Πρώτον, οι Τούρκοι δεν μας θεωρούν ιστορική συνέχεια ούτε της αρχαίας Ελλάδας, ούτε του Βυζαντίου. Μας θεωρούν ένα μικρό κρατίδιο που διαχωρίστηκε με εξωτερική παρέμβαση από την Οθωμανική αυτοκρατορία τους, όχι ως...
προϊόν προϋπάρχουσας εθνικής συνείδησης του σκλαβωμένου πληθυσμού της που διεκδίκησε την ελευθερία και την ανεξαρτησία του. Στα μάτια τους, είμαστε μια αυθαίρετη και ιστορικά παράνομη κατασκευή στην περιοχή.Κατά την άποψη των Τούρκων, ο ξεσηκωμός του ’21 δεν ήταν μια επανάσταση με εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά, αλλά μια ακόμα από τις εκατοντάδες μικροεξεγέρσεις που ξεσπούσαν σε διάφορες περιοχές της αχανούς αυτοκρατορίας τους για διάφορους λόγους (οικονομικά ζητήματα, τοπικιστικές ιδιομορφίες, αρχηγικές βλέψεις, κ.λπ.). Όλες τους καταπνίγονταν στο αίμα, έτσι θα γίνονταν αργά ή γρήγορα και το ’21, απλώς η ελληνική εξέγερση είχε την τύχη (ή σχεδιάστηκε επί τούτου) να ξεσπάσει την χρονική περίοδο που άρχιζε η επίλυση του περίφημου Ανατολικού ζητήματος.
«Ανατολικό ζήτημα» λεγόταν η υπόθεση του διαμοιρασμού της παρηκμασμένης και παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής εκείνης. Οι Τούρκοι λοιπόν πιστεύουν ότι το ελεύθερο ελληνικό κράτος δεν προέκυψε από επιτυχημένη επανάσταση, αλλά ότι η δημιουργία του επιβλήθηκε δια των όπλων από τις Μεγάλες Δυνάμεις, με αποκορύφωμα το Ναυαρίνο.
Κοντολογίς, μας θεωρούν ένα κρατίδιο που κατασκευάστηκε από τους Αγγλο-Γάλλο-Ρώσους στο μαλακό υπογάστριο της αυτοκρατορίας τους, με στόχο να γίνει ο καταλύτης του σταδιακού ξηλώματος του Οθωμανικού πουλόβερ. Η αλήθεια είναι πως έχουν δίκιο ως προς το αποτέλεσμα. Μετά την δημιουργία του ελληνικού κράτους, ακολούθησε μια χιονοστιβάδα εξελίξεων που ανέτρεψε τα πάντα στην περιοχή. Μέσα σε εκατό χρόνια, από την τεράστια αυτοκρατορία που κατείχε όλα τα βαλκάνια, όλη την Μέση Ανατολή, την Αραβική χερσόνησο κι έφτανε ως την Λιβύη, είχε απομείνει μόνο η σημερινή «μικρή» Τουρκία.
Μόνο που οι Τούρκοι μετέφρασαν την δημιουργία του καινούριου αυτού χάρτη των Βαλκανίων και της Εγγύς Ανατολής, όχι ως δική τους αδυναμία ή ως μια σειρά εθνικών αφυπνίσεων των σκλαβωμένων λαών, αλλά ως ένα μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι των ισχυρών που εξαΰλωσε την αυτοκρατορία τους. Κατά την λογική τους, το πρώτο πιόνι αυτής της καταστροφικής εξέλιξης ήταν η Ελλάδα, η οποία δημιουργήθηκε από τους Μεγάλους με βασικό (ίσως και μοναδικό) στόχο να βλάψει την Τουρκία. Συνεχίζουν ως σήμερα να πιστεύουν ότι αυτός ο «αντιτουρκισμός» μας παραμένει οργανικό κομμάτι του εθνικού και κρατικού μας DNA, που με τα χρόνια όχι μόνο δεν αλλάζει αλλά διογκώνεται. Και μόνο αυτό είναι υπεραρκετό για να μας θεωρούν έναν από τους πιο ύπουλους εχθρούς που αντιμετωπίζουν διαχρονικά.
Τους δύο αιώνες που ακολούθησαν από 1821-30, η άποψη τους για την τεχνητή δημιουργία και τον ρόλο του ελληνικού κράτους, όχι μόνο δεν άλλαξε αλλά ενισχύθηκε. Θα τα αναλύσω στην συνέχεια. Όμως, ας μην υποτιμούμε διόλου και την σημασία της ιστορικής τους αντίληψη για το πώς προέκυψε το ελληνικό κράτος. Δεν πρόκειται για ακαδημαϊκή διαμάχη καθηγητών ιστορίας, αλλά για αντίληψη που παράγει πολιτικό και γεωστρατηγικό αποτέλεσμα. Θεωρώντας μας ένα τεχνητό δημιούργημα που(δεν είχε, αλλά) κατασκεύασε εκ των υστέρων εθνική συνείδηση και πλαστή ιστορική συνέχεια, οι Τούρκοι πιστεύουν ακραδάντως ότι αυτοί είναι ο παλιότερος λαός στην περιοχή, όχι εμείς.
Εκπλήσεστε, αλλά οι Τούρκοι είναι βέβαιοι ότι η Ελλάδα έχει ιστορία μόλις διακοσίων χρόνων, σε αντίθεση μ’ αυτούς που έχουν σχεδόν χίλια στην ευρύτερη περιοχή μας. Όταν τους λέμε για Ιωνίες, Περικλήδες, Μεγαλέξανδρους, ελληνιστικά χρόνια ή για την Βυζαντινή μας προϊστορία, αυτοί γελούν. Όλα αυτά τα θεωρούν ανέκδοτα και φαύλα ιστορικά μας παραμύθια. Οπότε, κατά την αντίληψη τους, αυτοί, ως ο παλιότερος και ισχυρότερος λαός της ανατολικής μεσογείου έχουν αναφαίρετα ιστορικά δικαιώματα στην ευρύτερη περιοχή, ενώ εμείς οι ιστορικά παρείσακτοι δεν έχουμε κανένα.
Όταν δηλαδή ο Ερντογάν αναφωνούσε εκνευρισμένος τον καιρό του παράνομου Τουρκολυβικού μνημονίου «τι δουλειά έχουν οι Έλληνες με την Λιβύη;» το εννοούσε. Αυτός έχει ιστορικό δικαίωμα εκεί και στον ενδιάμεσο χώρο τους, ενώ εμείς δεν έχουμε κι ας είμαστε κοντύτερα στην Λιβύη απ’ αυτόν. Όταν λένε ότι η Κρήτη ή τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, το στηρίζουν και στην ιστορική τους οπτική. Το Αιγαίο ήταν τουρκική θάλασσα, τους βρήκαμε μπόσικους και πήραμε τα νησιά, αλλά η ιδιοκτησία τους στο αρχιπέλαγος παραμένει. Όταν απλώνουμε καλώδια στην νοτιανατολική Μεσόγειο για να ενωθούμε ενεργειακά με την Κύπρο, νιώθουν σαν να ήρθαν οι μουσαφίρηδες κι έκαναν κατοχή στα αμπελοχώραφα του παππού τους.
H ελληνική «περικύκλωση» στα μάτια των Τούρκων
Όπως έγραψα στο πρώτο μέρος του άρθρου (https://www.liberal.gr/d-kampoyrakis/o-ellinikos-epektatismos-sta-matia-ton-toyrkon), η Τουρκία θεωρεί την Ελλάδα ένα κράτος που το 1821-30 δημιουργήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις ως υπομόχλιο για τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πιστεύουν ότι η σημερινή Ελλάδα δεν έχει ιστορικά δικαιώματα στην περιοχή (σε αντίθεση μ’ αυτούς) και ότι τους δυο αιώνες που ακολούθησαν είχε μια συνεπή πολιτική δυτικής περικύκλωσης της Τουρκίας ως πιόνι των Ευρωπαίων.
Όταν ο Φιντάν ή Μπακσελί μιλούν για «ελληνικό επεκτατισμό», επαναλαμβάνουν απλώς όσα λένε διαχρονικά οι Τούρκοι σε όλους τους διπλωμάτες και στα φόρουμ της υφηλίου. Πρώτα απ’ όλα οι Τούρκοι θεωρούν την σημερινή Ελλάδα ένα μικρό και αδύναμο (εδαφικά, δημογραφικά, οικονομικά, στρατιωτικά) κρατίδιο, που από μόνο του δεν θα μπορούσε καν να επιβιώσει, πόσο μάλλον να τους βλάψει. Θα μπορούσαν – θεωρούν – να μας κάνουν μια χαψιά, αν εμείς οι Έλληνες δεν στηριζόμασταν διαρκώς και σκανδαλωδώς από τους Ευρωπαίους (παλιότερα) και τους Αμερικανο-ευρωπαίους (σήμερα), ως εντολοδόχοι των συμφερόντων τους στην ανατολική μεσόγειο.
Με βάση αυτή την οπτική ερμηνεύουν οι Τούρκοι την διαχρονική πορεία των ελληνοτουρκικών. Στα μάτια τους ήμασταν πάντα ένα χρεοκοπημένο οικονομικά κράτος, που τροφοδοτούνταν διαρκώς και αδιαλείπτως με απεριόριστο και αγύριστο δυτικό χρήμα. Αρχίζοντας από το δάνειο που πήραμε από τους Άγγλους μέσα στην επανάσταση πριν καν φτιαχτεί ελληνικό κράτος, και φθάνοντας μέχρι την οριακή χρεωκοπία μας το 2010, οι Τούρκοι μένουν κατάπληκτοι από τον πακτωλό των χρημάτων, δανείων, επιχορηγήσεων και κοινοτικών πακέτων που παίρνει συνέχεια η μικρή Ελλάδα από την Δύση. Στα μάτια τους, οι Ευρωπαίοι μας ταΐζουν για να υπάρχουμε.
Την ίδια ακριβώς αντίληψη έχουν και για τις πολιτικές σχέσεις της Δύσης με την Ελλάδα. Όπως το βλέπουν αυτοί, η Δύση έχει απλώσει πάνω από την Ελλάδα όποια προστατευτική φτερούγα διαθέτει για να κουρνιάσουμε εμείς από κάτω. Μας έχουν στο ΝΑΤΟ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ζώνη του ευρώ και όπου αλλού, δίχως μάλιστα να διαθέτουμε τα τυπικά κριτήρια ή τα ουσιώδη προσόντα ή το γεωπολιτικό εύρος για τόσα κολλητιλίκια με τους Μεγάλους της Δύσης. Στο πλαίσιο αυτό, εντάξαμε με το ζόρι και την Κύπρο στην Ευρώπη εις βάρος των Τουρκοκυπρίων, έτσι το βλέπουν.
Κι εμείς, αποθρασυνόμενοι απ’ αυτή την εύνοια, είμαστε το πιο κακομαθημένο παιδί της Ευρώπης, που κρύβεται πίσω από τους συμμάχους και εταίρους του για να κάνει τσαμπουκάδες στην Τουρκία και για να την περιορίσει μέσα στα χερσαία της σύνορα. Η Άγκυρα δαιμονίζεται κάθε φορά που μας βλέπει να μετατρέπουμε τα ελληνοτουρκικά θέματα σε ζητήματα Ευρωτουρκικά. Τους είναι αδιανόητο το πώς πείθουμε τους ευρωπαίους γι' αυτό, αλλά πρωτίστως το θεωρούν αποτέλεσμα της δικής μας αποθράσυνσης.
Η ελληνική αυτή «αποθράσυνση», στα μάτια τους προσαρμόζεται ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. Εμείς οι τετραπέρατοι απατεώνες Έλληνες τσιμπάμε κάθε ιστορική ευκαιρία για να τους βλάψουμε. Τα τελευταία χρόνια συμμαχήσαμε με τον άλλο τους μεγάλο εχθρό, το Ισραήλ, και με ενδιάμεσο την Κύπρο τους ξανακυκλώνουμε σε όλο το μήκος των νοτιοδυτικών θαλάσσιων συνόρων τους.
Στο μεταξύ, Γάλλοι και Αμερικανοί μας εξοπλίζουν πάλι προκλητικά, με Belharra, με Rafalle, με F-35, με αντιβαλλιστικούς θόλους, ενώ πετάνε την Τουρκία έξω από τους εξοπλισμούς και τις στρατιωτικές προμήθειες. Μόλις οι Αμερικανοεβραίοι άρχισαν την επίθεση στο Ιράν, βρήκαμε πάλι ευκαιρία να προσγειώσουμε αεροπλάνα στην Κύπρο και συστοιχίες πυραύλων στα νησιά μας. Η «περικύκλωση» συνεχίζεται ακάθεκτη.
Το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια των διακοσίων χρόνων που πέρασαν, η Ελλάδα βρέθηκε με το πλευρό των νικητών σε όλες τις οριακές ιστορικές στιγμές (και άρα κάτι κέρδιζε απ’ αυτό), στα μάτια τους δεν οφείλεται σε σωστές ελληνικές επιλογές αλλά στο ότι είμαστε ένα διαχρονικό πιόνι των Δυτικών. Έτσι διαβάζουν την πορεία μας και στους βαλκανικούς πολέμους και στον πρώτο παγκόσμιο και στον δεύτερο, όταν εμείς βρεθήκαμε στο σωστό στρατόπεδο την σωστή στιγμή, σε αντίθεση με τους Τούρκους.
Αύριο: Τι βλέπουν οι Τούρκοι στον χάρτη της περιοχής μας
Πώς διαβάζουν οι Τούρκοι τον χάρτη
Συνεχίζοντας το οδοιπορικό στην τουρκική οπτική των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ας φτιάξουμε μια εικόνα. Οι Τούρκοι απλώνουν έναν χάρτη της ανατολικής Mεσογείου του 1821, άλλον έναν του 1921, και έναν σημερινό. Τι βλέπουν; Στα δικά τους μάτια, βλέπουν μια μικρή χώρα που μεγαλώνει διαρκώς, σπρώχνοντας συστηματικά τη δική τους μεγάλη χώρα προς ανατολάς και φυλακίζοντας την μέσα στα όρια των ακτών της.
Υπενθυμίζω ότι κατά την τουρκική ανάγνωση της ιστορίας, η Ελλάδα είναι μια καινούρια (200 μόλις χρόνων ζωής) χώρα-κατασκεύασμα των δυτικών που δεν έχει ιστορικά δικαιώματα στην περιοχή, αλλά και πολύ μικρή και αδύναμη για να διεκδικεί ζωτικά συμφέροντα γύρω της. Οι Τούρκοι μουτζουρώνουν με μαρκαδόρο τον χάρτη της ανατολικής Μεσογείου όπως διαμορφώνεται ανά πεντηκονταετία και τρελαίνονται με το θράσος και την πονηριά των καταφερτζήδων Ελλήνων.
Το 1821 βλέπουν μια τοπική εξέγερση στην κάτω άκρη των Βαλκανίων που θα είχε καταπνιγεί μετ’ ολίγον, πλην οι Μεγάλες Δυνάμεις επεμβαίνουν απροκάλυπτα με τους στόλους τους στο Ναυαρίνο και την μετατρέπουν σε επιτυχημένη επανάσταση. Το 1832, η Ελλάδα είναι ένα μικρό κακομοιριασμένο κρατίδιο μέχρι την Λαμία και με λίγα νησιά των Κυκλάδων στην επικράτεια του. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1881 με την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης, οι Δυτικοί υποχρεώνουν την Τουρκία να παραχωρήσει στην Ελλάδα την Θεσσαλία και την μισή Ήπειρο. Οι Τούρκοι βλέπουν τους Έλληνες σχεδόν διπλασιάζονται εδαφικά δίχως να έχουν ρίξει ούτε ντουφεκιά.
Το 1897 οι Έλληνες επιτίθενται στους Τούρκους, αυτοί τους παίρνουν φαλάγγι αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις πάλι τους σώζουν σταματώντας τον νικητή τουρκικό στρατό καθώς κατέβαινε προς την Αθήνα. Την ίδια περίοδο, οι Αγγλογάλλοι υποχρεώνουν με τους στόλους τους την Τουρκία να παραχωρήσει ημιαυτονομία στο μεγάλο και στρατηγικής σημασίας νησί της Κρήτης, βάζοντας ως δήθεν ανεξάρτητο κυβερνήτη του έναν γιο του Έλληνα βασιλιά. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα η Ελλάδα παίρνει και τυπικά το νησί.
Το 1911 οι Ιταλοί πουλάνε στην Ελλάδα το θωρηκτό Αβέρωφ, παρά το γεγονός ότι οι Τούρκοι πρόσφεραν περισσότερα για την αγορά του. Οι Δυτικοί εξασφαλίζουν έτσι ελληνική ναυτική υπεροπλία στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα έναν χρόνο αργότερα να μην μείνει ούτε ένα νησί του αρχιπελάγους στην κατοχή της Τουρκίας. Το 1912 με τον Α’ βαλκανικό η Ελλάδα παίρνει την Ήπειρο και την δυτική Μακεδονία, με τον Β’ βαλκανικό και τον Α’ παγκόσμιο φτάνει ως τον Έβρο. Το 1920-22, πάλι με την βοήθεια των ξένων (Συνθήκη Σεβρών) παίρνει και την απέναντι πλευρά του Αιγαίου με την Σμύρνη, και φθάνει στα βάθη της Τουρκίας. Εκεί μας σταματάνε και τουλάχιστον εξασφαλίζουν την ηπειρωτική τους χώρα από την αδηφάγα ελληνική διάθεση.
Σαράντα χρόνια αργότερα, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα παίρνει από τους Ιταλούς και τα Δωδεκάνησα, μέχρι το απομακρυσμένο Καστελόριζο, μετατρέποντας το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη. Το 1950-70, με την αποχώρηση των Άγγλων από την Κύπρο, με την πλήρη ελληνοκυπριακή κυριαρχία στο νησί (και τις απόπειρες για Ένωση) ολοκληρώνεται η περικύκλωση της Τουρκίας και από τα νότια. Οι Έλληνες ενώνουν τις υφαλοκρηπίδες Ρόδου-Καστελορίζου-Κύπρου και κλείνουν την Τουρκία εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές της. Η τουρκική απόβαση στο νησί το 1974 αποτρέπει μερικώς τα ελληνικά σχέδια.
Οι -κατά την οπτική των Τούρκων- προσπάθειες των Ελλήνων όμως για την απομόνωση και περικύκλωση τους συνεχίζονται ακάθεκτες. Επικρέμεται πάντα πάνω από τα κεφάλια τους η ελληνική απειλή των 12 μιλίων που θα τους κλείσει εντελώς, ενώ το 2004 οι Έλληνες έβαλαν την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποσχόμενοι επίλυση του Κυπριακού με το σχέδιο Ανάν. Οι Ελληνηνοκύπριοι με την καθοδήγηση της Αθήνας, πήραν πρώτα την ένταξη και μετά πέταξαν έξω απ’ την Ευρώπη τους Τουρκοκύπριους καταψηφίζοντας το σχέδιο Ανάν.
Εκπλήττεστε με την τουρκική ανάγνωση της ιστορίας; Προφανώς, διότι σ’ αυτήν δεν υπάρχουν ούτε διεθνές δίκαιο, ούτε διαθέσεις των λαών, ούτε γενοκτονίες ελληνικών πληθυσμών, ούτε ιστορικά δικαιώματα πέραν των δικών τους, ούτε αποβατικές στρατιές του Αιγαίου, ούτε καλές και κακές επιλογές Ελλήνων και Τούρκων σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους. Δεν βλάπτει όμως να γνωρίζουμε πως σκέφτονται και τι λένε, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τους αντικρούσουμε στα αυτιά των ξένων.
Και μόνο αν ξέρουμε πως βλέπουν την διαχρονική εξέλιξη της σχέσης μας θα μπορέσουμε μερικώς να αντιληφθούμε την μανία τους εναντίον των νότιων θαλάσσιων αγωγών που ετοιμάζουμε, εναντίον της Frodex που περιπολεί στα σύνορα μας, εναντίον του Μακρόν και των Αμερικανών που πάλι –στα μάτια τους- μας αγκαλιάζουν και μας αποθρασύνουν στρατιωτικά. Όταν εμείς επικαλούμαστε το Διεθνές Δίκαιο ή τα Δίκαιο της θάλασσας, στα μάτια των Τούρκων μοιάζουμε με λήσταρχους που πρώτα εισβάλλαμε στο σπίτι τους κι ύστερα, θρασύτατα επικαλούμαστε τον νόμο για να κατοχυρώσουμε χρησικτησία.
Κυρίως όμως η γνώση αυτή είναι χρήσιμη για να αντιληφθούμε αν μπορούμε να συνυπάρξουμε αρμονικά και ειρηνικά μαζί τους σε βάθος χρόνου. Προφανώς για να γίνει αυτό, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι εμείς τους απειλούμε, ότι είμαστε μπάσταρδοι της ιστορίας που τυχαία γίναμε κράτος ως μη οφείλαμε, ότι είμαστε αρκούντως μικροί και ανίσχυροι για να έχουμε δικαιώματα ή ζωτικά συμφέροντα στην περιοχή. Δηλαδή να «συνειδητοποιήσουμε» ότι μόνο ως τουρκικό προτεκτοράτο θα έχουμε ελπίδα επιβίωσης και ησυχίας. Γίνεται να το αποδεχτούμε; Ή μήπως γίνεται αυτοί ν’ αλλάξουν μυαλά; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Άρα;
Αύριο το δεύτερο μέρος. Πώς τους «περικυκλώνουμε» επί διακόσια χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου