Δηλαδή ο αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων που ηττήθηκαν στους ημιτελικούς γι αυτό και αποκαλείται και ο τελικός της παρηγοριάς.
Ο αείμνηστος Γιάννης Ιωαννίδης είχε πει, καθ΄υπερβολή, πως τον δεύτερο δεν τον θυμάται κανείς. Τον δεύτερο τον θυμόμαστε γιατί έχασε από τον πρώτο.
Στην περίπτωση των προσεχών εκλογών τον πρωταθλητή ουδείς τον αμφισβητεί.
Στην περίπτωση των προσεχών εκλογών τον πρωταθλητή ουδείς τον αμφισβητεί.
Αυτά που λέγονται για πρωτιά, έστω και με μια ψήφο, δεν τα πιστεύουν ούτε αυτοί που τα λένε. Ο αγώνας έχει ως εξής, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πρωτίστως με τον εαυτό μας.
Η Νέα Δημοκρατία έχοντας δεδομένη την πρώτη θέση, αγωνίζεται να βελτιώσει την επίδοσή της. Βέβαια όταν δεν υπάρχει ανταγωνισμός και ορατός αντίπαλος, αυτή η επιδίωξη παρουσιάζει δυσκολίες, όμως έχει στο τέλος της διαδρομής ένα συγκεκριμένο στόχο: την εξουσία μέσω της ανανέωσης της λαϊκής εντολής.
Τα κόμματα εξουσίας είναι μεγάλα και μαζικά γιατί προσφέρουν στους πολίτες την ελπίδα για το μέλλον. Απεναντίας, όταν χαθεί αυτό το όραμα τότε επέρχεται η αποσύνθεση, όπως έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του 2023.
Το καταλαβαίνω, η δεύτερη θέση είναι σημαντική, αλλά με 15 μονάδες διαφορά από τον πρώτο, τι προσδοκίες μπορεί να καλλιεργήσουν στους ψηφοφόρους τους; Το 2023 πουλούσαν το παραμύθι της κυβέρνησης των ηττημένων. Τώρα δεν υπάρχει παρόμοιο παραμύθι διότι δε βγαίνουν τα κουκιά. Δεν υπάρχει το 151. Συνεπώς οτιδήποτε ενδιαφέρον υπάρχει θα αφορά την επόμενη ημέρα του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης που είτε θα είναι αυτοδύναμη η Νέα Δημοκρατία είτε θα αποτελεί τον βασικό κορμό με δικό της πρωθυπουργό. Και με δεδομένη την απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, αποκλείεται το Κίνημα να συμπράξει σε μια τέτοια συνεργασία.
Άρα η διακύβευση των εκλογών για τη Νέα Δημοκρατία είναι η εξουσία, για δε το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα η κατάκτηση της δεύτερης θέσης που θα δώσει τον αέρα στον νικητή για τις διεργασίες που θα επακολουθήσουν, ώστε τελικά η Κεντροαριστέρα ή μέρος της να συνεργαστεί με τη ριζοσπαστική Αριστερά. Διότι προς τα εκεί πάει η φορά των πραγμάτων. Αν δε συνεργαστούν, συνεχώς θα χάνουν.
Συμπέρασμα: ο μικρός τελικός, δεν είναι ένας αγώνας της παρηγοριάς, αλλά είναι κάτι σαν την προκαταρκτική κούρσα στον μηχανοκίνητο αθλητισμό για την pole position.
Αυτή η γενική εικόνα αποτυπώνεται στην παράσταση νίκης, αδιάψευστο μέχρι στιγμής εύρημα όλων των δημοσκοπήσεων. Βέβαια το κρίσιμο ερώτημα, επ΄αυτού, είναι τι θεωρεί ο ερωτώμενος πολίτης ως νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Την απλή πρωτιά ή την αυτοδυναμία που είναι και η ουσιαστική νίκη;
Τεράστια η διαφορά.
Σκηνικό: το καμπανάκι κτυπά για την τελευταία στροφή των δρομέων, ο Μητσοτάκης προηγείται κατά ένα γύρο και παλεύουν για τη δεύτερη θέση, στήθος με στήθος, Ανδρουλάκης –Τσίπρας και κάπου—κάπου ρίχνουν ματιές προς τα πίσω για να δουν πού βρίσκεται η Μαρία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου