Παρισίων με την οποία τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.

Κι όλα αυτά παρά τις φωνές και υστερίες κάποιων γραφικών της αντιπολίτευσης, που είτε αντιτίθενται σε κάθε είδους εμπλοκή, είτε επαναλαμβάνουν αφόρητες κοινοτοπίες περί μη ανάμιξης της χώρας στον πόλεμο που μαίνεται. Λες και τους είπε κανείς το αντίθετο.

Φωτεινή εξαίρεση...

Η παγκοσμιοποίηση της αγάπης - με άλφα κεφαλαίο

Με τον πόλεμο σκοτώνονται άνθρωποι, νέοι, γέροι παιδιά, καταστρέφονται περιουσίες και υποδομές, γίνονται δυστυχείς οι πολλοί για να πλουτίζουν οι λίγοι. Ενώ με την ειρήνη υπάρχει ανάπτυξη, ευημερία, κοινωνικές παροχές, λεφτά για την παιδεία και όχι για το ΝΑΤΟ και τους εξοπλισμούς. 

Ουδείς υπολόγισε πόσα σχολεία θα κτίζαμε αν δεν αγοράζαμε τα Ραφάλ. Και πόσο νοσοκομεία, αν δεν παίρναμε τους Πάτριοτ.
Για αυτό λοιπόν όλοι θα πρέπει να αγωνιστούμε για έναν πλανήτη χωρίς πολέμους, μόνον με ειρήνη και η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων να αποκτήσει έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Όπως έλεγαν και οι πρόγονοί μας «κάντε έρωτα, όχι πόλεμο».

Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε για ένα νέο, ρωμαλέο Κίνημα Ειρήνης. 

Όλοι να στρατευθούμε σε αυτήν την πανανθρώπινη ιδέα και να ζητήσουμε με βροντερή φωνή από τον Ζελένσκι, τον Τραμπ και τον Νετανιάχου να σταματήσουν να σκορπούν τον θάνατο σε φιλειρηνικούς λαούς. Όμως υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα: το χρήμα. 

Ποιος θα χρηματοδοτήσει την προσπάθειά μας. 

Παλιά ήταν η μεγάλη Σοβιετική Ένωση που χρηματοδοτούσε πλουσιοπάροχα όλα τα Κινήματα Ειρήνης στη Δυτική Ευρώπη, όπως προέκυψε από το άνοιγμα των...

Το στοίχημα του Τραμπ, οι Κούρδοι και το αδιέξοδο του Ιράν

Μπροστά στον κίνδυνο να βρεθούν αντιμέτωπες με έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς βρίσκονται οι ΗΠΑ στο Ιράν, μία εβδομάδα μετά την έναρξη της γιγαντιαίας αεροπορικής επίθεσης από κοινού με το Ισραήλ εναντίον της χώρας, που έχει αποφέρει ήδη τα πρώτα αποτελέσματα.
Όμως η έλλειψη καθαρού και μετρήσιμου στόχου σε αυτή την επιχείρηση μπορεί να εγκλωβίσει ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια διαρκή σύγκρουση που θα αποδυναμώνει μεν το Ιράν, δεν θα οδηγεί όμως σε οριστική αντιμετώπιση της ιρανικής απειλής και, αντιθέτως, θα απαιτεί ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή δυνάμεων και θα οδηγεί σε διαρκή αποσταθεροποίηση ολόκληρης της περιοχής.
Μετά τις συντριπτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, η θρησκευτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας έχει εξοντωθεί, ενώ έχει υποστεί σοβαρότατα πλήγματα το οπλοστάσιο, η αεράμυνα και τα κέντρα διοίκησης των «Φρουρών της Επανάστασης», κάτι που αποτελεί μια πρώτη σημαντική νίκη για ΗΠΑ και Ισραήλ. 

Όμως ακόμη το Ιράν διατηρεί τις δυνατότητες εκτόξευσης, υπό μορφή αντιποίνων, βαλλιστικών πυραύλων και drones, ενώ δεν έχουν υπάρξει επίσημες πληροφορίες για το εάν η παρουσία αμερικανικών B-2 στην περιοχή συνδέεται και με επιθέσεις στο εναπομείναν πυρηνικό του πρόγραμμα.

Πιθανότατα Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ δεν θέλουν ακόμη να δημοσιοποιήσουν...

Ρουά - ματ Μητσοτάκη σε τρία μέτωπα

Πέρασαν σχεδόν τρεις μέρες από την κίνηση του Έλληνα πρωθυπουργού να στείλει τέσσερα F-16 και την υπερσύγχρονη φρεγάτα «Κίμων», μαζί με τη φρεγάτα «Ψαρά», στην Κύπρο. 

Άρα μπορούμε πιο ψύχραιμα να αποτιμήσουμε αυτές τις κινήσεις στις οποίες θα συμπεριλάβουμε και την τοποθέτηση μιας συστοιχίας Πάτριοτ στην Κάρπαθο.
Πρώτα - πρώτα η πατρίδα μας έδωσε το παράδειγμα συμπαράστασης στη Μεγαλόνησο και ακολούθησαν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μαζί και η Ισπανία, ο πρωθυπουργός της οποίας, προηγουμένως, αρνήθηκε στον Τραμπ τη χρήση των αμερικανικών βάσεων στο ισπανικό έδαφος. Πρόκειται για δύο διακριτές κινήσεις του Π. Σάντσεθ που - κατά τη γνώμη μου - δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους. 

Έτσι, η Ελλάδα μπήκε μπροστά σε ένα τόσο κρίσιμης σημασίας εθνικό ζήτημα. Προς ποιους αυτή η κίνηση ήταν ρουά - ματ;

1. Προς την Τουρκία. Παρακολουθεί τις εξελίξεις μακρόθεν και αδιαμαρτύρητα. 

Τι μπορεί να πει άλλωστε; Εδώ ο κόσμος καίγεται! 

Να διαμαρτυρηθεί για την παρουσία ελληνικών πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων στη Μεγαλόνησο; 

Μα ακολουθούν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το παράδειγμα της Ελλάδας. Διαμαρτυρήθηκε για τους Πάτριοτ στην Κάρπαθο επικαλούμενη την αποστρατιωτικοποίηση της Δωδεκανήσου και έλαβε πάραυτα την πρέπουσα απάντηση από τον Παύλο Μαρινάκη. 

Τούρκοι σχολιαστές, μεταξύ σοβαρού και αστείου γράφουν πως τα νότια παράλιά μας τα υπερασπίζονται οι Έλληνες. 

Η Ελλάδα de facto ακύρωσε μια σειρά τουρκικών σχεδιασμών.

2. Ο αποκληθείς πατριωτικός χώρος βρέθηκε σε αδιέξοδο. 

Έχει επενδύσει πολιτικά στον υποτιθέμενο κατευνασμό του Μητσοτάκη και τώρα άφωνος παρατηρεί τις εξελίξεις. 

Και τι να πει άλλωστε; 

Η τελευταία γραμμή άμυνας τους, η Κάσος, έχει σαρωθεί. 

Βέβαια, υπάρχει και η ρωσόφιλη Δεξιά. Αυτή βρίσκεται σε ολοφάνερη διατεταγμένη υπηρεσία. Βάλλει πλέον ευθέως κατά των ΗΠΑ υπηρετώντας τη γραμμή του μεγάλου αφεντικού. 

Αυτόν τον χώρο τον στηρίζουν και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, αν και η..

Με τους Αμερικανό-ισραηλινούς ή το Ιράν και τη Γάζα;

Αν ακούγαμε τους αριστερούς τα σύνορα της χώρας σήμερα θα ήταν λίγο παραπάνω από το Βόλο, η Καβάλα θα ανήκε στην Βουλγαρία και τα νησιά του Αιγαίου στην Τουρκία.
Το 1940 όταν εισέβαλαν οι χώρες του Άξονα στην Ελλάδα, την μοίρασαν σε κατοχικές ζώνες μεταξύ Γερμανίας, Ιταλίας και Βουλγαρίας. 

Ο στόχος ήταν να τη διαμελίσουν. 

Η αριστερά μέχρι το Καλοκαίρι του ’41 που ο Χίτλερ επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ και ακύρωσε τη συμμαχία με τον Στάλιν, υποστήριζε τις θέσεις της ΕΣΣΔ.
Αργότερα όταν οι δυνάμεις του Άξονα ηττήθηκαν και αποχώρησαν από την Ελλάδα οι δυνάμεις της Αριστεράς πολέμησαν για να αποσπαστεί η Μακεδονία και να συμμετάσχει ανεξάρτητα σε κάποια βαλκανική σοσιαλιστική ομοσπονδία.
Αν είχαν κερδίσει τον εμφύλιο, η Ελλάδα σήμερα θα ήταν μισή σε έκταση και πληθυσμό.
Ο πατριωτισμός της αριστεράς είναι ένα μύθος που υποδύθηκε το ΚΚΕ για να καταλάβει την εξουσία πραξικοπηματικά μετά τη γερμανική Κατοχή. Η αριστερά μια πατρίδα αναγνωρίζει, την ΕΣΣΔ ακόμη και σήμερα που αυτή έπαψε να υπάρχει.
Τα ίδια συνέβησαν και το 1922 όταν το ΚΚ υποστήριζε τον Κεμάλ γιατί η ήττα του θα συνεπάγονταν μια ισχυρότερη Ελλάδα. 

Στην πραγματικότητα η ΕΣΣΔ υποστήριζε των Κεμάλ με το κίνημα των Νεότουρκων με όπλα και χρήματα. Η ελληνική αριστερά ήταν απλά το τσιράκι τους…

Με τους Αμερικάνους και το Ισραήλ ή με το Ιράν, την Κούβα και την Παλαιστίνη, λοιπόν;...

Η Golden Hour του Κυριάκου Μητσοτάκη

Στη διαχείριση κρίσεων υπάρχει ο όρος golden hour: το καίριο πρώτο διάστημα κατά το οποίο οι αποφάσεις, οι ενέργειες, ακόμη και οι δηλώσεις καθορίζουν την έκβαση των εξελίξεων. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει «αξιωθεί» να διαχειριστεί τόσες μείζονες κρίσεις εθνικού και παγκόσμιου βεληνεκούς και μετρά πλέον υπερβολικά πολλές σκοτεινές αλλά και «χρυσές» ώρες, που μετατρέπουν έναν ισχυρό χαρακτήρα σε μια χαλκέντερη ηγετική προσωπικότητα.
Η ακαριαία αντίδρασή του, με την αποστολή της νεότευκτης φρεγάτας «Κίμων» και των μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Κύπρο, τη μετακίνηση του συστήματος Patriot στην Κάρπαθο και την αδιάκοπη διεθνή παρέμβαση, ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο. 

Το ίδιο μοτίβο επέβαλε στη διαχείριση της πανδημίας, στην αποτροπή της εισβολής μεταναστών στον Έβρο, στην επί του πεδίου δράση του ελληνικού στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο το 2020, αλλά και μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η κουλτούρα της εγρήγορσης, της προετοιμασίας, της προνοητικότητας και της καλής γνώσης των δεδομένων επιτρέπει στον Κυρ. Μητσοτάκη να δείχνει αποφασιστικότητα, ψυχραιμία αλλά και στρατηγική καθαρότητα. 

Η απόφαση να κινητοποιήσει ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις προς την Κύπρο άφησε τριπλό αποτύπωμα: επιχειρησιακό, διπλωματικό και ψυχολογικό...

Το ιστορικό λάθος του Ιράν, οι απειλές κατά Ευρώπης και ο Ερντογάν σε «τεντωμένο σχοινί»

Το Ιράν κατά «πάντων» σε έναν πόλεμο που βρίσκεται στη φάση της «πλημμυρίδας» και όχι της «άμπωτης»: Τη στρατηγική της στοχοποίησης κρατών του Κόλπου -που χαρακτηρίζει ιστορικό λάθος- και των απειλών κατά της Ευρώπης 

αποτυπώνει ο πολιτικός επιστήμονας-διεθνολόγος Θόδωρος Τσίκας σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Ευαγγελία Μπίφη.
Την ασάφεια που περιβάλλει την τελική στόχευση των Ηνωμένων Πολιτειών, 

τα ανοιχτά σενάρια για την έκβαση του πολέμου, καθώς και πού εδράζονται οι φόβοι της Τουρκίας στην παρούσα κρίση, που ανεξαρτήτως πτώσης ή μη του ιρανικού καθεστώτος, έρχεται να μεταβάλλει ισορροπίες δεκαετιών στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα, 

αποτυπώνει ο κ. Τσίκας, επικεφαλής του Προγράμματος Θεωρίας και Πρακτικής των Διεθνών Σχέσεων στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ).
Εκφράζει παράλληλα την εκτίμηση ότι η ευρωπαϊκή αμυντική συνδρομή προς την Κύπρο θα έπρεπε να έλθει δια της οδού της επίκλησης του Άρθρου 42.7 της Συνθήκης της Λισσαβώνας περί αμοιβαίας συνδρομής των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και αναφέρεται στην κρισιμότητα της συγκυρίας όσον αφορά τη διάσταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων...

Το 2026 δεν είναι 1974

Επειδή έχει περάσει μισός αιώνας από το πραξικόπημα στην Κύπρο είναι λογικό κάποιοι να έχουν ξεχάσει ακριβώς πώς έγιναν τα γεγονότα. Και κάποιοι άλλοι να κάνουν πως έχουν ξεχάσει διότι αυτό εξυπηρετεί τις τρέχουσες πολιτικές τους. 

Να υπενθυμίσω εν τάχει πώς εξελίχθηκε η κατάσταση.
Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν κλήθηκε να αντιμετωπίσει την απόβαση των Τούρκων στη Μεγαλόνησο. Οι Τούρκοι ήδη βρίσκονταν εκεί και είχαν στήσει το προγεφύρωμά τους από τις 20 Ιουλίου ως τις 23 Ιουλίου 1974. Μετά την εκεχειρία κάθε μέρα προωθούσαν τις θέσεις τους, παρά τις διαμαρτυρίες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Τα ελληνικά νησιά ήταν πλήρως ανοχύρωτα, εκτεθειμένα και ανυπεράσπιστα σε τουρκική εισβολή. 

Αυτό το γεγονός αποτελούσε έναν σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. 

Σημειωτέον, πως η Τουρκία εισέβαλε ως εγγυήτρια δύναμη και η Ελλάδα δεν ήθελε να μετατρέψει την εισβολή σε ελληνοτουρκικό πόλεμο. 

Είναι κοινός τόπος πλέον πως η πατρίδα μας βρέθηκε παντελώς ανέτοιμη να εμπλακεί σε μια γενικευμένη σύρραξη με την Τουρκία. Αυτό υποστήριξαν, εξάλλου, και οι Μπονάνος, Γαλατσάνος, Αραπάκης, στη σύσκεψη της 12ης Αυγούστου 1974 υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. 

Εν τω μεταξύ στη Γενεύη γινόταν διαπραγματεύσεις στις οποίες, όπως ήταν φυσικό, η τουρκική...

Ρώτησαν τους Κύπριους πώς νιώθουν για τις φρεγάτες και τα F-16 ;

«Σε άλλες εποχές ο τρόμος μας θα ήταν πολλαπλάσιος. Από τη μια είχαμε την Ελλάδα του δόγματος «η Κύπρος κείται μακράν», και από την άλλη δεν είχαμε θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Μόνοι στη Μεσόγειο, ένα νησί έρμαιο στις ορέξεις της Τουρκίας και όλων των ισλαμοφασιστών της περιοχής.
Δεν είναι για πανηγυρισμούς και εφησυχασμούς, όμως δόξα σοι ο Θεός, αλλάζουν κάπως τα πράματα. Υπάρχει ελπίδα, όταν χρειαστεί, η Αθήνα να πει το «η Κύπρος κείται πλησίον», και όταν αντιμετωπίζει τον μόνιμο κίνδυνο της Τουρκίας».

Αυτά γράφει μεταξύ άλλων στον κυπριακό Φιλελεύθερο ο Άριστος Μιχαηλίδης, και είναι η πιο έγκυρη απάντηση σε όσους κατηγορούν την αποστολή των δύο φρεγατών και των τεσσάρων πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο.

Απόλυτα θετικά στην πλειοψηφία τους και τα σχόλια των αναγνωστών στα κυπριακά sites, με έμφαση στην ασφάλεια που νιώθουν.

Και για όσους στο όνομα του διεθνούς δικαίου απαιτούν να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ισπανίας και να δηλώσουμε αφελείς τίμιοι, μια ματιά στον χάρτη δείχνει ότι η Ισπανία έχει την ευτυχία να συνορεύει με Γαλλία και Πορτογαλία. Δεν αντιμετωπίζει casus belli στην οριοθέτηση των...

Η αλλαγή του χάρτη σε Μ. Ανατολή, χώρες του Κόλπου, Αν. Μεσόγειο και ο ρόλος της Ελλάδας

Ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος εναντίον του Ιράν και η διάχυσή του, με την Τεχεράνη να βάλει κατά πάντων, 

θέλοντας να μεγιστοποιήσει το κόστος για τη Δύση αλλά και για τους γείτονές της, οδηγεί εκ των πραγμάτων σε μια νέα αρχιτεκτονική, σε έναν νέο χάρτη από την Ινδία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο.
Ανεξαρτήτως της επιτυχίας του εγχειρήματος για ανατροπή του καθεστώτος των μουλάδων, το Ιράν δεν θα είναι ίδιο την επόμενη ημέρα με το Ιράν το οποίο έπαιξε έναν κρίσιμο ρόλο για τις ισορροπίες στην περιοχή τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. 

Μαζί αλλάζουν και οι ισορροπίες στον Κόλπο, όπου το φιλικά προσκείμενο στην Τεχεράνη Κατάρ βρέθηκε και το ίδιο στο μάτι του κυκλώνα, ενώ οι μοναρχίες της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΑΕ και του Μπαχρέιν βρέθηκαν να μετρούν απώλειες τόσο στις πετρελαϊκές και πολιτικές υποδομές τους όσο - κυρίως αυτό αφορά το Αμπού Ντάμπι και τη Μανάμα - στο δυτικό μοντέλο ζωής και στο μοντέλο τουριστικής και χρηματοοικονομικής ανάπτυξης στο οποίο έχουν επενδύσει τις τελευταίες τουλάχιστον δύο δεκαετίες.

Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο στην ευρύτερη περιοχή, καθώς πάγιες «κόκκινες γραμμές» και ταμπού διαλύθηκαν. 

Επιβεβαιώθηκε ότι στη νέα αυτή περίοδο μετράει το Δίκαιο ως δυνατότητα...

Το «endgame» ΗΠΑ-Ιράν και η στρατηγική ασπίδα στην Κύπρο

Στρατηγική ωριμότητα απαιτεί η συγκυρία και η ελληνική αμυντική συνδρομή προς την Κύπρο, πέραν της αυτονόητης αλληλεγγύης, υποδεικνύει ενεργή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και διεκδίκηση ρόλου στην υπό διαμόρφωση αρχιτεκτονική ασφαλείας και την περιφερειακή ισορροπία ισχύος,

επισημαίνει ο Σωτήριος Σέρμπος, καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Ευαγγελία Μπίφη. 

Ως προς την έκβαση του πολέμου, εκτιμά ότι θα καταλήξει σε επώδυνο συμβιβασμό-συνθηκολόγηση μίας πλήρως αποδυναμωμένης Τεχεράνης αλλά όχι σε αλλαγή καθεστώτος.

Η στρατηγική επιδίωξη της Ουάσινγκτον είναι να εξαλείψει την απειλή του πυρηνικού και βαλλιστικού οπλοστασίου και τα δίκτυα τρομοκρατίας των πληρεξουσίων του καθεστώς, επιβάλλοντας τους όρους μίας νέας συμφωνίας και κατ’ επέκταση τους νέους όρους ισορροπίας στη Μέση Ανατολή. 

Δεδομένου ότι περίοδοι κρίσης ή αποσταθεροποίησης λειτουργούν ως ενδιάμεσα στάδια πριν από τη διαμόρφωση του νέου περιβάλλοντος, η Ελλάδα καλείται να κινηθεί ενεργητικά, επισημαίνει ο Σωτήριος Σέρμπος. 

Οι ρόλοι δεν εκχωρούνται· διεκδικούνται, υπογραμμίζει ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, και σημειώνοντας πως 

Κύπρος αποτελεί πολλαπλασιαστή ισχύος και κρίσιμο κόμβο στην Ανατολική Μεσόγειο, αναφέρει πως 

η ελληνική παρουσία εκπέμπει μηνύματα τόσο προς την Άγκυρα, όσο και προς την προεδρία Τραμπ ότι είναι «εδώ» για τη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας...

Η εθνική ευθύνη και οι καφενόβιοι

Η Ελλάδα έχει εθνική, ηθική και ιστορική υποχρέωση να υπερασπιστεί την Κύπρο. 

Εκείνοι είναι Κύπριοι, εμείς Ελλαδίτες, κι οι δυο είμαστε Έλληνες. 

Μην κοιτάτε τώρα που οι αδερφοί στο νησί τα χουνε κάνει μαντάρα με το καλώδιο ή το γεγονός ότι εκλέγουν μια γελοία φυσιογνωμία σαν τον Φειδία που η ύπαρξη του αποτελεί εθνική ντροπή. Αυτά είναι μικροελαττώματα της φυλής που τα κουβαλούσαμε πάντα. Μην ακούτε επίσης τους εδώ πολλά βαρείς εθνοπατριώτες, που πάντα βρίσκουν ψήγματα προδοσίας σ’ ότι κάνει ο Μητσοτάκης.
Πάντα έτσι ήταν. Ο «αμφιβόλου εθνικού φρονήματος» κεντρώος Γεώργιος Παπανδρέου είχε στείλει την μεραρχία στο νησί για να το υπερασπιστεί, οι εθνοπατριωτάρες συνταγματάρχες που ήρθαν να σώσουν την πατρίδα την τράβηξαν κι άφησαν το νησί απροστάτευτο. Ύστερα έδωσαν στο τουρκικό πιάτο και την αφορμή για απόβαση.

Οπότε την Κύπρο θα την υπερασπιστεί πάλι η κανονική Ελλάδα, αυτή που ξέρει πότε θα συνομιλήσει και πότε θα πολεμήσει, αδιαφορώντας για τα αριστεροδεξιά κρωξίματα που πρώτα λένε «όχι» κι ύστερα ακούνε την ερώτηση, που πρώτα φωνάζουν «μειοδοσία» ή «ξεπούλημα» κι ύστερα βλέπουν περί τίνος πρόκειται...

Παίζουμε το κεφάλι μας, το έχουν αντιληφθεί;

Αυτό το «κάνω εξωτερική πολιτική λες και γράφω ποιητική συλλογή», έχει πλάκα. 

Κάθομαι στον καναπέ μου, βυθίζω το χέρι στην σακούλα με τα τσιπς και ενώ μασουλάω ηδονικά βλέποντας πόλεμο στην τηλεόραση, ρίχνω και πέντε κεραυνούς στον Τραμπ και στον Νετανιάχου που αιματοκύλισαν την Μέση Ανατολή. Μετά πάω και ξαπλώνω, σίγουρος ότι το άλλο πρωί θα τα βρω όλα μέσα στο σπίτι ίδια κι απαράλλακτα. 

Για έλα όμως στη θέση του Μητσοτάκη που κάθεται στην πρωθυπουργική καρέκλα, ο οποίος με μια λάθος λέξη του (πόσο μάλλον πράξη του) μπορεί να δει τη χώρα που έχει στους ώμους του να γίνεται κεραμιδαριό.

Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, παιδί και έφηβος της κατοχής, όταν πολύ αργότερα έβλεπε ταινίες στην τηλεόραση που οι δικοί μας ηρωικοί αντιστασιακοί σκότωναν Γερμανούς αβέρτα, κουνούσε το κεφάλι του μισοσκεφτικά μισοκοροϊδευτικά, και μονολογούσε. «Ναι, ναι… οι Γερμανοί δεν έριχναν σφαίρες, έριχναν κουφέτα». Ήταν η διαφορά οπτικής ανάμεσα σ’ αυτόν που είχε ζήσει πόλεμο και σ’ αυτόν που τον χάζευε στον κινηματογράφο. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Ο ένας έχει την ευθύνη μιας χώρας, οι άλλοι έχουν μόνο να βρουν μια πιασάρικη ατάκα.

Κανένας δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Έλληνα πρωθυπουργού αυτή την περίοδο...

Rally around the flag (Συσπειρωθείτε γύρω από τη σημαία)

Ας το δούμε ψυχρά. 

Η σύρραξη ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ιράν δεν είναι μια μακρινή γεωπολιτική κρίση. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη συνιστά, παραδόξως, μια πολιτική ανάσα στο εσωτερικό μέτωπο. 

Όχι επειδή η Ελλάδα επωφελείται άμεσα από την αστάθεια, αλλά επειδή η διεθνής ένταση μεταβάλλει το πλαίσιο της εσωτερικής πολιτικής συζήτησης.

Πρώτον, σε περιόδους διεθνούς αβεβαιότητας ενεργοποιείται το γνωστό «rally around the flag effect». Οι κοινωνίες τείνουν να συσπειρώνονται γύρω από την εκάστοτε κυβέρνηση, αναζητώντας σταθερότητα και προβλεψιμότητα. Η εικόνα ενός πρωθυπουργού που διαχειρίζεται διεθνείς επαφές, συμμετέχει σε συνόδους και τοποθετεί τη χώρα στο δυτικό στρατόπεδο, ενισχύει αντικειμενικά το προφίλ του «υπεύθυνου διαχειριστή». Σε ένα περιβάλλον φόβου για πολεμικές εμπλοκές,  ενεργειακές αναταράξεις, τρομοκρατικές απειλές ή μεταναστευτικές ροές, η σταθερότητα γίνεται βασικό πολιτικό κεφάλαιο.

Δεύτερον, η ατζέντα μετατοπίζεται. Ζητήματα καθημερινής φθοράς, όπως...