Οι ΝΔτες δέν πήγαν στήν κάλπη....

Φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα συμμετοχής...

Γενικότερα βέβαια αλλά ειδικότερα ΝΔτών....

Οι ΝΔτες δέν πήγαν να ψηφίσουν...

Αυτό ήταν γνωστό απο νωρίς τό πρωί...

Ομως όλοι είπαν ότι οκ μάλλον πήγαν παραλία και μετά θα πάνε να ψηφίσουν....

Ομως δέν φαίνεται να έγινε έτσι...

Φαίνεται ότι προσπαθούν να τούς μαζέψουν να πάνε στίς κάλπες...

Επίσης υπάρχει μιά εικόνα ότι στην επαρχία πχ ο κόσμος μένει σπίτια του και δέν πάει να ψηφίσει....

Στά χωριά πού η κάλπη είναι δυό βήματα ο άλλος δέν ξεκουνιέται και παραμένει αραχτός στό σπίτι...

Δηλαδή δέν είναι θέμα παραλίας κλπ..

Υπάρχει μιά άρνηση ψήφου...

Πάντως τό κλίμα είναι γενικότερο δέν είναι μόνο οι ΝΔτες...

Απλά εκεί δέν μαζεύεται με τίποτα...

Πάντως ακόμα οι κάλπες είναι ανοιχτές...

Οσοι δέν έχετε πάει πηγαίνετε....

wolf

Σήμερα ψηφίζω "παραλία"!

Ο κύβος ερρίφθη. Οι αμφιταλαντεύσεις μου κόπασαν. Τέρμα! Τέλος!
Σήμερα δε θα δώσω το παρόν στις "κάλτσες" όπως μου ζήτησε ο κ. Παπανδρέου. Σήμερα θα απέχω, κι ας μην είναι trendy! Όχι κυρία Συλβάνα Ράπτη, γουστάρω να είμαι ντεμοντέ, παρά να παίξω το παιχνίδι σας ώστε κάποιοι σαν και του λόγου σας να είναι trendy πηγαίνοντας στις Βρυξέλλες για Ευρωτουρισμό και με τη συνδρομή της ψήφου μου. Με τα γενικόλογα και τους αφορισμούς σας δε με πείσατε ότι πάτε στο Στρασβούργο να κάνετε κάτι σημαντικό για τη χώρα και το λαό της.

Όχι, κύριε Παπακωνσταντίνου, με το να στείλω και με την ψήφο μου κάποιους από το κόμμα σας για Ευρωτουρισμό δε θα σταματήσει ο κατήφορος της χώρας. Μπερδέψατε τις ευρωεκλογές με τις εθνικές εκλογές και τάζετε λαγούς με πετραχήλια λέγοντας ότι «Το ΠΑΣΟΚ έχει συγκεκριμένες προτάσεις για την οικονομική κρίση, για τη διαφάνεια στο δημόσιο βίο, για την αναβάθμιση της παιδείας, για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, για την προώθηση της πράσινης ανάπτυξης.»

Και μη με φοβερίζετε κύριε Λαμπρινίδη ότι αν δεν πάω στις "κάλτσες" κάποιοι άλλοι θ’ αποφασίσουν για μένα. Έτσι κι αλλιώς, είτε πάω είτε δεν πάω, είτε πάμε όλοι στις "κάλτσες" είτε δεν πάμε, άλλοι αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς. Το έχω εμπεδώσει πια αυτό και το μόνο αξιοπρεπές που μπορώ να κάνω είναι να μην αυτοεμπαίζομαι συμμετέχοντας στη φαρσοκωμωδία των ευρωεκλογών για ν’ αποφασίζουν και να διατάσσουν κάποιοι με τις ευλογίες μου, χωρίς να με ρωτάνε.

Ούτε εσείς κυρία Γιαννάκου με πείσατε με τις αναλύσεις σας ότι η Ευρωβουλή αποτελεί σώμα διαβούλευσης για σοβαρές αποφάσεις. Εσείς δε μπορείτε να διαβουλευτείτε μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με τους ομοεθνείς σας, και μας λέτε ότι θα διαβουλευτείτε στο Στρασβούργο; Όταν είστε ανίκανοι να συζητήσετε πολιτισμένα στα τηλεοπτικά παράθυρα και σε χρόνο μηδέν ξεσπάτε σε σκυλοκαυγάδες, μας λέτε ότι θα διαβουλευτείτε στην Ευρωβουλή; Εσείς είστε στα μαχαίρια συναμεταξύ σας, κι όταν ο ένας θα ζητάει το άλφα για την Ελλάδα - αν βέβαια μπείτε στον κόπο να ζητήσετε οτιδήποτε - ο άλλος, απλά από κομματική εμπάθεια, θα το ακυρώνει. Σας έμαθα επιτέλους όλους…

Δυστυχώς, ούτε κι εσείς με πείσατε κυρία Ρόδη Κράτσα ότι το Ευρωκοινοβούλιο θα λύσει τα προβλήματα της καθημερινότητας. Αν ήταν αλήθεια, δε θα είχε φτάσει εκεί που έφτασε η ανεργία, δε θα μας απειλούσε η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, δε θα είχε εκτιναχθεί στα ύψη η εγκληματικότητα, δε θα οργίαζε η ακρίβεια και η κερδοσκοπία. Εκτός αν περίμενε η Ευρωβουλή να τα λύσει όλα αυτά μετά τις σημερινές εκλογές!

Και δε με πείθετε κύριε Πουπάκη λέγοντας ότι «Η αποχή από την κάλπη λειτουργεί μόνο υπέρ της γιγάντωσης και διαιώνισης των σημερινών προβλημάτων» και ότι τάχα «Έχουμε υποχρέωση όλοι μας να φέρουμε τις Βρυξέλλες πιο κοντά μας.» Τα προβλήματα που πρόσθεσε το κόμμα σας στη χώρα μας την τελευταία πενταετία δε θα τα λύσουν οι Βρυξέλλες όπως και δεν τα έλυσαν μέχρι τώρα. Ποιος τις εμπόδισε να το έχουν κάνει;

Όσο για εσάς κύριε Αγγουράκη, που ανήκετε σ’ ένα κόμμα που απορρίπτει και καταδικάζει κατά πάντα και δια πάντα την ΕΕ, δεν καταλαβαίνω τι ρόλο παίζετε που κατεβαίνετε στις Ευρωεκλογές. Προφανώς ακούσατε ότι εκεί πέρα υπάρχει πολύ ψητό και θέλετε κι εσείς να τσιμπολογήσετε κάνα μεζέ, για το καλό του ΚΚΕ προφανώς. Δει δη χρημάτων, και μακριά από σας η εφορία, όπως δήλωσε η κ. Παπαρήγα στο πρόσφατο γελοίο διακαναλικό debate για τις Ευρωεκλογές. Ζητάτε μαζική συμμετοχή και ενίσχυση του ΚΚΕ, έστω κι αν δε συμφωνούμε μαζί του, για ποιο λόγο; «Για να γίνει καταλύτης για την ανασύνταξη του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος.» (Η έρμη βελόνα του παλιού γραμμοφώνου έχει κολλήσει). Προφανώς κι εσείς μπερδέψατε τις Ευρωεκλογές με τις εθνικές εκλογές.

Κι εσείς κύριε Χουντή, υποψήφιε του κοκκινοπράσινου ΣΥΡΙΖΑ (λίγο απ’ όλα!), επίσης έχετε σύγχυση για ποιο λόγο τραβολογάτε το λαό στις κάλπες σήμερα. Μας είπατε ότι «Η άρνηση της συμμετοχής στις εκλογές, είναι σε τελική ανάλυση άρνηση της ίδιας της ιδιότητάς του, ως πολίτης.» Μεγάλος αφορισμός αυτός που είπατε, αλλά δε με μεταπείθει. Εγώ το βλέπω αλλιώς το πράγμα. Επειδή ακριβώς είμαι ενεργός πολίτης, δεν ανέχομαι άλλο τον εμπαιγμό και την προδοσία και επιλέγω την αποχή ως ένα είδος διαμαρτυρίας. Η δικαιολογημένη αγανάκτησή μου προς το πολιτικό σύστημα την οποία επικαλεστήκατε αφορά και το κόμμα σας. Κι εσείς στο ίδιο σάπιο πολιτικό σύστημα ανήκετε και μαζί με τους άλλους ψηφίζετε για τις αυξήσεις των παχυλών βουλευτικών αποζημιώσεών σας και τη βουλευτική ασυλία (ασυδοσία), η δε πολιτική σας, πολιτική των ανοιχτών συνόρων και της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης, όπως και ο εναγκαλισμός του αναρχικού χώρου με τρομάζει.

Κυρία Τζαβέλλα, με τη δήλωσή σας ότι «Για τις ευρωεκλογές, πρέπει να επιλέγουμε ευρωβουλευτές και όχι κόμματα.», με οδηγείτε σε δύο συνειρμούς. Ή ότι ντρέπεστε για το κόμμα το οποίο σας τίμησε βάζοντάς σας επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του, ή ότι σκέπτεστε να λειτουργείτε αυτόνομα και όχι σε συνεννόηση με το δεύτερο υποψήφιο του ΛΑΟΣ τον κ. Πλεύρη. Πολύ σωστά πάντως είπατε πως «Η αποχή δείχνει ότι ο πολίτης δεν εμπνέεται από την πολιτική. Καταδεικνύει έλλειψη οράματος.» Πραγματικά οι πολιτικοί δε μας έχουν εμπνεύσει μ’ ένα συλλογικό όραμα. Όταν το ένα κόμμα αντιμετωπίζει το άλλο ως λέπρα και μίασμα, πώς θα συνεργαστείτε στην Ευρώπη για το καλό της Ελλάδας;

Εσείς κύριε Πλεύρη, μας είπατε πώς «Σε κάθε περίπτωση η αποχή είναι βούτυρο στο ψωμί του δικομματισμού και όποιος δεν ψηφίσει να ξέρει ότι κάποιος άλλος θα ψηφίσει στη θέση του με την αναλογική αύξηση των ποσοστών όλων των κομμάτων.» Αυτός ο δικομματισμός σας έχει γίνει εφιάλτης όπως και σε όλα τα μικρότερα κόμματα. Όμως σας θυμίζω ότι πρόκειται για Ευρωεκλογές και όχι για εθνικές εκλογές, και ο δικομματισμός εδώ δεν παίζει. Εξάλλου, οι μαξιμαλιστικές σας θέσεις σε εθνικά θέματα, αν και σφόδρα επιθυμητές, δεν είναι ρεαλιστικές, και επομένως δεν έχουν προοπτική υλοποίησης όσους ευρωβουλευτές κι αν στείλει ο ΛΑΟΣ στο Στρασβούργο.

Όσο για σας, κύριε Μάνο, που σας αναγνωρίζω ότι μιλήσατε αμιγώς για την ΕΕ, με φοβίσατε δηλώνοντας πως ελπίζετε ότι θα επικυρωθεί τελικά η συνθήκη της Λισσαβώνας και θα περιοριστούν τα εθνικά βέτο, ενώ θα ισχύσει ο κανόνας της πλειοψηφίας! Δηλαδή χαράς ευαγγέλια για τα Σκόπια και την Τουρκία! Επαίρεστε δε ότι έχετε τις πιο προωθημένες θέσεις για την οικοδόμηση μιας ενιαίας Ευρωπαϊκής πολιτικής, και μας λέτε πως «η Ευρώπη έχει αποδείξει ότι μπορεί να "σπρώξει" την Ελλάδα σε μια σειρά τομείς, όπου οι δικές μας αδράνειες είναι ακόμα ισχυρές.» Ώστε λοιπόν η Ευρώπη θα σπρώξει για να βγούμε από τα χάλια μας; Η Ευρώπη θα στείλει την αστυνομία της για να περιοριστεί η εγκληματικότητα στην Ελλάδα; Η Ευρώπη θα πατάξει την αισχροκέρδεια και τη φοροδιαφυγή που είναι τα παραδοσιακά χούγια του Έλληνα; Η Ευρώπη θα καταργήσει τα λαμόγια που μας πίνουν το αίμα; Πολλές αρμοδιότητες αποδίδετε στην Ευρώπη κύριε Μάνο, δε νομίζετε;

Τελικά, εσείς κύριε Τρεμόπουλε, με τις «φρέσκιες απαντήσεις και οπτικές» που φέρνετε, επιτρέψτε μου να πω ότι με τρομάζετε. Ναι μεν καλά τα λέτε για την Οικολογία και την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά όταν καταπιάνεστε με εθνικά θέματα και ισχυρίζεστε ότι η Ελλάδα έχει τεράστιο έλλειμμα στα δικαιώματα, με πιάνει τρεμούλα. Στο μόνο που εγώ δε βλέπω έλλειμμα είναι στα δικαιώματα των λαθρομεταναστών και των μειονοτήτων.

Στο κόμμα του ΠΑΜΜΕ, που περιέργως δεν το περιέλαβε το in.gr στην πρόσκλησή του, έχω ήδη αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο μου.

Πείτε μου λοιπόν, ποιον θα ψήφιζα αν προσερχόμουν στην κάλπη σήμερα, αφού δεν εγκρίνω κανένα κόμμα; Εξάλλου το μη χείρον δε θεωρώ πως είναι και βέλτιστο. Ή μήπως θα ήταν καλύτερο να στηνόμουνα με τη ζέστη στις ουρές για να ρίξω λευκό ή άκυρο; Γι’ αυτό και για χίλιους άλλους λόγους ψηφίζω αποχή, ψηφίζω "παραλία". Αυτόν τον τρόπο επιλέγω για να στείλω κι εγώ το μήνυμά μου και τη διαμαρτυρία μου για την πλύση εγκεφάλου που μου έχουν κάνει τα διαπλεκόμενα τηλεοπτικά κανάλια τους τελευταίους δέκα μήνες με τις μαγειρεμένες δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων τρεις φορές την ημέρα. Αντί οι υποψήφιοι να εξηγήσουν στον Ελληνικό λαό μέσα από την κρατική τηλεόραση, χωρίς επιπλέον δαπάνες, τι θα κάνουν στην Ευρωβουλή, αντί να μας ενημερώσουν ποια προβλήματα θα προωθήσουν - κι όχι να τα λένε μέσω του in.gr την τελευταία στιγμή στα μουλωχτά, γενικώς και αορίστως, και για τους λίγους - αναλίσκονταν και καταναλίσκονταν σε τηλεοπτικούς σκυλοκαυγάδες και μας άλλαζαν τα φώτα στον αλληλομηδενισμό, στη σκανδαλολογία, τα σκανδαλοκουκουλώματα και τις "τυχαίες" αποδράσεις κακοποιών.

Επειδή, λοιπόν, οι πολιτικάντηδες δεν έμαθαν να σέβονται στοιχειωδώς τον πολίτη, επειδή το πολιτικό τους επίπεδο είναι ελεεινό και τρισάθλιο και θυμίζει κάφρους, επειδή μου υποτιμούν τη νοημοσύνη και με ραπίζουν κατά πρόσωπο με τα λόγια και τις πράξεις τους, επειδή κατασπατάλησαν, Κύριος οίδε πόσα, εκατομμύρια ευρώ του ελληνικού λαού για τηλεοπτικά σποτ, αφίσες, πινακίδες, εκλογικά κέντρα, τραπεζώματα και δημόσιες σχέσεις, δε θα προσέλθω σήμερα στις κάλτσες για να τους τιμήσω. Κι αν ακόμη υπήρχε τιμωρία για την αποχή, ευχαρίστως θα τη δεχόμουνα, παρά να παραβιάσω τη συνείδησή μου συμμετέχοντας στο απατηλό παιχνίδι της προκλητικής και αναποτελεσματικής ψευτοδημοκρατίας τους, δίνοντάς τους άλλοθι για τις με μαθηματική ακρίβεια επακόλουθες ανεπάρκειες, λαμογιές και μειοδοσίες τους.

Τώρα, αν με την αποχή μου κοντά στα ξερά καίγονται και κάποια χλωρά, ζητώ συγνώμη, αλλά έχω πλέον απορρίψει ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα. Ας όψονται όλοι εκείνοι που το ευτέλισαν και το απαξίωσαν, βουλιάζοντας τη χώρα στη σημερινή της εξαθλίωση… Το σύνθημα «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», θα είναι πετυχημένο μόνο εάν η αυτή η αλλαγή σημάνει επανάσταση ήθους στα κόμματα και στο λαό, και αποκατάσταση αρχών, αξιών, κοινής λογικής, εθνικής εγρήγορσης, συλλογικής συνείδησης, αλληλοσεβασμού και πνεύματος συνεργασίας και αλληλεγγύης. Ωστόσο, ακόμη κι αν τούτο το θαύμα επρόκειτο να συμβεί ποτέ, πάλι το ισχύον μοντέλο της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας που στηρίζεται στον ανταγωνισμό, τον κοινωνικό κατακερματισμό και την πόλωση θα το εξαχρείωνε σε χρόνο μηδέν. Βλέπετε το πρόβλημά του είναι εγγενές. (Κάτι εναλλακτικό προσπάθησα να διατυπώσω σ' ένα προηγούμενο άρθρο μου)

Γι’ αυτό επιμένω "παραλία" αντί να δώσω κι εγώ το παρόν στις "κάλτσες"…
Πάντως δηλώνω ότι αγαπώ όλους τους συγκατοίκους μου στο τρελλοκομείο "Η Ελλάς". Καλή ψήφο στους νομοταγείς!

Σήμερα, λέμε ΟΧΙ στο τηλεοπτικό παρακράτος!

ΟΧΙ στους νταβατζήδες.

ΟΧΙ στις δημοσκοπήσεις τους.

ΟΧΙ στα παπαγαλάκια τους.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία είκοσι χρόνια, βιώνουμε το φαινόμενο μιας εντελώς μονόπλευρης και επικίνδυνης παραπληροφόρησης που έχει επίκεντρο τα "δελτία των οχτώ". Καθοδηγητές στα δελτία είναι το καρτέλ των «εργολάβων» και εν γένει ότι αποκαλούμε «νταβατζήδες» και εκτελεστικά όργανα της χειραγώγησης του ελληνικού λαού, είναι οι δημοσιογράφοι, που αποκαλούνται και «παπαγαλάκια».

Όλοι αυτοί προκαλούν μια εντύπωση πλασματικής δημοκρατίας η οποία σε αγαστή συνεργασία με τα τεράστια οικονομικά κέντρα δημιουργούν ένα τηλεοπτικό παρακράτος για να επιβάλουν την θέλησή τους, στην εκάστοτε πολιτική εξουσία. Από τη μια το τηλεοπτικό προϊόν στηρίζει και στηρίζεται στον καταναλωτισμό και από την άλλη παράγει ή προάγει βία, φόβο, τρομοκρατία, αστυνομοφοβία, ανασφάλεια, αβεβαιότητα και αστάθεια. Έτσι συμφέρει το μπλοκ οικονομικής εξουσίας που ελέγχει τα media.

Έτσι επιβάλλονται ευκολότερα οι εκβιασμοί τους και ελέγχονται καλύτερα οι πολίτες. Με την διαρκή επίκληση της κατάρρευσης, της διάλυσης και της πτώχευσης καθίσταται ο πολίτης ευκολότερος στόχος και με τον βομβαρδισμό της άρνησης μετατρέπεται σε άβουλο όργανο στα σχέδια οικονομικών κέντρων εξουσίας με τα οποία ο πολίτης δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον και καμία κοινή επιδίωξη
exastal

Ποια Ευρώπη θέλουμε;

του Ναπολέοντα Μαραβέγια

Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση περνά μια κρίση που ίσως δεν έχει προηγούμενο. Μετά την ευφορία της δεκαετίας του ’80 με την ολοκλήρωση της ενιαίας εσωτερικής και το διπλασιασμό των πόρων για τις πολιτικές Συνοχής, καθώς και της δεκαετίας του ’90, με την επιτυχή κατάληξη της πορείας προς την νομισματική ένωση, το ευρωπαϊκό εγχείρημα δείχνει να έχει χάσει το δυναμισμό και τον προσανατολισμό του.
Σχεδόν όλοι, ωστόσο, συμφωνούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 δεν μπορεί να είναι πλέον η Ευρώπη των 15. Και μόνο ο διπλασιασμός σχεδόν των χωρών-μελών αλλάζει το χαρακτήρα του οικοδομήματος από κάθε άποψη. Με τη διεύρυνση διευρύνονται οι κάθε μορφής διαφορές: γεωγραφικές, οικονομικές, πολιτιστικές, κοινωνικές, ιδεολογικές, πολιτικές. Διευρύνεται το φάσμα των προτιμήσεων των πολιτών των χωρών-μελών και διασπάται η, μετά από πολλά χρόνια κοινής πορείας, αίσθηση συμμετοχής σε κάποιο κοινό σχέδιο πολιτικής ενοποίησης, η οποία υπήρχε σε διαφορετικό βαθμό στις παλαιότερες χώρες-μέλη.
Μήπως όμως τελικά η διεύρυνση δεν είναι παρά μόνο μια από τις αιτίες της σημερινής κατάστασης. Μήπως η βαθύτερη αιτία της κρίσης είναι η άρνηση όλων των κρατών-μελών, με προφανείς διαβαθμίσεις, να προχωρήσουν στην οικονομική ολοκλήρωση πέρα από τη δημιουργία της εσωτερικής αγοράς και τη νομισματική ένωση.
Όμως το κρίσιμο βήμα που θα άλλαζε ριζικά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι η εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων προς υπερεθνικό επίπεδο στον τομέα της δημοσιονομικής πολιτικής. Η δημοσιονομική πολιτική δηλαδή σε ευρωπαϊκό επίπεδο είσπραξη των εσόδων και η κατανομή των δαπανών, μέσω ενός κοινού ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, θα άλλαζε την ουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα της έδινε χαρακτηριστικά πολιτικής οντότητας. Οι πολίτες των χωρών-μελών της Ευρώπης θα ήταν και φορολογούμενοι πολίτες της Ευρώπης και επωφελούμενοι από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό.
Οι πολίτες της Ευρώπης θα είχαν έτσι πλέον κοινά συμφέροντα, ανεξαρτήτως εθνικότητας και η πολιτική διαμάχη για την αναδιανομή μέσω φόρων-δαπανών θα προσλάμβανε πανευρωπαϊκά χαρακτηριστικά με ιδεολογικό και όχι εθνικό περιεχόμενο. Τούτο συμβαίνει σήμερα με τους πολίτες ενός εθνικού κράτους, οι οποίοι συνεισφέρουν και επωφελούνται από τον εθνικό προϋπολογισμό ανάλογα με το πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος που έχει την πλειοψηφία στην εθνική Βουλή, ανεξάρτητα από την περιφέρεια που κατοικούν.
Όμως σε αυτό το κρίσιμο βήμα δεν φαίνεται να είναι καμιά χώρα-μέλος διατεθειμένη να προχωρήσει. Αντίθετα, υπάρχει μια γενικευμένη αντίθεση στην αύξηση των πόρων και συνεπώς των δαπανών του Κοινοτικού Προϋπολογισμού. Αργά αλλά σταθερά οι κοινές πολιτικές που συνοδεύονται με κοινή χρηματοδότηση υποχωρούν (Κοινή Αγροτική Πολιτική) και στη θέση τους αναπτύσσονται κοινοτικές πολιτικές με εθνική χρηματοδότηση, ενώ η μέθοδος του ανοικτού συντονισμού για την εφαρμογή διαφόρων πολιτικών γενικεύεται (κοινωνική πολιτική, εκπαιδευτική πολιτική κ.λπ).
Βέβαια, η εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων προς το ευρωπαϊκό επίπεδο στο δημοσιονομικό τομέα (φόροι-δαπάνες-αναδιανομή) είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, διότι η άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής αποτελεί τον όρο ύπαρξης ενός εθνικού κράτους. Φαίνεται ότι είναι ακόμη δυσκολότερη και από την εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων στον τομέα της νομισματικής πολιτικής. ΄Ομως, χωρίς αυτό το βήμα κάθε συζήτηση για παραπέρα εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης είναι χωρίς περιεχόμενο. Όσο δεν προχωρούν τα κράτη-μέλη σε τέτοιου είδους εγχείρημα έστω και σταδιακά, η αίσθηση της κρίσης θα είναι παρούσα, γιατί οι Ευρωπαίοι πολίτες νοιώθουν ότι ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής ζωής και δράσης τους να ρυθμίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χωρίς όμως αυτό να συνοδεύεται από τη δυνατότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παρέμβει με την αναγκαία χρηματοδότηση.
Θα μπορούσε να διακρίνει κανείς μια απόσταση μεταξύ της ρύθμισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο και της χρηματοδότησης σε εθνικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, είναι αντιφατικό να υιοθετούνται οι στόχοι μιας κοινής πολιτικής από όλα τα κράτη-μέλη, αλλά η χρηματοδότηση για την επίτευξη των στόχων αυτών να εξαρτάται από τον εθνικό προϋπολογισμό κάθε κράτους-μέλους. Το μεγαλύτερο μέρος των ελλειμμάτων που υποσκάπτουν την Ευρωπαϊκή Ένωση στα μάτια των ευρωπαίων πολιτών οφείλεται σε αυτή την αντίφαση μεταξύ ευρωπαϊκών στοχεύσεων και της ευρωπαϊκής χρηματοδοτικής αδυναμίας να υποστηριχθούν αυτές οι στοχεύσεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αντιμετώπιση της ανεργίας και γενικότερα την άσκηση κοινωνικής πολιτικής, όπως αυτές διακηρύχτηκαν με την Στρατηγική της Λισσαβόνας.
Ακόμη και το έλλειμμα δημοκρατικής λειτουργίας και νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την έννοια της λήψης αποφάσεων από όργανα χωρίς άμεση δημοκρατική εντολή και χωρίς λογοδοσία, θα μπορούσε να μειωθεί αν τα συμφέροντα των κοινωνικών ομάδων συγκροτούνταν σε ευρωπαϊκό και όχι εθνικό επίπεδο λόγω της κοινής ευρωπαϊκής δημοσιονομικής πολιτικής και οδηγούσαν σε πραγματικά ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα με σαφείς ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και τελικά σε ευρωπαϊκή κυβέρνηση που θα στηριζόταν στην εκάστοτε πολιτική πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Όσον αφορά στη διαμόρφωση μιας Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα μπορούσε να ασκηθεί στηριζόμενη σε μια κοινή αμυντική πολιτική και σε ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις και εδώ απαιτείται εκχώρηση των εθνικών αρμοδιοτήτων στον τομέα της εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας, ο οποίος επίσης αποτελεί θεμελιακό στοιχείο της κρατικής υπόστασης ενός έθνους, όπως και ο δημοσιονομικός τομέας (είσπραξη φόρων και κατανομή των δαπανών).
Μήπως, σε αυτούς τους δύο τομείς δεν μπορεί να περιμένει κανείς καμιά υποχώρηση του εθνικού Κράτους; Μήπως η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση έχει φθάσει τα όριά της στη σημερινή ιστορική φάση; Μήπως, τελικά η κρίση που διαπιστώνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ουσιαστικά μια σειρά άλυτων αντιφάσεων μεταξύ της ανάγκης για κοινές πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα και της αδυναμίας εφαρμογής αυτών των ευρωπαϊκών πολιτικών, επειδή τα εθνικά κράτη αρνούνται να «παραδώσουν» τα τελευταία οχυρά της κρατικής τους υπόστασης;
Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι ποια Ευρώπη θέλουμε, αλλά ποια Ευρώπη είναι ιστορικά εφικτή στη σημερινή πραγματικότητα. Βεβαίως, η μελλοντική εξέλιξη είναι άδηλη. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το 1940 ότι 60 χρόνια αργότερα η Γερμανία και η Γαλλία θα είχαν κοινό νόμισμα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Κοινωνία Πολιτών» τεύχος 14/2008 σελ. 41,42
πηγή: www.proeuro.gr

Ευρώπη ή Βαρβαρότητα!

της Λίνας Παπαδοπούλου
Καθώς διάβαζα τα βιογραφικά σημειώματα των υποψηφίων ευρωβουλευτών, βρήκα το παρακάτω άρθρο της υποψηφίας ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ Λίνας (Τριανταφυλλιάς) Παπαδοπούλου, λέκτορος της Νομικής ΑΠΘ το οποίο παρουσιάζει ενδιαφέρον για τις απόψεις που διατυπώνει:
“Υπάρχει πιθανότητα η δημόσια εξουσία, δηλαδή η πολιτική, να κατορθώσει να εξημερώσει τα κύματα μιας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης1; Αν ναι, η πιθανότητα αυτή προϋποθέτει την ενίσχυση της πολιτικής εξουσίας, η οποία θα ήταν δυνατή μέσω της άσκησής της σε μεγαλύτερη κλίμακα. Κατ’ αυτή την έννοια, η ομοσπονδίωση της Ευρώπης μπορεί να ειδωθεί ως το αντίπαλο δέος στη βαρβαρότητα του αρρύθμιστου παγκόσμιου καπιταλισμού, ο οποίος θέτει υπό αμφισβήτηση τα θεμελιώδη προτάγματα του συνταγματισμού: τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αλληλεγγύη.
Κι αυτό γιατί πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης μπορεί να εισφέρει την πολιτική επικράτεια άσκησης της δημόσιας εξουσίας και ενίσχυσής της, και άρα τη δομική βάση υλοποίησης των παραπάνω προταγμάτων, δηλαδή τη δυνατότητα, τουλάχιστον, να επιλεγεί πολιτικά η υλοποίησή τους.
Προς την κατεύθυνση αυτή επιχειρούμε στη συνέχεια να αντιμετωπίσουμε τις κυριότερες θέσεις που μάχονται την ομοσπονδιακή προοπτική: τη θέση των εθνο-σουβερενιστών (υπέρ της εθνικής κυριαρχίας), των εθνο-ρεπουμπλικάνων (υπέρ της εθνικής δημοκρατίας), αλλά και των ευρω-σουβερενιστών (υπέρ της μίας και μοναδικής ευρωπαϊκής κυριαρχίας).

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για την κυριαρχία!
Ένα πρώτο –και ίσως το πιο έωλο- επιχείρημα είναι η υπεράσπιση της «κρατικής κυριαρχίας». «Κυριαρχία» σημαίνει την απόλυτη εξουσία ενός κράτους να αυτοπροσδιορίζεται. ‘Απόλυτη’ σημαίνει εκτός κανόνων διεθνούς δικαίου και ταυτόχρονα χωρίς δέσμευση από υπέρτερο της πολιτικής εξουσίας κανόνα δικαίου, δηλ. το Σύνταγμα. Γι αυτό και η έννοια της κυριαρχίας γεννήθηκε στα χρόνια της απόλυτης μοναρχίας. Επιβίωσε με το πέρασμά της από το μονάρχη στα χέρια του «λαού» ή «έθνους», αλλά πήρε μια τελείως διαφορετική έννοια όταν μεταλλάχθηκε σε «συνταγματική κυριαρχία».
Έτσι, αυτό που κάποτε ονομαζόταν «κυριαρχία» (κάποιοι θεωρούν την ίδια την έννοια ξεπερασμένη) έχει σήμερα ενσωματωθεί στην μεν εσωτερική της διάσταση στις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος, στη διαδικαστική και ουσιαστική δημοκρατία, δηλ. την ισότητα και την ελευθερία ως κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, στη δε εξωτερική της διάσταση στις αρχές του διεθνούς δικαίου, την απαγόρευση χρήσης βίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ως συνταγματική η κυριαρχία δεν μπορεί να είναι απόλυτη, ακριβώς γιατί τα συνταγματικά ιδεώδη είναι η άρνηση της απολυτότητας της εξουσίας.

Αν λοιπόν η κυριαρχία ταυτίζεται με ό,τι πιο βάρβαρο, με τη γυμνή βία, τότε γιατί να την περιφρουρήσουμε ως πρόταγμα; Αν πάλι, την ταυτίζουμε με τη συνταγματική κυριαρχία δεν είναι απόλυτη, άρα μήπως ούτε … «κυριαρχία»; Και πάντως –αν αποφύγουμε αυτόν τον εννοιολογικό σκόπελο- μήπως ως συνταγματική κυριαρχία δεν χρειάζεται να είναι «κρατική»;

Έθνος … über alles!
Το έθνος δεν αποτελεί παρά μια φαντασιακή ενότητα, μια κατασκευή ενιαίας ταυτότητας σε ανομοιογενείς πληθυσμούς, ενίοτε και με τη βία, προκειμένου να στηριχθεί, να επιβιώσει το κράτος.
Η κρατική κυριαρχία δεν είναι αυτό που μας ενδιαφέρει –συνεχίζει το επιχείρημα των εθνοσουβερενιστών-, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το έθνος, αυτή η αδιάσπαστη στους αιώνες ενότητα του (ελληνικού) λαού που ζει και βασιλεύει σαν το βασιλιά Αλέξανδρο και δεν πρέπει να χειραγωγηθεί από εκείνους που … έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες. Μα… ποιο έθνος? Το έθνος δεν αποτελεί παρά μια φαντασιακή ενότητα, μια κατασκευή ενιαίας ταυτότητας σε ανομοιογενείς πληθυσμούς, ενίοτε και με τη βία, προκειμένου να στηριχθεί, να επιβιώσει το κράτος. Και το κράτος, το εθνικό κράτος, που πρωτοεμφανίστηκε με τα χαρακτηριστικά που το ξέρουμε σήμερα την εποχή της νεωτερικότητας, δεν δημιουργήθηκε παρά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής: την ελεύθερη κυκλοφορία των μαζικά πλέον παραγόμενων προϊόντων χωρίς πολλαπλούς φόρους και ελέγχους, πράγμα που επιτεύχθηκε με την κατάργηση της φεουδαρχίας και τη δημιουργία μιας ενιαίας κρατικής επικράτειας και αγοράς, με συγκεκριμένα ρυθμιστικά μέτρα που στη δυτική Ευρώπη είχαν αρχίσει να λαμβάνονται ήδη από το 15ο και 16ο αιώνα. Οι ίδιες αυτές ανάγκες που έφτιαξαν το εθνικό κράτος, αυτές και θα το διαλύσουν! Αυτές θα επιφέρουν την αποδυνάμωσή του, εφόσον οι πάγιες ανάγκες των επιχειρήσεων να επεκτείνουν συνέχεια τον χώρο οικονομικής τους δραστηριοποίησης απαιτούν οικονομίες κλίμακας, και άρα υπέρβαση (και) των εθνικών συνόρων. Αν ήταν οι οικονομικές ανάγκες του πρώιμου καπιταλισμού που δημιούργησαν τις πολιτισμικές συνθήκες και την ιδεολογία του έθνους, γιατί να μην είναι οι ανάγκες του ύστερου καπιταλισμού αυτές που θα οδηγήσουν στην υπέρβαση αυτής της νοητικής κατασκευής;
Εξάλλου, ούτε για «εθνική κυριαρχία» μπορούμε πλέον να μιλάμε, αφού ούτε το έθνος είναι «απόλυτα» κυρίαρχο, πέραν της συνταγματικής στιγμής, δηλαδή της «στιγμής» (όχι με χρονικούς, αλλά με λογικούς όρους) της δημιουργίας του Συντάγματος. Σήμερα μάλιστα γίνεται ευρέως δεκτό ότι ακόμη και η συντακτική εξουσία του λαού υπόκειται σε περιορισμούς, που είναι εγγενείς στο ίδιο το συνταγματικό φαινόμενο, με κυριότερους το σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Αν λοιπόν η «εθνική κυριαρχία» ταυτιζόταν με την άνευ όρων και ορίων βούληση του κυρίαρχου (πολιτικού) έθνους, τότε η «εθνική κυριαρχία» δεν θα απέφευγε τον κίνδυνο να μετατραπεί σε μια νέα βαρβαρότητα.

Εις το όνομα του λαού… αμήν!
Όχι, δεν είναι ούτε το έθνος το διακύβευμα, λένε οι οπαδοί της δημοκρατικής θεωρίας. Το διακύβευμα είναι ο «λαός». Ο λαός δημιουργήθηκε μέσα στο έθνος κράτος, και μόνον μέσα σε αυτό επιβιώνει, και άρα το έθνος κράτος πρέπει να μείνει αλώβητο, για να λειτουργεί ως θερμοκήπιο για το λαό. Μα… αν ο λαός δεν έχει την οποιαδήποτε πολιτισμική διάσταση, την οποία υπονοεί ή υποθάλπει, ο όρος «έθνος» δεν ορίζεται δηλαδή ως οργανική ενότητα, βάσει κοινής γλώσσας, θρησκείας, πολιτιστικών στοιχείων, και δε στηρίζεται σε εξαναγκασμένη ομογενοποίηση, αλλά μόνον στα ίσα δικαιώματα και τις ίσες υποχρεώσεις, γιατί πρέπει να περιορίζεται από τα έτσι κι αλλιώς τεχνητά εθνικά σύνορα;
Αν λοιπόν, ως «εθνική κυριαρχία» εννοούμε τη «λαϊκή κυριαρχία», την εξουσία του λαού, την αυτοδιάθεσή του, τι είναι τότε αυτό που την περιορίζει εντός των ορίων ενός έθνους-κράτους και δεν επιτρέπει την επέκτασή της υπερεθνικά; Καμιά λογική προϋπόθεση δεν αποκλείει τη δημιουργία λαού πέραν των εθνικών συνόρων.
Με άλλα λόγια, γιατί να υπερασπιζόμαστε την «εθνική κυριαρχία» και όχι τη δημοκρατία (λήψη αποφάσεων από αυτούς τους οποίους οι αποφάσεις αφορούν) και την ελευθερία, πέραν των εθνικών διαχωριστικών γραμμών; Ο συνταγματισμός ξεκίνησε ως εθνικός, δεν μπορεί όμως να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί αν δεν υπερβεί τα όρια του έθνους-κράτους.

Η δημοκρατία στο απόσπασμα!
Ακόμη περισσότερο: η δημοκρατία σημαίνει αυτοκυβέρνηση, δηλαδή λήψη αποφάσεων από όσο το δυνατόν περισσότερους από αυτούς, τους οποίους αφορά κάθε απόφαση. Άρα, αν μια απόφαση αφορά όλους τους ευρωπαίους πολίτες πρέπει να συναποφασίζουν όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες μαζί, πέρα από τεχνητές διαχωριστικές γραμμές εθνικών συνόρων. Η λήψη αποφάσεων σε ευρωπαϊκά θέματα, αν θέλει να είναι δημοκρατική, πρέπει να αναγνωρίζει ως υποκείμενα της συμμετοχής όλους τους ευρωπαίους πολίτες. Με άλλα λόγια: αν το πρόβλημα είναι υπερ-εθνικό, τότε υπερεθνική δεν μπορεί παρά να είναι και η λύση του και άρα υπερεθνική πρέπει να είναι και η σχετική απόφαση που τη στηρίζει, αν θέλει να λέγεται δημοκρατική. Όσοι λοιπόν περιορίζουν τη δημοκρατία εντός των εθνικών συνόρων, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να τη στήνουν στο απόσπασμα.

Έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα;
Πώς να υπάρξει ευρωπαϊκός δήμος αν περιορίζετε τη δημοκρατία σε εθνικό επίπεδο; Γιατί να φτιαχτεί και πώς να συγκροτηθεί ευρωπαϊκός δήμος, αν δεν έχει αρμοδιότητες;
Μα πώς να υπάρξει ευρωπαϊκή δημοκρατία συνεχίζει το επιχείρημα κατά της ομοσπονδιακής Ευρώπης, εφόσον δεν υπάρχει ευρωπαϊκός «δήμος»; Πώς να υπάρξει ευρωπαϊκός δήμος, ανταπαντούμε, αν περιορίζετε τη δημοκρατία σε εθνικό επίπεδο; Γιατί να φτιαχτεί και πώς να συγκροτηθεί ευρωπαϊκός δήμος, αν δεν έχει αρμοδιότητες; Τολμήστε να εισάγετε άμεση εκλογή του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δοκιμάστε να συνδέσετε άμεσα την ανάδειξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, βρείτε το θάρρος να προκηρύξετε δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και ισότητα της ψήφου για την κύρωση της συνταγματικής συνθήκης και άλλα θέματα … και μετά ελάτε να συζητήσουμε για το αν υπάρχει ευρωπαϊκός δήμος! Αμφισβητείτε ότι αν τα παραπάνω υλοποιηθούν θα σχηματιστούν ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα με όλη τη σημασία της λέξης, ότι τα περιβόητα έθνη θα γνωρίσουν διαχωριστικές γραμμές πολιτικού και ιδεολογικού περιεχομένου, παρόμοιες με αυτές που γνωρίζει η εθνική δημοκρατία και πώς τα επιχειρήματα θα διαπερνούν τις εθνικές γλώσσες;

Η θέση Ιζνογκούντ: θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη!
Λοιπόν, να αντικαταστήσουμε την εθνική κυριαρχία, τους επιμέρους εθνικούς λαούς και τις εθνικές δημοκρατίες με την ευρωπαϊκή κυριαρχία, τον ευρωπαϊκό δήμο και την ευρωπαϊκή δημοκρατία, και άρα να μετατρέψουμε την Ευρώπη σε κράτος; Να χρησιμοποιήσουμε τις ίδιες μεθόδους πραγματικής και συμβολικής βίας που χρησιμοποίησε το έθνος κράτος για να ομογενοποιήσει πληθυσμούς με εθνοτικές διαφορές για να ομογενοποιήσουμε τα έθνη;

Κάτω η μονογαμία!!!
Όχι βέβαια! Η μονογαμική σχέση του πολίτη με μια και μόνον μία πολιτική κοινότητα, υπό την απατηλή ψευδαίσθηση της μίας, ενιαίας και αδιάσπαστης πολιτικής ταυτότητας, μπορεί και πρέπει να σπάσει! Οι μονοσήμαντες ταυτότητες και ταυτίσεις είναι πλασματικές και περιοριστικές, τόσο του ατομικού όσο και του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού.
Η πολλαπλότητα των πολιτικών ταυτοτήτων και ταυτίσεων, αντίθετα, επιτρέπει τη συγκρότηση ενός δήμου σε μια ομοσπονδιακή Πολιτεία, η οποία προϋποθέτει και συνεπάγεται την ανάδυση ενός πολυεπίπεδου συστήματος δημοκρατικής διακυβέρνησης και άρα ενός πολυεπίπεδου συνταγματισμού, βάσει της θεμελιώδους αρχής της δημοκρατίας «αποφασίζουν αυτοί, τους οποίους η απόφαση αφορά». Με άλλα λόγια, αν η αρμοδιότητα για την απόφαση ανήκει στην περιφέρεια θα αποφασίσει ο «δήμος», ο «λαός» της περιφέρειας, αν η απόφαση λαμβάνεται σε κρατικό επίπεδο επαφίεται στον εθνικό λαό, αν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε η απόφαση ανήκει στον ευρωπαϊκό δήμο, ή στους σε κάθε επίπεδο αντιπροσώπους τους αντίστοιχα. Η δε κατανομή αρμοδιοτήτων οφείλει να υπακούει στην αρχή της επικουρικότητας, της λήψης δηλαδή των αποφάσεων όσο το δυνατόν εγγύτερα στον πολίτη.

Το Σύνταγμα των μικρών πραγμάτων
Η Ευρώπη σε αντίθεση με τα εθνικά κράτη δεν είναι προϊόν της βίας, αλλά της (αναζήτησης της) ειρήνης. Και το Σύνταγμά της δεν χρειάζεται να τυποποιεί τα μεγάλα οράματα χτισμένα στη βία, αλλά τα μικρά και καθημερινά
Ας μην περιμένουμε συνεπώς κάποια επαναστατική συνταγματική στιγμή, κατά την οποία ο ενωμένος ευρωπαϊκός λαός θα κρεμάσει τους εκπροσώπους της εθνικής νομενκλατούρας για να ιδρύσει το ευρωπαϊκό κράτος. Και να μην υπάρξει αυτή η στιγμή –και μακάρι να μην υπάρξει- Σύνταγμα υπάρχει και μπορεί να υπάρχει. Μπορεί να παραμείνει απλώς ουσιαστικό, διάσπαρτο δηλαδή στις Συνθήκες και σε κείμενα θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως η ΕΣΔΑ και ο Χάρτης της Νίκαιας, ή μπορεί να καταστεί τυπικό, να ενσωματωθεί, με άλλα λόγια, σε ένα ενιαίο, ελλειπτικό και πανηγυρικό κείμενο. Σε κάθε περίπτωση ελπίζουμε χωρίς τη βία που γέννησε τα περισσότερα εθνικά Συντάγματα, κι ας είναι αυτή η μαμή της Ιστορίας. Η Ευρώπη σε αντίθεση με τα εθνικά κράτη δεν είναι προϊόν της βίας, αλλά της (αναζήτησης της) ειρήνης. Γι αυτό πρωτοδημιουργήθηκε και μόνον γι αυτό ελπίζουμε να συνεχίζει να ανθίζει. Και το Σύνταγμά της δεν χρειάζεται να τυποποιεί τα μεγάλα οράματα χτισμένα στη βία, αλλά τα μικρά και καθημερινά, την ελεύθερη κίνηση όλων μας στο εσωτερικό της, τις πολιτισμικές ανταλλαγές, την προστασία του περιβάλλοντος, το κοινωνικό μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την κοινωνική αλληλεγγύη, τα φιλελεύθερα ατομικά δικαιώματα. Το Σύνταγμα της Ευρώπης είναι το Σύνταγμα των μικρών, των καθημερινών πραγμάτων.

Από τις εθνικές πατρίδες στην ευρωπαϊκή μητρίδα!
Το πολιτικό διακύβευμα συνεπώς είναι η μεταφορά της πίστης μας, του κάθε πολίτη και της κάθε πολίτιδας, των πολιτικών ελίτ, της διανόησης, των κοινωνικών κινημάτων και των συνδικαλιστικών κινήσεων από το περιοριστικό πλαίσιο των εθνικών πατρίδων στο πιο συμπεριληπτικό πλαίσιο της ευρωπαϊκής μητρίδας.
Η αναγνώριση και η αποδοχή του Άλλου εντός μας μάς βοηθάει να αναγνωρίσουμε την ετερότητα και εκτός μας, να την αποδεχτούμε και να συγκροτήσουμε μαζί της μια καινούρια ενότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι μέσα στην Ευρώπη ανήκουμε όλοι σε μια τουλάχιστον μειονότητα: την εθνική μας κοινότητα. Είναι συνεπώς αποκαλυπτικό όσο και ριζοσπαστικό το μήνυμα της Ευρώπης:
Ενότητα στη Διαφορά! Ας το αποδεχτούμε!”

1. Ως τέτοια εννοούμε την τεχνολογική δυνατότητας παραγωγής προϊόντων και συμβόλων και της διάχυσής τους σε πλανητική κλίμακα, καθώς και τις οικονομικές και πολιτικές συνέπειες αυτής της δυνατότητας χωρίς πολιτικές αποτροπής μιας ενδεχόμενης αύξησης των παγκόσμιων και κοινωνικών ανισοτήτων. [↩]
πηγή:http:/anamorfosis.net/?p=107, Ανιχνεύσεις

skal

Η ...μετεξέλιξη του ΠαΣοΚ

Η επόμενη των εκλογών μπορεί να μην έχει καμία μεταβολή σε ότι έχει να κάνει με την Ευρωβουλή, καθώς φαντάζει αδύναμο να επικρατήσουν οι Σοσιαλιστές. Δεν προβλέπονται λοιπόν ισχυρές αναταράξεις σε ότι αφορά την διάταξή της.
Στο εσωτερικό όμως τις χώρας μας η ερχόμενη Δευτέρα αναμένεται να αποτελέσει την απαρχή εξελίξεων στο πολιτικό σκηνικό, καθώς και στο πεδίο των εκδοτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

Ας ξεκινήσουμε από το εκδοτικό για να προχωρήσουμε στο πολιτικό. Άλλωστε αυτά στην σημερινή Ελλάδα είναι αλληλένδετα.
Κατ` αρχάς η παρατηρούμενη τις τελευταίες ημέρες περίεργη αλλαγή πλεύσης του «Ε.Τ.» , κατά κάποιους έχει την εξήγηση της.
Σύμφωνα με πληροφορίες συζητείται η πώληση της πάλαι ποτέ ναυαρχίδας του δεξιού χώρου.

Μάλιστα υπήρξε συνάντηση της Γιάννας και του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τον κ.Λαυρεντιάδη, που έχει μπει για τα καλά στα ΜΜΕ (έχει αγοράσει την «Espresso», εκδίδει την «Σφήνα», πήρε τον FLASH, έχει πάρει πακέτα μετοχών σε κανάλια και εφημερίδες).

Συνδέστε τώρα τον κ. Λαυρεντιάδη , την πώληση της Νεοχημικής στην Carlyle Group, δηλαδή ... οικογένεια Bush, και θα οδηγηθείτε εκ του ασφαλούς στα συμπεράσματά σας. Σε περίπτωση που για κάποιο λόγο δεν ευοδωθεί το deal, έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον για το συγκρότημα του «Ε.Τ.» και από τον κ. Ανδρέα Βγενόπουλο.

Όμως εξελίξεις, εκτός απροόπτου, θα έχουμε και στη πολιτική σκηνή αφού ο κ. Αλαφούζος επιδιώκει την παντρειά του τέκνου του (Οικολόγοι Πράσινοι του Τρεμόπουλου), με το ΠαΣοΚ.
Μην εκπλαγούμε εάν το παραδοσιακό ΠΑ.ΣΟ.Κ όπως το ξέραμε από την μεταπολίτευση μετονομαστεί σε ...ΠΑ.Σ.Ο.Κ (Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Οικολογικό Κίνημα).

Το σχέδιο του κ. Αλαφούζου και της Πρεσβείας,για το οποίο έχω γράψει εδώ και πολλούς μήνες (εδώ)και (εδώ), προβλέπει τώρα την συνεργασία των Οικολόγων του Τρεμόπουλου με το ΠαΣοΚ του κ. Παπανδρέου , για της επόμενες εθνικές εκλογές. Οι αγωγοί βλέπετε....

Άλλωστε είναι ολοφάνερη η ολόθερμη υποστήριξη του ΠαΣοΚ τον τελευταίο χρόνο από το «Σκάι» και η διαρκής υπονόμευση της ΝΔ του κ. Καραμανλή από την «Καθημερινή». Όλα προχωρούν βάσει οργανωμένου σχεδίου.

Οι δε φωνές απορίας των διαφόρων κεραμιδόγατων της δημοσιογραφίας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τον Δούρειο Ίππο που ονομάζεται ..«Οικολόγοι Πράσινοι» είναι στα πλαίσια του ...ξεκαρφώματος.

Σας το έγραφα εδώ και 8-9 μήνες σχετικά με την υπόθεση των Οικολόγων του Τρεμόπουλου. Σας υπενθύμιζα ότι πάντα ένα άρθρο … «μιλάει» ! Πάντα έχει ένα… στόχο ! Τίποτα, μα τίποτα δεν γράφεται τυχαία !

«Μήνυμα Γιωργάκη: Όλοι στις ΚΑΛΤΣΕΣ στις 7 ΙΟΥΛΙΟΥ...»

Μήνυμα Παπανδρέου προς ΠΑΣΟΚους:

Αυτή την Κυριακή αλλάξτε ΚΑΛΤΣΕΣ... και στις 7 Ιουλίου πηγαίνετε στις κάλπες...

Δεν με πιστεύετε; Δείτε το:

Δεξί Εξτρέμ

Ο π. Παΐσιος και οι εκλογές...‏

Από το http://www.paterpaisios.blogspot.com
.
Ο π. Παΐσιος και οι εκλογές...‏

«Να ψηφίσετε όποιον βλέπετε ότι είναι ο καλύτερος, όποιον αγαπά πιο πολύ τον Θεό και την πατρίδα, αυτόν να ψηφίσετε.»

"Γιατί δε θα ψηφίσετε;"

Έρευνα γερμανικού ιδρύματος καταλήγει σε...καταθλιπτικά συμπεράσματα για τους λόγους της αποχής στις Ευρωεκλογές.

Toυ Π.Καραβίδα

Εώς και μεθαύριο, 350 εκατομμύρια Ευρωπαίοι θα κληθούν να αναδείξουν με την ψήφο τους τη νέα Ευρωβουλή.

Κι όμως, αν πιστέψουμε το τελευταίο ευρωβαρόμετρο, μόνον ένας στους τρεις εξ ημών (34%)—ίσως και μικρότερο ποσοστό—θα μπει τελικά στον κόπο να προσέλθει στην κάλπη.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ίσως γιατί πιστεύει πως δεν θ' αλλάξει τίποτα με την ψήφο του και oι πολιτικοί είναι, πολύ απλά, ψεύτες. Σε αυτό το καταθλιπτικό (τουλάχιστον για τους πολιτικούς) συμπέρασμα καταλήγει έρευνα που έκανε τον Μάρτιο ένα ινστιτούτο που έχει την έδρα του στη Γερμανία και συστάθηκε με τη χρηματοδότηση της μεγάλης καπνοβιομηχανίας British American Tobacco—το Ίδρυμα Μελετών για το Μέλλον (Stiftung für Zukunftsfragen), όπως λέγεται.

Στην έρευνα πήραν μέρος πάνω από 12.000 πολίτες από 10 χώρες της Ευρώπης, εκ των οποίων οι 8 είναι.. μέλη της Ένωσης—η Βρετανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Αυστρία, η Γερμανία, η Πολωνία και η Φινλανδία. Οι άλλες δύο χώρες είναι η Ρωσία και η Ελβετία.
Όταν λοιπόν ρωτήθηκαν γιατί όλο και λιγότεροι ψηφοφόροι προσέρχονται στις κάλπες, έξι στους δέκα Ευρωπαίους (60%) απάντησαν πως αυτό συμβαίνει γιατί δίδονται ψευδείς υποσχέσεις προεκλογικά. Σχεδόν το ίδιο ποσοστό (57%) απάντησε πως συμφωνεί με την άποψη ότι γενικά δεν είναι ικανοποιημένος ο κόσμος με τους πολιτικούς και τα κόμματα, ενώ σχεδόν ένας στους δύο (49%), δεν πιστεύει ότι θα βελτιωθούν τα πράγματα εάν ψηφίσει.
Βεβαίως, όπως πολύ σωστά επεσήμανε ένας Βρετανός συνάδελφος, οι ερευνητές του Ιδρύματος Μελετών για το Μέλλον θα μπορούσαν να ρωτήσουν ευθέως το δείγμα τους εάν θα ψήφιζαν ή όχι και γιατί, αντί να του ζητήσουν να μαντέψει τους λόγους για την αυξανόμενη αποχή. Θεωρητικά, θα μπορούσε κάποιος να ανήκει στο 60% και να πιστεύει πως όλοι οι πολιτικοί τηρούν τις προεκλογικές υποσχέσεις τους.
Αλλά, όπως και να έχουν τα πράγματα, έχει επίσης σημασία τι άλλο έδειξε η έρευνα: για σχεδόν το ήμισυ των ερωτηθέντων (45%), οι πολιτικοί δεν είναι πλέον ηθικά πρότυπα. Επίσης, πάνω από δύο στους πέντε εκλογείς (44%) πιστεύουν πως "η ψήφος τους δεν έχει καμία επιρροή". Εξάλλου, ένα μικρότερο ποσοστό (40%), δηλώνει "πως λίγο το ενδιαφέρει η πολιτική", ενώ περίπου ένας στους επτά (15%) παραδέχεται ανοιχτά πως "έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το να πάει να ψηφίσει".
Τι σημαίνει αυτό; Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι στρέφουν τα νώτα στην πολιτική, προτιμώντας να διαμαρτύρονται και να παραπονιούνται, αντί να αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ευθύνη. Έτσι, όμως, ενθαρρύνουν κάτι που οι ίδιοι γνωρίζουν πως είναι λάθος—ν’ αποφασίζουν δηλ. άλλοι γι' αυτούς.
Κι αυτό είναι πραγματικό πρόβλημα για τη δημοκρατία, γιατί, με συνεχώς αυξανόμενα τα ποσοστά της αποχής, μπορεί ένα κόμμα να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, συγκεντρώνοντας πάνω από το 50% των ψήφων, αλλά έχοντας ουσιαστικά την έγκριση μόνον του 1/5 του εκλογικού σώματος.
Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στις ευρωεκλογές: δημοσκόπηση, που έγινε την περασμένη εβδομάδα για λογαριασμό της εφ. Guardian, έδειξε πως τουλάχιστον ένας στους τέσσερις Βρετανούς (27%), έχει ήδη αποφασίσει να πει "όχι" στα τρία μεγάλα κόμματα και να ψηφίσει έτσι ένα από τα μικρά.
Μπορεί, δε, το ποσοστό αυτό ν’ αυξηθεί ακόμη περισσότερο, λόγω του σκανδάλου που έχει υπονομεύσει το κύρος και την αξιοπιστία του κοινοβουλίου--με τις υπερβολικές αποζημιώσεις και τα προκλητικά έξοδα των βουλευτών όχι μόνο του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος αλλά και των δύο άλλων αντιπάλων του, των Συντηρητικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών.
Πολλές ψήφους διαμαρτυρίας προβλέπεται ότι θα λάβει το ξενοφοβικό Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, ενώ ανάλογη επιτυχία αναμένεται να έχουν, για να περιοριστούμε μόνο στην άκρα δεξιά, το ολλανδικό Κόμμα για την Ελευθερία του Γκέερτ Βίλντερς, το αυστριακό Κόμμα Ελευθερίας του Χάιντζ Κρίστιαν Στράχε, το φασιστικό Εθνικό Κόμμα της Τσεχίας και το επίσης ακροδεξιό κόμμα Τζόμπικ στην Ουγγαρία.
G-S

ΔΝΤ: Δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα για την ευρωοικονομία..

Tα χειρότερα έχουν παρέλθει για την οικονομία της ευρωζώνης εκτιμά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο αξιολογεί ως ορθές τις έως σήμερα αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την προστασία της οικονομίας. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Reuters, στο άμεσο μέλλον δεν θα υπάρξει ανάγκη λήψης περαιτέρω μέτρων.
Πηγές του διεθνούς πρακτορείου προσκείμενες στους συντάκτες της έκθεσης για την κατάσταση της οικονομίας της ευρωζώνης η οποία κατατίθεται τη Δευτέρα στη μηνιαία σύνοδο του Eurogroup, στο Λουξεμβούργο, το ΔΝΤ θεωρεί ότι...δεν απαιτούνται περαιτέρω μέτρα σήμερα, γιατί τα ληφθέντα έως τώρα κρίνονται αποτελεσματικά και δεν προβλέπεται να προκύψει κάτι απρόσδοκητο.
Η έκθεση του ΔΝΤ αποστέλλει το μήνυμα ότι «οι επιλογές της Ε.Ε. ήταν οι κατάλληλες,» ωστόσο υπογραμμίζεται ότι «υφίστανται κίνδυνοι στον ορίζοντα». Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι η Κομισιόν εκτιμά πως τα 27 κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Eνωσης θα δαπανήσουν το 5% του ΑΕΠ για τη λήψη μέτρων και αυξημένων παροχών, προκειμένου να αντισταθμίσουν τις επιπτώσεις της επιβράδυνσης εφέτος και το επόμενο έτος.

greece-salonika

Νέο "όχι" στην ένταξη της Τουρκίας απ'το Νικολά Σαρκοζί.

Το θέμα των σχέσεων Τουρκίας-Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) συζητήθηκε από τους προέδρους των ΗΠΑ και της Γαλλίας στα πλαίσια των εορτασμών για την απόβαση στη Νορμανδία.

Όπως παρατηρήθηκε οι δύο πλευρές «έχουν διαφορές», ως προς τους τρόπους με τους οποίους στο μέλλον η Τουρκία θα μπορούσε να ενσωματωθεί στην ΕΕ, όχι όμως στο ότι αναμφίβολα η Τουρκία αποτελεί μία «γέφυρα» μεταξύ Ανατολής και Δύσης, όπως διευκρίνισε ο Γάλλος πρόεδρος στην κοινή συνέντευξη Τύπου.
«Εκεί όπου έχουμε διαφορά, είναι οι... τρόποι. Η παραδοσιακή επίσημη αμερικανική θέση είναι η (τυπική) ενσωμάτωση στην ΕΕ. Ήταν η θέση των προέδρων Μπους, και Κλίντον. Η δική μου θέση δεν προβλέπει την ενσωμάτωση της Τουρκίας στην ΕΕ», τόνισε ο Νικολά Σαρκοζί, συμπληρώνοντας πως η Τουρκία αποτελεί έναν κοινό χώρο για οικονομική δραστηριότητα ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία.
«Διαφέρουμε ως προς τους τρόπους κι όχι ως προς τον σκοπό, δηλαδή ότι να αποτελέσει η Τουρκία γέφυρα μεταξύ Δύσης και Ανατολής» επέμεινε ο πρόεδρος Σαρκοζί
greece-salonika

Αυτά μόνο στην Ελλάδα του τηλεοπτικού παρακράτους γίνονται. Οι ψεύτες και οι κλέφτες παριστάνουν σήμερα τους τιμητές

Η ηγετική ομάδα του Πασόκ οφείλει να ζητήσει συγγνώμη. Υποχρεούται να πει την αλήθεια.
Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έχασε τελείως την ψυχραιμία της. Σε πλήρη σύγχυση και υπό το κράτος εκλογικού πανικού επιστράτευσε τη Μαύρη Διαφήμιση. Σκανδαλολογούν τρείς μέρες πριν τις Ευρωεκλογές.
Επιτέλους πρέπει να τελειώνουμε με το θέατρο του παραλόγου.
Όσοι τραυμάτισαν μεθοδευμένα και συστηματικά, με αλλεπάλληλα καίρια πλήγματα την ηθική σχέση του πολίτη με την πολιτική, δεν δικαιούνται να παριστάνουν σήμερα τους τιμητές. Όσοι εξέθρεψαν, ανέχθηκαν και συγκάλυψαν φαινόμενα διαφθοράς και αδιαφάνειας, που για χρόνια δηλητηρίαζαν την κοινωνία, δεν νομιμοποιούνται να παριστάνουν τους κατηγόρους.
Είναι υπόλογοι στη συνείδηση των πολιτών.
Είναι έκθετοι απέναντι στην κοινωνία. Οφείλουν να απολογηθούν. Ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Χωρίς μισόλογα και μασημένες φράσεις.
Οφείλουν να δείξουν στοιχειώδη εντιμότητα, να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη από τους πολίτες, για όσα διέπραξαν στα χρόνια της κυριαρχίας τους.
Αρκετά πια με την υποκρισία της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Έχει πελώριες ευθύνες, δίνοντας με τα όσα λέει και κάνει «συγχωροχάρτι» στις δικές της αμαρτίες του χθες. Εξωραΐζει αυτά που θα έπρεπε χωρίς αμφιταλαντεύσεις να καταδικάζει. Στην αγωνία της για την επιστροφή «στην εξουσία για την εξουσία», κάνει πως παραβλέπει πως η πηγή της σημερινής κακοδαιμονίας βρίσκεται στο δικό της χώρο. Εκεί, όπου η διαφθορά αναδείχθηκε σε εργαλείο εύκολου πλουτισμού και η συγκάλυψή της σε κομπασμό εξουσιαστικής τεχνογνωσία.

Ας σταματήσουν επιτέλους να παίζουν με τις αντοχές και τις ανοχές των πολιτών . Ας σταματήσουν να παίζουν με τον ηθικό πυρήνα της δημοκρατίας μας. Δεν νομιμοποιούνται ούτε από το παρελθόν τους, ούτε, δυστυχώς, από το παρόν τους. Αφού δεν μπορούν να συμπαρασταθούν στην προσπάθειά μας να ξαναδώσουμε στην πολιτική το ηθικό της περιεχόμενο, τουλάχιστον ας σταματήσουν να την υποσκάπτουν. Ας πάψουν επιτέλους να την υπονομεύουν. Εμείς νοιώθουμε το χρέος αυτήν τη δημοκρατία που με κόπους και θυσίες αποκαταστήσαμε, όχι μόνο να την προστατέψουμε, αλλά και να την ενισχύσουμε. Και με την αναγκαία θεσμική αναζωογόνηση να συμφιλιώσουμε και πάλι τον πολίτη με την πολιτική. Να ξαναδώσουμε νόημα στην καθημερινή πολιτική συμμετοχή του και να εξοβελίσουμε την απάθεια και την αδιαφορία, που διαβρώνουν τη δημοκρατία και τροχοπεδούν την προοπτική του τόπου

κ. Παπανδρέου, 7 ερωτήματα ζητούν απαντήσεις άμεσα. Η Siemens είναι δικό σας δημιούργημα!

Η προεκλογική τακτική του ΠΑΣΟΚ αποτελεί μνημείο υποκρισίας και συκοφαντίας.

Ο κ. Παπανδρέου αντί να κραυγάζει συνθήματα, οφείλει συγκεκριμένες απαντήσεις για το μεγάλο σκάνδαλο που δημιούργησε το σύστημα ΠΑΣΟΚ.

Το σκάνδαλο της Siemens είναι παιδί του ΠΑΣΟΚ.

1) Γιατί ο εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Παπακωνσταντίνου, μέλος του Δ.Σ του ΟΤΕ, τη διετία 2002-2004, δεν αποκαλύπτει στον Ελληνικό λαό ποιες συμβάσεις έχει πραγματοποιήσει ο ΟΤΕ με την έγκριση του;

2) Ο κ. Σκαρπέλης, κρατούμενος σήμερα, ήταν ναι ή όχι κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και από το 1994 μέχρι το 2004 ο ισχυρός άντρας του ΟΤΕ;

3) Η Siemens έδωσε από τα μαύρα ταμεία της 1 εκατ. μάρκα στο Ταμείο του ΠΑΣΟΚ μέσω του κ. Τσουκάτου. Γιατί;

4) Γιατί ο κ. Παπανδρέου καλύπτει με τη στάση του τον κ. Καραβέλα, οικονομικό διευθυντή της Siemens μέχρι το 1999. Φοβάται τις αποκαλύψεις του;

5) Πως τολμά κ. Παπανδρέου να ταυτίζει σε συνέντευξη του την ανεξάρτητη Ελληνική δικαιοσύνη με την ΚΥΠ της Χούντας;

6) Γιατί το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί απεγνωσμένα να κρύψει ότι η ανάκριση για την υπόθεση SIEMENS διερευνά συμβάσεις που υπεγράφησαν από το 1998 έως το 2003;

7) Γιατί το ΠΑΣΟΚ κατέφυγε στη μαύρη διαφήμιση;

Το θράσος της σκανδαλολογίας δεν μπορεί να αντιστρέψει την ευθύνη για το πραγματικό σκάνδαλο της Siemens

ΤΟ ΠΑΣΟΚ χρωστάει δύο πράγματα στο λαό.

Ανάληψη Ευθυνών και Κάθαρση

Πολύ πετυχημένη η συγκέντρωση της ΝΔ στο Πεδίον του Άρεως. Πολύ καλός και ο Καραμανλής.

Τεράστια και κατά πολύ μεγαλύτερη η συγκέντρωση Καραμανλή στην Αθήνα από την αντίστοιχη του Παπανδρέου. Σωστός και μετρημένος ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας απέναντι σε ένα Παπανδρέου που προσπαθεί να προστατέψει τους κλέφτες και ψεύτες που έχει μαζέψει στο κόμμα του και έχουν είτε δραπετεύσει είτε περιμένουν με βουλιμία να πέσουν ξανά στη μάσα, μια και ο ελληνικός λαός ξεχνά γρήγορα αν και οι μνήμες επίσης ξυπνάνε γρήγορα.

Υπενθυμίζουμε ότι ο πρώτος που δραπέτευσε πάλι για κλοπές ήταν ο φανατικός Πασόκος Πόπωτας. Αξέχαστες εποχές.Ο πρόεδρος του Πασόκ νομίζει ότι με τη βοήθεια των καναλιών και των νταβατζήδων θα κυβερνήσει ξανά ο γνωστός πάγκος του Πασόκ ανενόχλητος και απερίσπαστοι θα τρώνε και θα πίνουν!

Ο Καραμανλής σήμερα επεσήμανε στην μεγαλειώδη συγκέντρωση της Αθήνας ότι «η πρωτοφανής υπόθεση Siemens είναι σκάνδαλο ΠΑΣΟΚ, και μόνο του ΠΑΣΟΚ», επισημαίνοντας πως η κυβέρνηση δεν προτρέχει, αλλά περιμένει την έρευνα της Δικαιοσύνης. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά της ακόμα και για εξεταστική στο άμεσο μέλλον μια και ο ελληνικός λαός διψά να μάθει για τα εγκλήματα του Πασόκ που έχουν παραγραφεί και προπάντων οι μηχανισμοί του κινήματος έχουν φροντίσει να μείνουν για πάντα ατιμώρητα.

«Είναι αδιανόητο να εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ σαν τιμητής σ’ ένα σκάνδαλο που έγινε στη διάρκεια των κυβερνήσεών του. Οι κραυγές του δεν θα τρομάξουν κανέναν. Και, βέβαια, δεν θα τρομάξουν το νοικοκύρη: Που είναι η Δικαιοσύνη. Δεν μπορεί να παριστάνουν τους καταγγέλλοντες εκείνοι που υπέγραψαν τις προγραμματικές συμφωνίες. Εκείνοι δηλαδή που υπέγραψαν απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων. Κανένας δεν ξεχνά τις πρακτικές τους. Δεν ερεύνησαν ποτέ κανένα σκάνδαλο. Δεν δέχτηκαν τη σύσταση καμιάς Εξεταστικής Επιτροπής. Ψήφιζαν νόμους επίσπευσης της παραγραφής. Δεν μπορούν να δίνουν μαθήματα διαφάνειας. Δεν μπορούν να παραπληροφορούν! Προπάντων, δεν μπορούν να παραπληροφορούν σε θέματα που, όπως λέει ο λαός, «έχουν λερωμένη τη φωλιά τους».

Οι κραυγές του Παπανδρέου και των παπαγάλων του δεν θα τρομάξουν κανέναν
Φωνάζουν οι κλέφτες για να φοβηθεί ο νοικοκύρης
Φωνάζουν αυτοί που έχουν ρημάξει τον ελληνικό λαό και την Ελλάδα για να επιβληθούν με τους νταβατζήδες τους.
Φωνάζουν αυτοί που έχουν δώσει τα πάντα στα μεγάλα και άπληστα συμφέροντα που θέλουν τα πάντα.

Ερχεται και Παραδίνεται σήμερα - εκτός απροόπτου - ο Χρ.Καραβέλας

Σύμφωνα με τις δικές μας πληροφορίες ΟΛΑ δείχνουν οτι κατέληξε η συμφωνία - του συνηγόρου του Χ.Καραβέλα με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ.Σανιδά και φυσικά την ΕΛΑΣ - και σήμερα Σάββατο (το κείμενο γράφεται μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα) θα έρθει ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙ στις Ελληνικές Αστυνομικές Αρχές ο φυγόδικος Χ.Καραβέλας, προκειμένου να αφεθούν ελεύθερες οι κόρες του και η σύζυγος του.

Η νέα θεαματική αυτή τροπή που αναμένεται - εκτός απροόπτου - ΣΗΜΕΡΑ, προφανώς και σχετίζεται άμεσα με τις αυριανές κάλπες....(λεπτομέρειες θα σας πούμε προσεχώς)

* Ελπίζουμε τα μέσα που θα αναπαράγουν την είδηση , να αναφέρουν την πηγή τους....
I-R

Στις ευρωεκλογές κρίνεται η ισχύς μας στην Ευρώπη

Οι ευρωεκλογές θα κρίνουν την επιρροή που θα έχουμε στις αποφάσεις επί σημαντικών ζητημάτων -όπως τα εθνικά- στην Ευρωβουλή, είπε, η επικεφαλής του Ευρωψηφοδελτίου της Ν.Δ. Μαριέττα Γιαννάκου.

Με αφορμή το «όχι» της Ιρλανδίας στη μεταρρυθμιστική συνθήκη της Λισαβόνας, η κ. Γιαννάκου ανέφερε ότι ένα δεύτερο «όχι» θα προκαλέσει εκ νέου κρίση στην Ευρώπη και πιθανώς «θα πρέπει να δούμε και πώς φεύγει μια χώρα» από την ΕΕ, επισημαίνοντας ωστόσο ότι κατά τη γνώμη της οι πολίτες πρέπει να καλούνται σε δημοψήφισμα μόνο όταν είναι να ενταχθεί η χώρα τους στην ΕΕ.

Αναφερόμενη στο θέμα της μετανάστευσης, είπε ότι «και οι ΗΠΑ πρέπει να στηρίξουν αναπτυξιακά προγράμματα στον Τρίτο Κόσμο, γιατί αν υπάρξει τρομακτικό κύμα μεταναστών, μπορεί να ενισχύσει τα φοβικά αντανακλαστικά των Ευρωπαίων και να δούμε πράγματα που δεν θα θέλαμε να δούμε»...

Προτρέποντας τους πολίτες να προσέλθουν στην κάλπη την Κυριακή, η κ. Γιαννάκου είπε ότι στην Ελλάδα υπάρχει από την αρχαιότητα η αντίληψη ότι όποιος δεν συμμετέχει στα κοινά είναι άχρηστος.

Καλό ταξίδι Σπύρο Θεοδώρου...

Σήμερα (6 Ιουνίου) στις 2.00' το μεσημέρι θα βρεθούμε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Κονίτσης Ιωαννίνων για να πούμε το τελευταίο "αντίο" στον πρόωρα αδικοχαμένο αστυνομικό Σπύρο Θεοδώρου.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν μπορούμε να περιγράψουμε με λόγια το ακραίο συναίσθημα της θλίψης για τον άδικο χαμό του, αλλά και της οργής κατά του περιθωριακού φονιά, που έκοψε το νήμα της ζωής του εν ώρα υπηρεσίας, μια νύχτα στις 3 του Απρίλη στην περιοχή της Κυψέλης. (το τραγικό συμβάν εδώ)

Μέχρι χθές το πρωί, πάλεψε για να κρατηθεί στη ζωή, αλλά δεν τα κατάφερε και άφησε την τελευταία του πνοή βυθίζοντας σε βαθύ πένθος και θλίψη τους δικούς του ανθρώπους, αλλά και ολόκληρη την Αστυνομική οικογένεια.

"...Με οδύνη απευθύνομαι στην οικογένεια του αδικοχαμένου αστυνομικού Σπύρου Θεοδώρου, εκφράζοντάς τη βαθιά θλίψη όλων μας...", αναφέρει στο συλλυπητήριο μήνυμά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας.

Τα συλλυπητήριά τους εξέφρασαν ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χρήστος Μαρκογιαννάκης, καθώς και η ηγεσία των Ελληνικής Αστυνομίας.

Στην νεκρώσιμη ακολουθία θα παραστούν εκ μέρους της κυβέρνησης ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χρήστος Μαρκογιαννάκης και εκ μέρους της ΕΛ.ΑΣ. ο Αρχηγός κ. Βασίλης Τσιατούρας, ενώ παρόντες θα είναι και όλοι οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι θα καταθέσουν και στεφάνια.

Στεφάνια επίσης θα κατατεθούν από εκπροσώπους:

• Της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Περιφέρειας Ηπείρου.
• Αστυνομικής Διεύθυνσης Ιωαννίνων.
• Της Πανελλήνιας Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων.
• Της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Νομού Ιωαννίνων.
• Του Σωματείου Ειδικών Φρουρών.

καθώς και άλλων φορέων του Νομού Ιωαννίνων.

Αυτή τη στιγμή η Ελληνική Αστυνομία πενθεί.

Και μαζί μ' αυτή, η καλώς εννοούμενη ...κοινωνία μας.

Περισσότερα δεν μπορούμε να γράψουμε.

Αντίο Σπύρο Θεοδώρου, και καλό σου ταξίδι.

gianniotis

«Γάμος» ΠΑΣΟΚ-Οικολόγων,με «κουμπάρο» τον Αλαφούζο!

Η επικείμενη ευρεία επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου, αναμένεται να αποτελέσει την απαρχή εξελίξεων στο πολιτικό σκηνικό, καθώς και στο πεδίο των εκδοτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων. Σύμφωνα με πληροφορίες του «parapolitika.gr» είναι οριστική και αμετάκλητη η απόφαση του Αριστείδη Αλαφούζου να στηρίξει την αναρρίχηση του Γιώργου Παπανδρέου στην εξουσία.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Όμιλος Αλαφούζου ψιθυρίζεται ότι είναι ο «κουμπάρος» στον επιδιωκόμενο γάμο του ΠΑΣΟΚ με τους Οικολόγους του Μιχάλη Τρεμόπουλου, που είτε θα συνεργαστούν με το Κίνημα πριν από τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όπως ορίζει ο εκλογικός νόμος για τους συνασπισμούς κομμάτων, είτε θα απορροφηθούν ως συνιστώσα. Στη δεύτερη περίπτωση, αναμένεται να διαφοροποιηθεί η ονομασία του ΠΑΣΟΚ σε Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Οικολογικό Κίνημα, όπως έχει αφήσει ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου να εννοηθεί, με πρόσφατες συνεντεύξεις του στον Τύπο.

Χαρακτηριστικό της ολόθερμης στήριξης του Ομίλου Αλαφούζου προσωπικά στον Γιώργο Παπανδρέου, είναι η προβολή της επίσκεψης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ σήμερα το πρωί στα καμένα της Πάρνηθας, καθώς και η εμφάνισή του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης του «ΣΚΑΪ», με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, χωρίς αντίλογο από την Κυβέρνηση!

...που θα βγεί αυτή η κατάσταση;

Δεν κατάλαβες κ. Παπανδρέου ότι η επιλογή σου ήταν λαθεμένη ή το έκανες για το βαθύ κράτος του εκσυγχρονισμού εξοφλώντας τα γραμμάτια που είχες υπογράψει;
Μπορεί βέβαια να σε έχει και "στο χέρι" εφ' όσον αποδέχεσαι όλα αυτά που ζημιώνουν τον τόπο!

Όσο για τα περίφημα "παπαγαλάκια" τρε...μούγκα!

Η σοβαρή Δημοσιογραφία θα πίεζε για να ξεκαθαρίσει την υπόθεση...
Αυτοί όμως εξακολουθούν να γράφουν τους πολίτες εκεί που ξέρουν... αρκεί να εξυπηρετήσουν τα "αφεντικά" τους, δηλαδή την κατάρα της πατρίδας μας, τους περίφημους "νταβατζήδες"!

Αυτοί που κατέστρεψαν και καταστρέφουν τις μεγάλες επιλογές της Πατρίδας μας!

Να δημιουργούν θέματα εκεί που δεν υπάρχουν, είτε στο Διπλωματικό Γραφείο του ΥΠ.ΕΞ., είτε για το "παιδομάζωμα" του αρχιλήσταρχου Καραβέλα, στελέχους της "γκανιότας" του ΠαΣοΚ!
Θέματα που σε καμία άλλη σοβαρή χώρα δεν θα τα συζητούσαν!

Καλά να πάθεις Καραμανλή που ήθελες "πολιτικό πολιτισμό" από το "Σύστημα ΠαΣοΚ".
Πίστεψες ότι μπορούν ν' αλλάξουν;
Πέρα από το κομματικό και προσωπικό τους συμφέρον δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο!
Το γνωρίζεις πάρα πολύ καλά και καλύτερα από τον καθένα μας.
Αυτό έκαναν 20 χρόνια στην κυβέρνηση...και συνεχίζουν να καταστρέψουν ότι απέμεινε..!

Στις 8 Ιουνίου, μετά τις Ευρωεκλογές, θα είσαι εσύ ο Πρωθυπουργός της χώρας και οφείλεις να ξεκαθαρίσεις την "νοσηρή κατάσταση" γιατί διαφορετικά η πορεία του τόπου μας είναι προδιαγεγραμμένη!

Είναι υποχρέωση σου απέναντι στους νέους της Πατρίδας!

H κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ

By Factorx

_____________________________________________________________________________________________
Την συμμετοχή των πολιτών στις ευρωεκλογές ζήτησε ο Γιώργος Παπανδρέου μιλώντας σήμερα στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του Κινήματος. Χαρακτηρίζοντας και πάλι τις ευρωεκλογές δημοψήφισμα επανέλαβε το δίλημμα «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» και τόνισε ότι «την Κυριακή ούτε μια ψήφος μην πάει χαμένη».

Εξαπέλυσε επίσης επίθεση στην κυβέρνηση για την υπόθεση Siemens λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «η κυβέρνηση άνοιξε αεροδρόμια για να κλείσει στόματα» και «πανικόβλητη συλλαμβάνει γυναικόπαιδα».

Δήλωσε τέλος αποφασισμένος να συγκρουστεί «με τα μεγάλα συμφέροντα και με τη διαφθορά», κάνοντας επιπλέον λόγο για «κυβέρνηση της απογραφής και της παραγραφής» η οποία βύθισε την Ελλάδα σε οικονομική και θεσμική κρίση, καθώς και κρίση αξιών.

πηγή:

Παρατήρηση δική μας:Αξίζει να τονίσουμε ότι η συμμετοχή του κόσμου, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, δεν κρίνεται ικανοποιητική. Μάλιστα η φωτογραφία είναι τραβηγμένη δίπλα στην εξέδρα του ομιλητή, που σε όλες τις συγκεντρώσεις υπάρχει μεγάλος συνωστισμός και είναι "ο ένας πάνω στον άλλο"!

Η Τουρκία να σέβεται τους κανόνες της ΕΕ για τη λαθρομετανάστευση

Την ανάγκη σεβασμού εκ μέρους της Τουρκίας των κανόνων, οι οποίοι αφορούν στην επανεισδοχή των μη νόμιμων μεταναστών, τόνισε σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος, στο Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ στο Λουξεμβούργο.

Σε δηλώσεις του μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του Συμβουλίου, ο κ. Παυλόπουλος υπογράμμισε ότι εφόσον η Τουρκία επιθυμεί να ενταχθεί στην ΕΕ οφείλει να τηρεί το κοινοτικό κεκτημένο, μέρος του οποίου είναι, μετά τον περασμένο Οκτώβριο, και το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.

«Είμαστε ανοιχτοί στα βήματα που θα κάνει η Τουρκία στην Ευρώπη, αλλά με ταυτόχρονα βήματα εκσυγχρονισμού της και κυρίως σεβασμού του κοινοτικού κεκτημένου», σημείωσε ο κ. Παυλόπουλος.

Σε ό,τι αφορά τη συζήτηση που διεξήχθη στο Συμβούλιο με θέμα τη λαθρομετανάστευση, ο κ. Παυλόπουλος ανέφερε στην παρέμβασή του ότι οι προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σημείωσε, ωστόσο, ότι θα πρέπει να καλύψουν το σύνολο των αναγκών της ΕΕ και να συμπληρωθούν με ανάλογη αναφορά στην ιδιομορφία της Ανατολικής Μεσογείου, όπου το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης είναι αφενός οξύτερο και, αφετέρου, πιο ουσιαστικό για την ΕΕ.

Αναφερόμενος στην Τουρκία, ο υπουργός Εσωτερικών τόνισε ότι από τη χώρα αυτή φθάνει στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ και πρωτίστως στα σύνορα της Ελλάδας, ένας εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός μη νόμιμων μεταναστών.

Ο κ. Παυλόπουλος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η Έλλάδα ζήτησε από την Τουρκία την επανεισδοχή περίπου 65.947 μη νόμιμων μεταναστών σε διάστημα επτά ετών, ωστόσο η τελευταία έκανε δεκτούς, χρησιμοποιώντας διάφορες προφάσεις, μόνο 2.271.

Τέλος, ο υπουργός Εσωτερικών τόνισε ότι η Ελλάδα θεωρεί σκόπιμη τη σύναψη, εκ μέρους της ΕΕ, Συμφωνιών Επανεισδοχής και με άλλες χώρες προέλευσης, ή διέλευσης μη νόμιμων μεταναστών, όπως το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, η Νιγηρία, το Αφγανιστάν και η Σομαλία - από τις οποίες εισέρχεται σ' αυτήν μεγάλος αριθμός μη νόμιμων μεταναστών.

πηγή:

«Περισσότερη» Ευρώπη θέλουν οι Ευρωπαίοι

«Φιλοευρωπαίοι» αποδεικνύονται σήμερα οι κάτοικοι της Γηραιάς Ηπείρου, αφού η πλειονότητα τους επιθυμεί τη δημιουργία θέσης προέδρου, υπουργού Εξωτερικών και υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών της Ευρώπης, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε πέντε χώρες.

Το 59% των Ιταλών, το 48% των Ισπανών, το 46% των Γάλλων και των 35% των Γερμανών θέλουν την πρόοδο προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τη δημιουργία μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης, σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου Viavoice για λογαριασμό της γαλλικής εφημερίδας Liberation, η οποία διεξήχθη σε 5.000 άτομα στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Σουηδία.

Το 73% των Ιταλών, το 64% των Γάλλων, το 63% των Ισπανών και το 51% των Γερμανών θέλει έναν πρόεδρο της Ευρώπης.

Το 78% των Ιταλών, το 76% των Ισπανών, το 72% των Γάλλων, το 57% των Γερμανών επιθυμεί έναν υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, ενώ τη δημιουργία της θέσης του υπουργού Εξωτερικών υποστηρίζει το 76% των Ιταλών, το 73% των Ισπανών και των Γάλλων και το 62% των Γερμανών.

Αντίθετα, οι Σουηδοί παρουσιάζονται περισσότερο «ευρωσκεπτικιστές» αφού το 57% αντιτίθενται στον πρόεδρο της Ευρώπης, το 46% είναι κατά του υπουργού Εξωτερικών, ενώ το 48% δεν συμφωνεί με τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών.

Τη δημιουργία του ευρωστρατού εγκρίνει το 44% των Γερμανών, το 67% των Γάλλων και το 56% των Ιταλών.

Οι ευρωπαίοι αντιμετώπισαν με λιγότερο ενθουσιασμό τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φόρου, αφού το 66% των Ισπανών, το 65% των Γάλλων και των Ιταλών, το 55% των Γερμανών και το 61% των Σουηδών δήλωσε ότι δεν συμφωνεί.

πηγή

Ποιος θα σπάσει το "φράγμα";

του Γίαννη Λούλη


Οι Ευρωεκλογές διαχρονικά υπήρξαν πεδίο για ψήφο διαμαρτυρίας. Από αυτήν πλήττονταν κυρίως κυβερνώντα κόμματα. Αλλά και (δευτερευόντως) κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό το τελευταίο συνέβαινε όταν η δυσφορία δεν στρέφονταν μόνο κατά της κυβέρνησης, αλλά και κατά του δικομματισμού γενικά. Παράλληλα στις Ευρωεκλογές, ευνοούντο παγίως και μάλιστα με όχι αμελητέα ποσοστά, τα μικρότερα κόμματα.

Όμως αν αυτές οι ευρωεκλογές φαίνεται να ξεχωρίζουν σε κάτι είναι διότι, οι ψηφοφόροι διαμαρτυρίας τείνουν να αποστασιοποιούνται από όλα τα γνωστά κόμματα. Τούτο το πράττουν με δύο νέους τρόπους:

• Πρώτον, με μια ισχυρότατη τάση υπέρ της αποχής. Αυτή πιθανότατα θα ξεπεράσει εκείνη που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις με βάση τις αμφιβόλου ειλικρίνειας δηλώσεις των ψηφοφόρων για την πρόθεσή τους να σπεύσουν όντως στην κάλπη. (Ως γνωστόν, το 75% δηλώνει πως θα ψηφίσει, ή πως μάλλον θα ψηφίσει).

• Δεύτερον, με την εντυπωσιακή δημοσκοπική ενίσχυση των Οικολόγων, δηλαδή ενός κόμματος ουσιαστικά «άγνωστου» για τους ψηφοφόρους, χωρίς εικόνα και στίγμα (πέραν μιας διακηρυγμένης αρχής υπέρ των περιβαλλοντικών θεμάτων). Οι Οικολόγοι επιλέγονται λοιπόν, διότι ακριβώς είναι κάτι «άγνωστο» και άρα διότι είναι de facto άφθαρτοι. Ενώ συγκριτικά το «νέο» κόμμα Μάνου καταποντίζεται διότι είναι κάτι γνωστό και ρυτιδιασμένο με τις ανακυκλώσεις κουρασμένων προσώπων.

Με δεδομένη τη συνολική αυτή τάση, ποια είναι τα επί μέρους δεδομένα που καταγράφουν οι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις με την όποια αξιοπιστία εκπέμπουν η κάθε μία ξεχωριστά; Ειδικότερα:

• Πρώτον, το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να προηγείται σταθερά, όμως με μειούμενη διαφορά. Ποια είναι η διαφορά αυτή; Άγνωστο. Διότι οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν αποκλίσεις. Που μάλιστα δεν είναι αμελητέες.

• Δεύτερον, η τάση για αποχή, όπως δείχνουν, ένας συνδυασμός στοιχείων, φαίνεται να ενισχύεται. Άλλωστε και η ενδυνάμωση των Πρασίνων είναι στην ουσία προθάλαμος για ισχυροποιημένη αποχή, καθώς αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. (Απλώς αρκετοί ψηφοφόροι πιο εύκολα ομολογούν την επιλογή των Πρασίνων, παρά την επιλογή της αποχής).

• Τρίτον, αν η αποχή τελικά αποδειχθεί πολύ υψηλή, τότε θα ακυρωθεί η «δημοψηφισματική» επίκληση του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε όπως έδειξε η Kappa Research (την Κυριακή στο «Βήμα») περισσότεροι ψηφοφόροι (53,1%) θεωρούν τις εκλογές μη σημαντικές, παρά σημαντικές (μόνο 46,6%).

• Τέταρτον, όμως η αποχή, αν τελικά αποδειχθεί όντως πολύ υψηλή, είναι άγνωστο πως θα επηρεάσει το τελικό αποτέλεσμα. Ήδη δύο δημοσκοπήσεις (GPO και MRB) όταν «μετρούν» την πρόθεση ψήφου με βάση όχι (μόνο) το σύνολο του δείγματος, αλλά και με βάση όσους δηλώνουν ότι προτίθενται να ψηφίσουν, τότε εμφανίζονται νέα δεδομένα. Ειδικά στις μετρήσεις αυτών των δύο εταιρειών υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής: Στους ψηφοφόρους που προτίθενται να ψηφίσουν η διαφορά ΠΑΣΟΚ – ΝΔ μειώνεται κάτω από 3%, ενώ υποχωρούν και οι Πράσινοι. Οι τάσεις αυτές μπορεί να μην είναι ασφαλείς, όμως δείχνουν μία σαφή πραγματικότητα: Ότι η αποχή, εκτινασσόμενη, είναι πιθανό να διαμορφώσει νέα εκλογικά δεδομένα. Όποια και να είναι αυτά.

• Πέμπτον, κανένα κόμμα δεν έχει ισχυρή δυναμική. Η ΝΔ βελτιώνει τη θέση της έναντι του ΠΑΣΟΚ (που προηγείται φυσικά), χάρη στην κυριαρχία Καραμανλή σε όλους τους δείκτες σύγκρισης με τον Γιώργο Παπανδρέου. Όμως στις εκλογές αυτές δεν εκλέγεται Πρωθυπουργός. Το ΠΑΣΟΚ, με τη σειρά του, προηγείται χωρίς ανοδική τάση. Ενώ οι αδυναμίες στην ηγετική του εικόνα, το πλήττουν στρατηγικά όχι μόνο στις Ευρωεκλογές, αλλά κυρίως πέρα από αυτές. Σταθεροποιημένο με ανοδικές τάσεις είναι το συγκροτημένο ως εικόνα και παρουσία ΚΚΕ που κακώς ανέδειξε το ίδιο ως μείζον θέμα τους μη πειστικούς ισχυρισμούς Πάγκαλου. Ενώ ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ αγκομαχούν διεκδικώντας αξιοπρεπή ποσοστά. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την ευκαιρία του debate με έναν Αλαβάνο εποινωνιακά άνετο, χωρίς όμως στρατηγικό έρμα.

Με αυτά τα πέντε δεδομένα κατά νου, οι Ευρωεκλογές δεν προσφέρουν καμία βεβαιότητα σε κανένα κόμμα. Άρα όλα τα κόμματα μπορούν, θεωρητικά, να ελπίζουν σε «κάτι παραπάνω». Δύσκολα όμως θα σπάσουν κάποιο φράγμα. Αυτό λογικά, μόνο η αποχή μπορεί να το πετύχει. Περισσότερο μάλιστα και από τους Πράσινους.

Είμαστε "έρμαια" στα χέρια των οικονομικών κολοσσών

Ο πολύπειρος και συνεπώς έχων πάντοτε τον έλεγχο των πολιτικών λόγων του Κων/νος Μητσοτάκης, απεκάλυψε στο δυστυχώς όχι... εμβρόντητο ακροατήριο προχθές υπερασπιζόμενος τον εαυτό του και την κυβέρνησή του του '90 - '93, ότι η Siemens "έρριξε" τη ΝΔ γιατί αυτή δεν υπέγραψε την σύμβαση για μεγάλη ψηφιακή προμήθεια της εποχής!!!

Δεν ξέρω εάν είναι πιο ανατριχιαστική η είδηση, απ' τον χρόνο της αποκάλυψής της, 16 ολόκληρα χρόνια μετά, όμως όπως και να 'χει το πράγμα όταν ολόκληρος τέως πρωθυπουργός μιλάει Δημόσια κατ' αυτόν τον τρόπο, δικαιούμαστε κι εμείς να ισχυριζόμαστε ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει προ πολλού πεθάνει και ότι οι ηγετικές μορφές του έχουν ξοφλήσει στην συνείδηση των Ελλήνων, κακώς δε μας καλούν να πάμε την Κυριακή για να ασκήσουμε τα εκλογικά μας δικαιώματα...

Εάν η Siemens και ο κάθε επιχειρηματικός κολοσσός είναι εις θέσιν ν' ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις ...περισσεύουμε εμείς ως ψηφοφόροι.!
Π.Ν.

Ο Τσοβόλας που δεν άλλαξε... βούλιαξε...

Επειδή από μικρό κι από τρελό ή Τσοβόλα μαθαίνεις την αλήθεια και επειδή τον βλέπουμε τις τελευταίες μέρες στην TV να υπερασπίζεται τα λαμόγια του ΟΤΕ που εξέθρεψε ο Σημίτης και ο Γιωργάκης για να δούμε τι έλεγε το 2004 για τον Γιωργάκη και το σύστημα ΠΑΣΟΚ...

Ελευθεροτυπία 7/01/2004:

«Τσοβόλας: Για χάρη ξένων και εξωθεσμικών

«Η αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ εξυπηρετεί άλλες επίκαιρες ανάγκες του ξένου παράγοντα και των εξωθεσμικών ελληνικών παραγόντων. Ασφαλώς δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού», δήλωσε χθες ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ Δ. Τσοβόλας.
...
Ο κ. Τσοβολας τόνισε ότι ο κ. Σημίτης πειθαναγκάστηκε για να δρομολογήσει τις τελευταίες εξελίξεις από τους εξωθεσμικούς παράγοντες, γιατί μεταξύ άλλων μεθοδεύεται το κλείσιμο δύο μεγάλων εθνικών θεμάτων (Κυπριακού, Αιγαίου), κατά τρόπο άδικο σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας και προκειμένου να εξυπηρετηθούν συμφέροντα των ΗΠΑ και της Τουρκίας.»

Ελευθεροτυπία 20/01/2004:

«Προσωπικά κατά Γιώργου ο Τσοβόλας για διαπλεκόμενα

...
«Το φαινόμενο της διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το φαινόμενο Παπανδρέου, αποτελεί σύμπτωμα ευρύτερης κρίσης της δημοκρατίας», είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ προχθές στην Κατερίνη και τόνισε:

«Από το κομματικό κράτος, οδηγούμαστε στον άκρατο λαϊκισμό. Τα διαπλεκόμενα, με το ΠΑΣΟΚ, ΜΜΕ, που ροκάνισαν επί 8 χρόνια με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τους κοινοτικούς και εθνικούς πόρους, προσπαθούν να αναδείξουν το νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ σε ρόλο Μεσσία. Θέλουν να τον εμφανίσουν πέρα και πάνω από κοινωνικές τάξεις και ιδεολογίες. Τελικός στόχος των διαπλεκομένων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων είναι να εγκλωβίσουν τους αγνούς αγωνιστές του ΠΑΣΟΚ στο νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ, για να συνεχίσουν τον έλεγχο της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας».»

ΚΑΤΑ Τ' ΑΛΛΑ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ...
Δεξί Εξτρέμ